1. ۱بهار قطعهٔ فرخ شنید و خرم گشتچو کشت خشک ز ترشیح ابر نیسانی
2. ۲و یا چو عاشق نومید گشته از دیدارکه یار سر زده ییش آیدش به مهمانی
3. ۳فسرده بودم و از عمر خویشتن بیزارکه کرد شعر توام روح تازه ارزانی
4. ۴سخن ز حبس چه گویم که زندگی حبس استبه کشوری که ذلیلند عالی و دانی
5. ۵درون حبس بسی خوب‌تر گذشت به منز اختلاط فرومایگان تهرانی
6. ۶همه دوروی و سخن‌چین و دزد و بی‌ایمانعبید اجنبی و خصم جان ایرانی
7. ۷نه هوش فطری و نی رسم و راه مکتبینه حس ملی و نی شیوهٔ مسلمانی
8. ۸چو کبک کرده سر خود به زیر برف نهانمگر نبیندشان کس ز فرط نادانی
9. ۹به‌راستی که وزیر و وکیل جمله خرندخران بارکش پشت ریش پالانی
10. ۱۰به حیرتم که چرا در بسیط ری داناپیاده می‌رود و خر بدین فراوانی
11. ۱۱همه ز قدرت شه سوء استفاده کنندبه فاش ساختن کینه‌های پنهانی
12. ۱۲به زور بازوی شه مغز عاجزان کوبندزهی فقیرکشی و ضعیف‌رنجانی
13. ۱۳همیشه در پی آزار اهل مملکت‌اندگمان برند که این است مملکت‌رانی
14. ۱۴ز کارهای سیاسی جدا شدم امسالکه بود یکسره طنازی و تن‌آسانی
15. ۱۵به کار علم و معارف به‌جد شدم مشغولکه هست معرفت و علم قوت انسانی
16. ۱۶مرا ز مشغلهٔ درس و بحث هیچ نبودخبر ز قصهٔ شیرازی و صفاهانی
17. ۱۷پی خوش‌آمد شه ناگهم درافکندندبه محبسی که بود جای سارق و جانی
18. ۱۸«‌به حسب حال خود این بیت کرده‌ام تضمینز قول رودکی آن شاعر خراسانی
19. ۱۹«‌به حسن صوت چو بلبل مقید قفسمبه جرم حسن چو یوسف اسیر و زندانی‌»
20. ۲۰هر آن بدی که رسد از زمانه خرسندمبه شکر آن که ندارم عذاب وجدانی
21. ۲۱ز حال بنده غرض فرخا مشو نگرانکه راستکار بود رستگار خود دانی