طيف تأوب من سعدى فحياني

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1خیالی از سعدی آمد و مرا درود گفت؛ دوستش دارم در حالی که او دور از خواب است و مرا می‌خواهد.•طَيفٌ تأوّبَ مِنْ سُعدَى، فَحَيّاني ⁎ أهْواهُ، وَهْوَ بَعيدُ النّوْمِ يَهْوَاني
2. 2چه دیدار شگفتی است که تشنگی را شفا می‌دهد، اگر بیداری را برای بیدار آورده بودند.•فَيَا لَهَا زَوْرَةً يَشفَى الغَليلُ بهَا ⁎ لَوْ أنّهَا جُلِبتْيَقظَى ليَقظانِ
3. 3لرزان است، اگر راه رود لرزش او از نی هندی یافت نمی‌شود و نه همراه درخت بان.•مَهزُوزَةٌ إنْ مَشَتْ لمْ تُلفَ هَزّتُها ⁎ ِللْخَيزُرَانِ، وَلمْ توجَدْ معَ البَانِ
4. 4خواب پیکرش را به من نزدیک می‌کند و شور عشق مرا بیدار می‌کند و خیال نزدیک را از من دور می‌سازد.•يُدني الكَرَى شَخصَها منّي وَيُوقظُِني ⁎ ْ وَجدٌ، فيُبعِدُ منّي طَيْفََها الدّاني
5. 5سوگند به نزدیکی پس از دوری از همنشین و به وصالی که پس از هجران آمد.•حلَفتُ بالقُرْبِ بَعدَ البُعد من سكَنٍ ⁎ وَبالوِصَالِ أتَى مِنْ إِثْرِ هِجرَانِ
6. 6که پسر مصقله بکری برای نعمت من دفاع کرد و بار بزرگ کارم را کفایت کرد.•أنّ ابنَ مَصْقَلَةَ البَكرِيّ دافَعَ لي ⁎ عَن نِعمَتي، وَكَفاني العِظمَ من شاني
7. 7پرورده‌ای است که همواره به بزرگواری نو بالا می‌رود که دو تازه (شب و روز) آن را کهنه نمی‌کنند.•مُهذَّبٌ لَمْ يَزَلْ يَسْمُو إِلى كرَمٍ ⁎ مُجَدَّدٍ لَيْسَ يُبْلِيهِ الجَدِيدَانِ
8. 8مردی بخشنده است که هرگاه از دگرگونی روزگار ترسیدم، دور از برادرانم پناه‌دهندهٔ من بود.•خِرْقٌ مَتَى خِفْتُ من دَهْرٍ تَصَرُّفَهُ ⁎ كَانَ المُجِيرَ عَليهِ دُونَ إِخْوَانِي
9. 9درخشان است چون ماه خجسته‌طلعت، آن‌گاه که با بخشش و نیکی روشن گردد.•أغَرُّ كَالقَمَرِ المَسعُودِ طَلعَتُهُ ⁎ إذا تَبَلّجَ عَنْ طَوْلٍ وَإحْسَانِ
10. 10از حیا عرق می‌کند و دستش از بزرگواری ریزان است، چون شیری که دو باد او را در هوا می‌ربایند.•يَنْدَى حَيَاءً وتَنْدَى كفُّهُ كَرَماً ⁎ كاللَّيْثِ تَخِلْجُهُ في الجَوِّ رِيحَانِ
11. 11ای ابوصقر، برای نیکی که می‌کنی و مجدی که در ذهل بن شیبان می‌سازی، پایدار بمان.•إسْلَمْ أبَا الصّقْرِ للمَعرُوفِ تَصْنَعُهُ ⁎ وَالمَجدِ تَبنيهِ في ذهْلِ بنِ شَيبَانِ
12. 12عرب‌ها آرزوها را با شوق به سوی تو افکنده‌اند، از خواهندهٔ بخشش و از گناهکار.•قَدْ ألقَتِ العَرَبُ الآمَالَ رَاغِبَةً ⁎ إليكَ، من مُجْتدٍ جَدوَى، وَمن جانٍ
13. 13بخشش برای خواهندگان همواره تازه نزد تو دریافت می‌شود و آزادی برای اسیر.•فالنَّيلُ للمُعتَفي يَلْقَوْنَهُ أبَداً ⁎ لَدَيكَ، مُقتَبَلاً، وَالفَكُّ للعَاني