على أي أمر مشكل أتلوم

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1بر کدام کار دشوار درنگ می‌کنم؟ می‌مانم و می‌آسایم یا قصد می‌کنم و عزم می‌کنم؟•عَلى أيّ أمْرٍ مُشْكِلٍ أتَلَوّمُ ⁎ أُقِيمُ، فأثْوِي، أمْ أهُمُّ، فأعزِمُ
2. 2اگر «سامرا» با من انصاف می‌کرد، از ماندن در آن به شتران گله نمی‌کردم.•وَلَوْ أنْصَفَتْني سرّ مَنْ رَاءَ لم أكنْ ⁎ إلى العِيسِ، مِن إيطانِها، أتَظَلّمُ
3. 3در آن کوشا، در حالی که سخنگوست، ناکام شد و آسودهٔ خاموش از آن بخشش یافت.•لَقَدْ خابَ فيها جاهِدٌ، وَهوَ ناطِقٌ ⁎ وأُعْطيَ مِنْها وَادِعٌ، وَهوَ مُفحَمُ
4. 4و اگر وسیله‌ای مرا به امام می‌رساند، مردم می‌دانستند کدام یک از خواهندگان حکم می‌کند.•ولَوْ وَصَلَتْني بالإِمَامِ ذَرِيعَةٌ ⁎ دَرَى النّاسُ أيَّ الطّالبينَ يُحَكَّمُ
5. 5برادرانم را سرزنش می‌کنم و آشکارا ملامتشان نمی‌کنم؛ فرومایه ملامت‌شده است.•أُعَاتِبُ إخْوَاني، وَلَسْتُ ألُومُهُمْ ⁎ مُكَافَحَةً، إنّ اللّئِيمَ المُلَوَّمُ
6. 6امید داشتم، و امید وسیله‌ای است، که علی بن یحیی برای آن بزرگ‌تر باشد.•وَقَدْ كُنتُ أرْجُو، والرّجَاءُ وَسيلَةٌ ⁎ عَليَّ بنَ يَحْيَ، لِلَّتي هيَ أعظَمُ
7. 7همسانی ادب‌ها نگاهم را به سوی او می‌گرداند و دوستی‌ای پیشین میان ماست.•مُشاكَلَةُ الآدابِ تَصرِفُ ناظِري ⁎ إلَيْهِ، وَوِدٌّ بَيْنَنَا مُتَقَدّمُ
8. 8او را برای مجد برانگیخت، گویی نیزهٔ راست‌شده در آن به او خم می‌شود.•وَهِزّتُهُ لِلْمَجْدِ، حَتّى كأنّما ⁎ تَثَنّى بِهِ الخَطّيُّ فيهِا المُقَوَّمُ
9. 9ای ابوالحسن! سرزنش تو دربارهٔ آنان برای یک چیز نبود، جز اینکه تو می‌فهمی.•أبَا حَسَنٍ! ما كَانَ عَذلُكَ فيهمُ ⁎ لِواحِدَةٍ، إلاّ لأنّكَ تَفْهَمُ
10. 10تو ما را از بلندی‌ها باز نمی‌گردانی و من دوستی نیستم که ستم کنم.•وَمَا أنْتَ بالثّاني عِناناً عَنِ العُلاَ ⁎ وَلاَ أنَا بالخِلّ الذي يَتَجَرّمُ
11. 11جز اینکه درگاهی گاه اجازه‌اش دیر می‌شود و چهره‌ای گشاده گاه ترش می‌شود.•خَلاَ أنّ بَاباً رُبّما التَاثَ إذْنُهُ ⁎ وَوَجهاً طَليقاً، رُبّما يَتَجَهَّمُ
12. 12و اگر توانگری بر من سنگین شود، من فرومایه‌ام، و وقتی تنگدست بودم سبک‌پیکر بودم.•وإنّي لَنِكْسٌ إنْ ثَقُلتُ عَلى الغِنَى ⁎ وَكُنتُ خَفيفَ الشّخصِ إذْ أنا مُعدَمُ
13. 13خود را از تو برمی‌گیرم، برگرفتن مدارا‌کننده، و گرامی‌اش می‌دارم اگر جان گرامی داشته می‌شود.•سأحملُ نَفسِي عنكَ حَملَ مُجَامِلٍ ⁎ وَأُكْرِمُها إنْ كانتِ النّفسُ تُكرَمُ
14. 14و دور می‌شوم تا زمین میان ما بیاید و دیدار غیبی سنگسارشده گردد.•وأبْعَدُ حَتّى تَعرِضَ الأرْضُ بَيْنَنَا ⁎ وَيُمسي التّلاقي وَهْوَ غَيبٌ مُرَجَّم
15. 15سلام بر تو؛ وصل کوتاه شد و درنوردیده گشت و برادر مسلمانت وداع را کامل کرد.•عَلَيْكَ السَّلاَمُ أَقْصَرَ الوصْلُ فانْطَوَى ⁎ وأَجْمَعَ تَوْدِيعاً أَخُوكَ المُسَلِّمُ
16. 16اگر شب‌ها یاری‌ام نکنند، گاه بهرهٔ سرور پیش‌افتاده پس می‌افتد.•فإلاّ تُساعِدْني اللّيالي، فَرُبّما ⁎ تأخّرَ في الحَظّ الرّئيسُ المُقَدَّمُ
17. 17فتح بن خاقان بخشش خود را دریغ نکرد، بلکه تقدیرهاست که می‌بخشد و محروم می‌کند.•وَمَا مَنَعَ الفَتْحُ بنُ خَاقَانَ نَيْلَهُ ⁎ وَلَكِنّها الأقْدارُ تُعْطِي وَتَحْرِمُ
18. 18ابری که بخشش‌اش فروریزان است، مرا خطا کرد؛ و دریایی که سرریز است، فیضش از من گذشت.•سَحَابٌ خَطاني جودُهُ، وَهوَ مُسبَلٌ ⁎ وَبَحْرٌ عَداني فَيْضُهُ، وَهوَ مُفعَمُ
19. 19ماهی که شرق و غرب را روشن کرد، و جای پای من از آن سیاه و تاریک است.•وَبَدْرٌ أضَاءَ الأرْضَ شَرْقاً وَمَغْرِباً ⁎ وَمَوْضِعُ رِجلي منهُ أسْوَدُ مُظْلِمُ
20. 20آیا از بخشش او شکایت کنم پس از آنکه خلق را فراگرفت؟ و کیست که باران را نکوهد جز نکوهیده‌ای؟•أأشْكُو نَداهُ بَعدَ ما وَسِعَ الوَرَى ⁎ وَمَنْ ذا يَذُمُّ الغَيثَ، إلاّ مُذَمَّمُ