1. ۱مرا دولت بشارت داد و گفت آمد زمان آنکه از دوران شوی بارد گر خرم دل و شادان
2. ۲صفای صبح پیروزی بفال سعد شد پیداظلام شام نکبت گشت زیر نور او پنهان
3. ۳چه خوش زین مژده ناگه بگوش هوش من آمدمیان شام نکبت گشت زیر نور او پنهان
4. ۴چه گفتم گفتم ایدولت بمانی تا ابد باقیکه از رمز تو میگوید برسم مژده دل با جان
5. ۵که اینک وقت آن آمد که بخشد از سرشفقتز تاب آفتاب غم نجاتم سایه یزدان
6. ۶محیط مرکز دولت سپهر حشمت و رفعتجهان رأفت و رحمت خدیو کشور ایران
7. ۷سلیمان قدر آصف رأی تاج ملک و ملت آنببخشش هست چون حاتم ببخشایش چو نوشروان
8. ۸فلک قدر و ملک سیرت بود آنشاه نام آورکه نامش بر نگین خود نگارند از شرف شاهان
9. ۹بر اوج طارم جاهش که با عرش است هم زانوفروتر پایه اش باشد بر تبت برتر از کیوان
10. ۱۰نباشد سعد قاضی را درین فیروزه گون مسندجز این کاری که حکمش را بامضا میدهد فرمان
11. ۱۱سپهدار صف پنجم که بهرام است نام اوکند بد کیش خصمش را به تیغ جانستان قربان
12. ۱۲فراز مسند شاهی صفای ذات پاکش بینکه خورشید پنداری بر اوج آسمان تابان
13. ۱۳نوای زهره زهرا از آنرو دلپذیر آمدکه بر ساز طرب گوید مدیحش را بصد الحان
14. ۱۴عطارد نامه فتحش بفیروزی چو بنویسدکند نصر من الله را طراز کنیت عنوان
15. ۱۵به پیکی بر درش گردد مه تابان شبا روزیبمیدان فلک زین رو فرو مانند ازو اقران
16. ۱۶نسیم روضه خلقش بر آن کورا خلیل آمدبلطف ار بگذرد روزی شود آتش بر و ریحان
17. ۱۷سموم آتش قهرش بدریا بگذرد بیندز قعرش خاک و خاکستر شود بر گنبد گردان
18. ۱۸نگویم ابر نیسانی بود چون دست در بارشکه اصحاب کمال از من شمارند این بصد نقصان
19. ۱۹ازین گر رشحه ئی ریزد بود اصل سعادتهاوز آن گر قطره ئی بارد شود سرمایه طوفان
20. ۲۰جهاندارا بدرگاهت کشید ابن یمین گوهرکه در عالم کسی چون تو نمیداند بهای آن
21. ۲۱سخن آورد و عقلم مرا گفت این متاع آنجاچو سحر سامری باشد بنزد موسی عمران
22. ۲۲اگر چه در موزونست شعر آبدار توولیکن زیرکی نبود گهر بردن سوی عمان
23. ۲۳بلی گر چه صوابست این که عقلم رأی زد لیکنچنین دولت نمی افتد بنزد هرکسی آسان
24. ۲۴کنون چون بخت یاری کرد بوسیدم رکاب توعنان این سعادت را زکف دادن توان نتوان
25. ۲۵فراز مسند شاهی توئی سلطان بحمداللهبسان عنصری بنده بر تخت تو مدحت خوان
26. ۲۶تو آن شاهی که میدانی کماهی حال من بندههنرهای ایازی را که داند بهتر از سلطان
27. ۲۷بماند جاودان نامت بشعرم زنده بهر آنکه نامت زنده میدارم بآب چشمه حیوان
28. ۲۸بشاعر زنده میماند بگیتی نام شاهانرافروغ از رودکی گیرد چراغ دوده سامان
29. ۲۹منم بستان ملکت را نوای بلبل خوشگونوائی ده فراکارم برای رونق بستان
30. ۳۰همیشه تا مه تابان نماید چشم خلقانراگهی چون گوی و گه چوگان برین فیروزه گون میدان
31. ۳۱به میدان شقاوت باد گوی آسا سر خصمتبه هر صورت که رأی تست گردان در خم چوگان