1. ۱بفالی سعد و روزی سعد صدر و صاحب دنیابه پیروزی مصمم کرد عزم حضرت اعلا
2. ۲سپهر داد، فخر الملک شمس دولت و ملتکه هست ایوان درگاهش پناه گنبد خضرا
3. ۳وزیر عالم عادل که گاه گوهر افشانیسحاب از شرم رو پوشد چو بنماید ید بیضا
4. ۴پناه افسر و خاتم که بر درگاه او روزیشود یاقوت رمانی و گردد لؤلؤ لالا
5. ۵ز استقبال انعامش همان ساعت چنان گرددکه پاشد بدره ی دینا رو بخشد رزمه ی دیبا
6. ۶جهان را چون خرد باشد هوای امر او در سرخرد را چون می اندازد نهیب نهی او در پا
7. ۷زهی روی نکو خواهت سپهر ملک را اخترزهی رای بد اندیشت دماغ عقل را سودا
8. ۸توئی کز پرتو رأیت ببیند دیده اکمهفروزان در نهاد سنگ آتش در شب یلدا
9. ۹طبیعت را اگر گوئی که خاصیت بگرداندمعیشت را اگر خواهی که باشد عقل پا بر جا
10. ۱۰سقنقوری کند کافور، و گردد زهر جان دارونه آرد بی هشی افیون نه هشیاری دهد صهبا
11. ۱۱در عالم خاک پایت را زمین گشتند ازین معنیکه نور چشم امروز است و آب چشمه فردا
12. ۱۲غبار نعل یکرانت کشد سر بر فلک یعنیبسوی کل خود باشد همیشه جنبش اجزاء
13. ۱۳مگر خصمت شبی می گفت با گردون که دستوریکه خورشیدیست در رفعت؛ سپهر دینی و دنیا
14. ۱۴چرا بی موجبی دیروز بر من گرم شد ز آنسانکه خاکستر شد از گرمیش خونم در همه اعضاء
15. ۱۵سپهرش گفت چشم دل بنور خواجه روشن کنکه از خورشید جز گرمی نبیند چشم نابینا
16. ۱۶اگرچه کینه ور بودند و گردنکش ترا دشمناگرچه آهنین خصمند و سنگین دل ترا اعداء
17. ۱۷چنان در چشم دل بنشست تاب قهرت ایشان راکه آتش در دل آهن که آهن در دل خارا
18. ۱۸دل و دست سخن گوی سخندان گردی و معطیرخ و زلف وزارت را منور کردی و بویا
19. ۱۹بلفظ عذب گوهر پاش و دستت رادکان پروربنوک کلک مشک افشان و رأی آفتاب آسا
20. ۲۰خداوندا نمی گویم که یزدانی، معاذ اللهولیکن فاش می گویم که بی مثلی و بی همتا
21. ۲۱چنان در کنه اوصاف تو عاجز گشته ادراکمکه از بس دهشت و وحشت نیارم دم زدن یارا
22. ۲۲همی گویم که لا احصی چرا: زیرا که می دانمکه از پیرایه مستغنی است گوش و گردن حورا
23. ۲۳ولی مستظهرم زینرو که جز مدح تو در کرماننگفتم تا بدین غایت نگویم بعد از این حقاً
24. ۲۴سزد گر زاده ی طبعم شد از موج تو پروردهکه در پروردن گوهر ترا دستی است چون دریا
25. ۲۵خرد را دوش می گفتم بر آن می داردم دولتکه چون پا در رکاب آرد پناه و ملجاء دنیا
26. ۲۶رسانم گر بود یارم بیمن قوت خاطربه بندم گر دهد فرمان بعون مبدع اشیاء
27. ۲۷سخن در حضرت دستور شرق و غرب بر گردونکمر در خدمت خورشید دین و ملک چون جوزا
28. ۲۸چو عقل این ماجرا بشنید حالی در جواب آمدکه ای مرغ ضمیرت را نشیمن قرب او ادنی
29. ۲۹اگر بختت دهد یاری زهی دولت ولی خواهمکه یکساعت نگردانی رخ از خورشید چون حربا
30. ۳۰نه ماه اندر سفر گیرد فروغ از خسرو انجمنه چرخ اندر سمر یابد شکوه از عالم بالا
31. ۳۱خداوندا تو خورشیدی و ذره در هوایت منگرم بی نور خود داری شوم در حال ناپیدا
32. ۳۲همیشه تا بگرد قطب باشد چرخرا، دورانهمیشه تا فرود چرخ، ارکانرا بود ماواء
33. ۳۳بگرد قطب درگاه تو دوری باد دولت راکه سازد آخر هر دور، دور دیگری مبداء
34. ۳۴مسیر خامه ات را باد بر ارکان چنان حکمیکه بی نقدیر او تدبیر ناممکن بود عقلا