إني تركت الصبا عمدا ولم أكد

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1من جوانی (و شور آن) را عمدا رها کردم، و نزدیک نبودم چنین کنم، بی‌آنکه پیری یا سرزنش یا نکوهشی در کار باشد.•إنّي تَرَكْتُ الصّبَا عَمداً، وَلمْ أكَدِ ⁎ مِن غَيرِ شَيبٍ وَلا عَذلٍ وَلا فَنَدِ
2. 2هر که جگر سوخته دارد، گرمای عشق از دل و جگر من فرو نشسته است.•مَن كانَ ذا كَبِدٍ حَرّى، فقَد نضَبتْ ⁎ حَرَارَةُ الحبّ عَن قلبي وَعن كَبِدِي
3. 3ای بانوی پرده‌نشین! من تصمیم گرفتم از تو دل برکنم، اما بر راه درست تصمیم نگرفتم.•يا رَبّةَ الخِدْرِ، إنّي قد عَزمتُ على الـ ⁎ ـسّلُوّ عَنكِ، وَلمْ أعْزِمْ عَلى رَشَدِ
4. 4پیمان عشق را شکستم چون پیمان آنان شکست، و دگرگون شدم چون اهل جفا و دوری دگرگون شدند.•نَقَضْتُ عَهدَ الهَوَى إذْ خانَ عهدُهُمُ ⁎ وَحُلتُ إذْ حالَ أهلُ الصّدّ وَالبُعُدِ
5. 5پس از آنان خود را به خنکای ناامیدی تسلی دادم، اما از روی شکیبایی و استواری تسلی نیافتم.•عَزّيْتُ نَفسِي ببَرْدِ اليَأسِ بَعدَهُمُ ⁎ وَما تَعَزّيْتُ مِنْ صَبرٍ، وَلا جَلَدِ
6. 6عشق و دوری دو چیزند که با هم جمع نمی‌شوند؛ پس هر دو را رها کن تا کسی به سوی کسی مشتاق شود.•إنّ الهّوَى وَالنَوَى شَيئانِ ما اجتَمَعَا ⁎ فَخَلَّيَا أحَداً يَصْبُو إلى أحَدِ
7. 7و آنچه سودایی را از شوقش بازمی‌دارد، چیزی چون عزم کوچ و گام‌های تند شتر نیرومند نیست.•وَمَا ثَنَى مُسْتَهَاماً عَنْ صَبَابَتِهِ ⁎ مثلُ الزَّماعِ، وَوَخدِ العِرْمِسِ الأُجُدِ
8. 8به سوی ابونهشل، مرکب‌های ما از شهری دور به شهری دیگر گام‌زنان می‌رفتند.•إلى أبي نَهْشَلٍ، ظَلّتْ رَكائِبُنَا ⁎ يَخدِينَ مِنْ بَلَدٍ نَاءٍ، إلى بَلَدِ
9. 9به سوی جوانمردی خوی‌درخشان که اگر خوهایش از پرتو خورشید ریخته می‌شد، افزونی نمی‌یافت.•إلى فَتًى مُشرِقِ الأخْلاقِ لوْ سُبكتْ ⁎ أخلاقُهُ مِن شُعاعِ الشّمسِ لم تَزِدِ
10. 10مرگ‌ها را پیاپی روان می‌کند، سپس بخشش‌های سپید را پی می‌گیرد، بی‌آنکه بیم دهد یا وعده کند.•يُمْضِي المَنَايا دِرَاكاً، ثمّ يُتْبِعُهَا ⁎ بِيضَ العَطايا، وَلمْ يُوعِدْ وَلم يَعِدِ
11. 11و پوشندهٔ سایهٔ دارایی است برای بخشش، همیشه؛ در آن پیکارهای طی با بنی‌اسد است.•وَلابِسٍ ظِلّ مالٍ للنّدَى أبَداً ⁎ فيهِ وَقَائِعُ طَيْءٍ في بَني أسَدِ
12. 12بنی‌حمید مردمانی‌اند که در شمشیرهایشان عزتِ خوار و مرگِ سوارِ دلیر است.•بَنُو حُمَيدٍ، أُناسٌ في سُيُوفِهِمِ ⁎ عزُّ الذّليلِ وَحَتفُ الفارِسِ النَّجِدِ
13. 13آنان را تصمیم‌های رأی‌ست که اگر در هنگامهٔ جنگ به ستارگان شب افکنده شود، فروزان نشوند.•لَهُمْ عَزَائِمُ رَأيٍ، لَوْ رَمَيْتَ بهَا ⁎ عِندَ الهِيَاجِ، نُجومَ اللّيلِ لمْ تَقِدِ
14. 14بخشش و نیکی در میان آنان سرگردان شد، و هیچ بخششی از آنان به دیگری نمی‌رسد.•تَحَيّرَ الجُودُ وَالإحْسانُ بَيْنَهُمُ ⁎ فَما يَجُوزُهُمُ جُودٌ إلى أحَدِ
15. 15اگر کار آنان نبود -و خدا او را بزرگ داشته- یاد بزرگی‌ها تا ابد می‌مرد.•لَوْلا فَعالُهُمُ، وَالله كَرّمَهُ ⁎ لَماتَ ذِكْرُ المَعَالي، آخِرَ الأبَدِ
16. 16سپیدچهره‌اند، با خوهایی که شیفتگی‌شان به دلاوری و بخشش چون شیفتگی مادر به فرزند است.•بِيضُ الوُجُوهِ مَعَ الأخلاقِ وَجدُهمُ ⁎ بالبَأسِ وَالجُودِ وَجدُ الأُمّ بالوَلَدِ
17. 17ای محمد بن حمید! کدام بزرگواری است که آن را با دست سپید، پس از دست دیگر، به دست نیاوردی؟•مُحَمّدُ بنُ حُمَيْدٍ! أيُّ مَكْرُمةٍ ⁎ لمْ تَحْوِها بيَدٍ بَيْضَاءَ، بَعدَ يَدِ
18. 18خصلت‌هایی از حمید در تو آشکار است که بوی بوستان‌های دشت و زمین سخت را دارد.•شَمَائِلٌ مِنْ حُمَيْدٍ فيكَ بَيّنَةٌ ⁎ لها نَسيمُ رِياضِ الحَزْنِ والجلَدِ
19. 19لبخند و ترش‌رویی، در بخشش و جنگ، چون برق و رعد در میان ابر باران‌زا.•تَبَسّمٌ، وَقُطوبٌ، في نَدًى وَوَغًى ⁎ كالبرْقِ وَالرّعدِ وَسطَ العارِض البرِدِ
20. 20چندان بخشیدی که باد را درمانده گذاشتی، و چندان جوانمردی کردی که گویی باران نبخشیده است.•أعطَيْتَ، حتّى ترَكتَ الرّيحَ حاسرَةً؛ ⁎ وَجُدْتَ، حتّى كأنّ الغَيثَ لم يَجُدِ