1. ۱ما را حکایتی عجب افتاد با ملکناید بیان حالت آنهم بشرح راست
2. ۲در عمرها بکلی آن کس نمیرسداما چه گویمت که زجز وی آن چه خاست
3. ۳خاطر بسوخت زاتش فکرم که هر صباحوجه معاش را جهتی روشن از کجاست
4. ۴جستم ز پیر عقل درین باب اشارتیتا چیست آنکه درد مرا موجب دواست
5. ۵گفتا که اهل فضل چو پیل اند و جای نیکگر نیست بیشه درگه میمون پادشاست
6. ۶اکنون ز بیشه قطع نظر کرده ام بکلورچه نیاز من سوی درگاه کبریاست
7. ۷درگاه شاه مشرق و مغرب نظام دینخورشید آسمان جهان سایه خداست
8. ۸شاها بحال من نظری کن ز راه لطفقلب مرا ز تو نظر لطف کیمیاست
9. ۹شد مدتی مدید که خاک جناب تودر چشم رنج دیده من بنده توتیاست
10. ۱۰تو خود بگو که با چو تو شاهی هنر پناهبی بهره از کفاف چو من بنده کی رواست
11. ۱۱ابن یمین که بلبل گلزار مدح تستاز لطف طبع تو نسزد این که بینواست