شهي إلى الأيام تقليلها وفري

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1کاستن روزگار از دارایی‌ام و وانهادنش مرا، هرگاه از او یاری بخواهم، برایش دلپسند است.•شَهيٌّ إلى الأيّامِ تَقْليلُها وَفْرِي ⁎ وَخِذْلاَنُها إيّايَ إنْ سِمْتُها نَصرِي
2. 2کوشش روزگارم را در این می‌بینم که مرا کم‌دارایی کند و برای روزگارم زیبایی آشکاری چون ثروتمند شدن من نمی‌بینم.•أرَى وَكْدَ دَهْرِي أنْ أُقلّ، وَلاَ أرَى ⁎ لدَهْرِي جَمالاً ظاهراً مثلَ أن أُثْرِي
3. 3چنان تهی‌دست شدم که پنداشتم دجله خیالی بیش نیست و گفتم سراب در آبگیرهایش جاری است.•لأكدَيتُ حتّى خِلتُ دِجلَةَ شُبّهَتْ ⁎ وَقُلتُ السّرَابُ في مَنَاقعها يَجرِي
4. 4اگر درنگ بخیل مرا فریفت، پیش از آن به یاری خیالی که شبانه می‌آید فریفته شده بودم.•لَئنْ غَرّني مَطْلُ البَخيلِ لَقَبْلَهُ ⁎ غُرِرْتُ بإسعافِ الخَيالِ الذي يَسرِي
5. 5آیا ابوبکر را توان رساندن پیامی نیست به آن سرور بزرگ‌دست از بکر؟•فَهَلْ في أبي بَكْرٍ أداءُ رِسَالةٍ ⁎ إلى السّيّدِ الضّخْمِ الدّسيعةِ من بَكْرِ
6. 6و از ابوالصقر گزیری نیست برای زخمی که جز ابوالصقر مرهمش نگذارد.•وَمَا عَنْ أبي الصّقْرِ ارْتيَادٌ لمُوجَعٍ ⁎ منَ الكَلْمِ لا يأسُوهُ غَيرُ أبي الصّقْرِ
7. 7بخشش‌جویان در چهرهٔ او نگریستند؛ اگر آن را ماه خواستند، بر ماه گران آید.•تأمّلَ منهُ مُبْتَغو النَّيلِ طَلْعَةً ⁎ إذا كَلّفُوها البَدرَ شَقّتْ على البَدرِ
8. 8و در کاخ و ماه نو از او بخششی امید می‌بریم که در پی تازگی کاخ و ماه بیاید.•وفي القَصرِ والشّهرِ الجَديدَينِ نَرْتجي ⁎ جَداً منهُ يَتلو جِدّةَ القَصرِ والشّهْرِ
9. 9[مبهم] جوینده‌ی دریا به خانه‌اش آمد؛ پس گمانشان به دریایی که به دریا افزوده شود چیست؟•وقد ورده وارد البحر بيته ⁎ فما ظنهم بالبحر زيد إلى البحر
10. 10[مبهم] به جایگاه بلندی که راه خواستاران بخشش در آن کوبیده شد برآمد، و کوشید که رهگذر سفر به او هدیه شود.•علا مرتقى طرق طرق العفاة، وإنما ⁎ تعمد أن يهدى له طارق السفر
11. 11ای عمرو بن شیبان! شیبان شما پدر من است، اگر مادرم نسب داده شود، و عمر شما عمر من.•أعَمْرُو بنُ شَيبانٍ، وَشَيْبانُكُمْ أبي ⁎ إذا نُسبَتْ أُمّي، وَعَمْرُكُمُ عَمرِي
12. 12دست من از دراز شدن خود گله کرد و حقیقتاً با تبدیل آن گله به سپاس...•شَكَتْ مَدَّها كَفّي وَكانتْ حَقيقةً ⁎ بإبدالها تلكَ الشكيّةَ بالشّكرِ
13. 13هرگاه نیاز مرا برنیاورید، شعر من بر شما فرود نمی‌آید و جز راه خود نمی‌پیماید.•مَتى لا تَسُدّوا خَلّتي لا تُصِبْكُمُ ⁎ شَذاتي، ولا يَسلُكْ سوَى نَهجه شعرِي
14. 14آیا از من برای بارگران وسعتی امید می‌رود، آنگاه که پوزشم نزد شما در هنگام ناخشنودی تنگ شود؟•وَهَلْ يُرْتَجَى عندي اتّساعٌ لمَغرَمٍ ⁎ إذا ضَاقَ عنكم عند مَسخَطةٍ عُذرِي
15. 15آیا گشایش تنگدستی مرا چشم داشتید؟ آنچه رغبتم را بازگرداند، تنگدستی من در برابر آسایش شما بود.•أرَاقَبْتُمُ إجْلاَءَ عُسْرِي، وَإنّما ⁎ ثَنَى رَغْبَتي تلقاءُ يُسرِكُمُ عُسرِي
16. 16چون پاهای ما نزد ثروت برابر شود، شرم خود را برمی‌گزینم یا به اندازهٔ خویش بازمی‌گردم.•إذا ما استَوَتْ أقدامُنَا عندَ ثَرْوَةٍ ⁎ قَنَيْتُ حَيَائِي، أوْ رَجعتُ إلى قَدْرِي