1. ۱حسین دانش آن سرخیل ابرارکه در عالم به دانایی علم شد
2. ۲درختی سایه گستر بود افسوسکه پیش تندباد مرگ خم شد
3. ۳ز بنیان ادب رکنی فرو ریختز بستان هنر نخلی قلم شد
4. ۴دل روشندلان از فرقت ویقرین حرقت و رنج و الم شد
5. ۵نپنداری که دانش از میان رفتوجودش سوی اقلیم عدم شد
6. ۶نمی آب از یم ایجاد برخاستتکاپو کرد و آخر سوی یم شد
7. ۷وجودش‌ با وجود گل قرین کشتمزاجش با مزاج دهر ضم شد
8. ۸دلم سوزد به حال اهل تحقیقکه فردی کامل از آن جمع کم شد
9. ۹به‌مرگ او «‌بهار» اشگ غم افشاندهمان بر تربت پاکش رقم شد
10. ۱۰بیا تا اشگ غم بر وی فشانیمکه تاریخ وفاتش «‌اشک غم‌» شد