1. ۱خرم صباح آنکه او ز اول که بگشاید نظربیند همایون طلعت کشور گشای بحر و بر
2. ۲صاحبقران بیقرین شاه زمان ماه زمینسلطان نظام ملک و دین فرخ رخ فرخنده فر
3. ۳آنکو ز عدل بیکران کردست عالمرا چنانکافتاده خلقی در گمان کآمد امام منتظر
4. ۴بگشاد شرم رأی وی از پیکر خورشید خویآورد صیتش زیر پی از خاوران تا باختر
5. ۵تا گشت دولت یار او رفت از جهان اغیار اوپیوسته باشد کار او ایصال خیر و دفع شر
6. ۶افکند دور روزگار بدخواه او را در کنارناید چنین شایسته کار الا ز صنع دادگر
7. ۷آئینه رخسار ماه از زنگ شد ز آنسان سیاهبس کز دل اعداش آه بر آسمان دارد گذر
8. ۸هر گاه کآن سلطان نشان از بهر کار دوستانبر سر زند دست آنزمان بینی بیکجا بر و بحر
9. ۹باشد قضای آسمان بر وفق رأی او چنانکردن خلافش چون توان داند قضا خود این قدر
10. ۱۰بابوی خلق او صبا گر بگذرد سوی خطاآهو زرشکش نافه را پرخون کند بار دگر
11. ۱۱چون تیغ کین پیدا کند گر حمله بر خارا کندماننده جوزا کند پیکر دو نیمش تا کمر
12. ۱۲با رفعت جاهش فلک چون باسماک اندر سمکزین غصه شد بی هیچ شک کار فلک زیر و زبر
13. ۱۳از روی مهر آن بر خورد گر سوی گردون بنگردزنگ کلف بیرون برد رأیش ز مرآت قمر
14. ۱۴گیرد سپاهش روز کین ز آنسان همه روی زمینکاعدای او را بعد ازین جائی نماند جز سقر
15. ۱۵با رأی او خورشید را چون ذره بینی در ضیابا دست او وقت سخا دریا نماید چون شمر
16. ۱۶تا رام کرد انعام را بگرفت خاص و عام راکردند شاهان نام را از خاک پایش تاج سر
17. ۱۷از خسروان نامجو چون مکرمت او راست خوابن یمین را کس جز او نرهاند از بوک و مگر
18. ۱۸ایخسرو خسرو نشان کردی جهانرا آنچنانکز آشتی باز آشیان گردد کبوتر مستقر
19. ۱۹زین پیش میش اندر جهان از گرگ بودی بر کراناکنون ز عدلت هر دوان یکچشمه سازند آبخور
20. ۲۰خصمت که خون بادا دلش افتاد کار مشکلشاز دل نگردد زایلش سهم تو چون نقش از حجر
21. ۲۱بر دستبوست یکنفس چون خاتم آنکو دسترسیابد نگین وش زان سپس دایم بود با سیم و زر
22. ۲۲طوطی طبع را دمن زان شد چنین شیرین سخنکش هست دائم در دهن از شکر الطافش شکر
23. ۲۳تا روز و شب را در جهان با هم نبیند کس قرانبادت یکایک این و آن از یکدگر فرخنده تر