雨二首 二 — باران (دومین از دو شعر) (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1نیمه‌شب کوهِ تهی ابری شد؛ سرمایی نرم نخست به بالین و بستر رسید.•空山中宵陰，微冷先枕席。
2. 2بادِ چرخان در سپیده‌دمِ روشن برخاست؛ ده‌هزار نقشِ جهان سرسبز و انبوه شد.•迴風起清曙，萬象萋已碧。
3. 3ابرها تک‌تک از دهانهٔ غارِ کوه برمی‌آیند؛ صخره‌های سترگ بر آسمان تکیه زده‌اند.•落落出岫雲，渾渾倚天石。
4. 4خورشید از کدام راه گذر خواهد کرد؟ باران، رودِ بزرگ را سپیدگون در بر گرفته است.•日假何道行，雨含長江白。
5. 5دکل در دکل، کشتی‌های جینگ‌جو صف بسته‌اند؛ مردانی بر آن‌ها نیزه و تبر بر دوش دارند.•連檣荆州船，有士荷矛戟。
6. 6پاسگاه‌های جنوبی ویران و دلگیرند؛ خیس و باران‌زده، به خدمتِ دوردست می‌روند.•南防草鎮慘，霑濕赴遠役。
7. 7راهزنانِ بسیار از کوه‌ها فرود آمده‌اند؛ سردارِ سپاه در برابرِ دشمنِ نیرومند آماده است.•羣盜下辟山，總戎備強敵。
8. 8آب ژرف است و روشنیِ ابر گسترده؛ پاروهای خروشان هر یک به سویی می‌روند.•水深雲光廓，鳴櫓各有適。
9. 9قایق‌های ماهیگیران آسوده و آرام‌اند؛ هیزم‌کشان با سرودِ بومیان بازمی‌گردند.•漁艇息悠悠，夷歌負樵客。
10. 10تنها پیرمردی وامانده اینجاست، که گاه‌گاه بام و شام را در دفترش می‌نویسد.•留滯一老翁，書時記朝夕。