1. ۱ایزدت خر خلق کرد ای کودن شاعرنمارو چرا کن تا کی اندر کار حق چون و چرا
2. ۲می‌برازد بر تو عنوان خریت ای (‌..)همچو وحدانیت مطلق بذات کبر‌با
3. ۳از تو ابله‌تر نجستم نیک جستم بی‌خلافاز تو ناکس‌تر ندیدم راست گفتم بی‌ر‌یا
4. ۴مایهٔ شاعر برون از لفظ خوش،‌علم است و هوشمر تو را نی لفظ شیرین است نی علم و ذکا
5. ۵زان افاداتی که فرمودی به دیوان ادیبپایگاه دانشت معلوم شد نزدیک ما
6. ۶وز فراویز نظامی شد مسلم کان جنابتا چه حد بودست با آداب تحقیق آشنا
7. ۷باد لعنت بر تو تا بر جان وخشوران درودباد نفرین بر تو تا در لفظ مسکینان دعا
8. ۸کوژ بادا همچو پشت خوشه‌ چینانت کمرچاک بادا همچو چرم پاره‌ دوزانت قفا
9. ۹بی‌توقف چار چیزت باد اندر چار چیزبی‌تعلل هشت چیزت باد اندر هشت جا
10. ۱۰در معایت زهر ارقم در سرایت شور و شیندر گلویت ریسمان و بر دهانت متکا
11. ۱۱کف به‌لب چوبت به ... تیرت به‌ دل‌تیزت به ریشغم به‌جان دردت به‌تن تیغت به‌سر بندت به‌پا
12. ۱۲چار چیز از چار کس در چار جا بادت نصیبنبود از این چار چیزت جان و تن یکدم رها
13. ۱۳در ملا دشنام مردم در خلا دشنام زناین جهان قهر اعادی آن جهان قهر خدا
14. ۱۴نی در انگشت تو خوش تر تا در انگشتت قلمبند بر دست تو بهتر تا که در دستت عصا
15. ۱۵یادت آید مدتی همچون جعل در ...گرد می کردی زباله زین سرای و زان سرا
16. ۱۶روز و شب از دود افیون‌ در بن ریشت خضابسال و مه از لون سرگین در کف دستت حنا
17. ۱۷چون گذشتی مهتری لر سوی شهر اصفهانمی‌دویدی پیشبازش با سلام و با ثنا
18. ۱۸شعر می‌خواندی به آواز حزین در مدح لرمثنویاتی ز جنس شعر ملا احمدا
19. ۱۹خنده‌آور موکبی تشکیل می‌شد زان که بودلر ز پیش و تو ز پس وندر پیت چندین گدا
20. ۲۰ور از آن لر چند غازی می‌ربودی داشتیبا گدایان بر سر تقسیم آن جنگ و مرا
21. ۲۱‌گشت ناگه آتش جنگ عمومی شعله‌ورشد به دوران فتنهٔ آخر زمان فرمانروا
22. ۲۲در جهان دجال‌خویان فرصتی خوش یافتندتا برون آیند از بیغوله‌های اختفا
23. ۲۳چون خر دجال بیرون تاختی از ...شد فضای اصفهان از عر و تیزت پر صدا
24. ۲۴هوچیانه آمدی از چاه گمنامی برونیافتی گنج ملا جان بردی از کنج خلا
25. ۲۵شد الاغ ... لاغ‌باف و لاف‌زن شعرساز و نثرگستر، چس‌نفس پرمدعا
26. ۲۶شعر گوید لیک ناهنجار و سرد و بی‌مزهسربسر چون سکهٔ مغشوش قلب ناروا
27. ۲۷گاه تازد بر بهار وگاه بر پیشاوریزان که دارد در جگر از صیت هر یک داغ‌ها
28. ۲۸وان اساتید خراسان و صفاهان و جنوبنصرت و مسرور و فرخ‌ آن شعاع و آن سنا
29. ۲۹وان اساتید ری و گوران و آذربایجانچون رشید و سرمد و رعدی سلیم و دهخدا
30. ۳۰او نه‌ تنها شاعران زنده را دشمن بودشاعران مرده را نیز از حسد گوید هجا
31. ۳۱نیش‌زن‌ چون عقربست و مرکز زهرش زبانشعرهایش چون رتیلا پشم‌دار و بدنما
32. ۳۲چون زمین جی به امساک و ثقیلی مشتهرچون شبان دی به‌ سردی و درازی مبتلا
33. ۳۳نام بهمان ژاژخا بنهد ملقلق‌باف‌، لیکخود ملقلق‌باف‌تر صد ره ز بهمان ژاژخا
34. ۳۴بس که‌ از الفاظ‌ و ترکیبات‌ ناخوش ممتلی‌استمعدهٔ شعرش عفونت یافته است از امتلا
35. ۳۵می‌نهد در پیش‌، ده دیوان ز استادان نظمتا بسازد چامه‌ای خشک و دراز و نابجا
36. ۳۶لاجرم‌ هر مصرعش دارای‌ سبکی‌ دیگراستچون بخوانی چامه‌هایش‌، ز ابتدا تا انتها
37. ۳۷می‌برد ترکیب لفظ از شاعران مختلفچون کمال و چون‌ نظامی‌ چون ظهیر و صائبا
38. ۳۸می‌نهد لفظ نظامی پیش لفظ بوشکورمی کند ترکیب صائب جنب سبک بوالعلا
39. ۳۹از غریب و وحشی و سوقی درآمیزد بهمشعرهایی بی‌مزه چون بی‌توابل‌ شوربا
40. ۴۰هست از بهر فنای جانت ای عرجون جهلخامه‌ام‌ در دست‌ چون‌ در دست‌ موسی‌ اژدها
41. ۴۱چاک بادا حنجرت ای بوم ناخوش زمزمهخاک بادا بر سرت ای شوم کافر ماجرا
42. ۴۲بر سرت خاکی که شب از کوچه‌های اصفهانگه به پشت خود کشیدی گه به پشت چاروا
43. ۴۳از من ای نادان مشو دلتنگ زیرا گفته‌انداز وفا خیزد مودت وز جفا زاید جفا