賦得古原草送別 — علفِ دشتِ کهن، به بدرقه (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1علفِ انبوه بر دشت؛ هر سال یک‌بار می‌خشکد و شکوفا می‌شود.•離離原上草，一歲一枯榮。
2. 2آتشِ دشت آن را تمام نمی‌سوزاند؛ بادِ بهار که بوزد، باز می‌روید.•野火燒不盡，春風吹又生。
3. 3عطرِ دور بر راهِ کهن می‌خزد؛ سبزیِ آفتابی به شهرِ ویران می‌پیوندد.•遠芳侵古道，晴翠接荒城。
4. 4باز آزاده‌ای را بدرقه می‌کنم؛ علفِ انبوه سرشار از اندوهِ جدایی است.•又送王孫去，萋萋滿別情。