1. ۱فروردین آمد، سپس بهمن و اسفندای ماه بدین مژده بر آذر فکن اسپند
2. ۲ورگویی ما آذر و اسپند نداربمآن خال سیه چیست برآن چهرهٔ دلبند؟
3. ۳غم‌نیست گر این‌خانه تهی‌از همه کالاستعشق است و وفا نادره کالای خردمند
4. ۴هر جا که تویی از رخ زیبای تو مشکولعبتکدهٔ چین بود و سغد سمرقند
5. ۵هرچند گرفتارم، آزادم آزادهرچند تهیدستم‌، خرسندم خرسند
6. ۶بربسته‌ام از هرچه به جز چهر تو، دیدهبگسسته‌ام از هرچه به جز مهر تو، پیوند
7. ۷ای روی تو چونان که کنی تعبیه در باغیک دسته گل سوری برسروبرومند
8. ۸جز یاد تو از نای من آواز نیایدهرچند نمایند جدا بند من از بند
9. ۹گر بر ستخوان‌بندم‌،‌چون‌نی‌مگراز ضعفیاد تو ز هر بند من آرد شکر و قند
10. ۱۰ما پار ز فروردین جز بند ندیدیموان بند بپایید به ما تا مه اسفند
11. ۱۱گر پار زبون گشتیم از دمدمهٔ دیوامسال بیاساییم از لطف خداوند
12. ۱۲برخیز و به بستان گذر امروزکه بستاناز لاله و نسرین به بهشتست همانند
13. ۱۳درکوه تو گفتی که یکی زلزله افتادوآنگه ز دل خاک به صحرا بپراکند
14. ۱۴صد کان پر از گوهر و صد گنج پر از زرصد مخزن پیروزه وصد معدن یاکند
15. ۱۵صحرا ز گل لعل چو رامشگه پروبزبستان ز گل سرخ چو آتشگه ریوند
16. ۱۶بلبل چو مغان خرده اوستا کند از برمرغان دگر زندکنند از بر و پا زند
17. ۱۷یک مرغ نیایشگر مهر آمد و فروردیک مرغ ستایشگر ارد آمد وپارند
18. ۱۸فرورد ز مینو به جهان آمد و آوردهمراه‌، گل سرخ بسی فره و اورند
19. ۱۹برگیر می لعل از آن پیش که در باغبرلعل لب غنچه نهد صبح، شکرخند
20. ۲۰صبح ‌است‌ و گلان‌ دیده گمارند به‌ خورشیدچون سوی بت نوش‌لبی‌، شیفته‌ای چند
21. ۲۱ما نیز نیایش‌، بر خورشید گزاربمخوشا که نیایش بر خورشید گزارند
22. ۲۲آنگه که برون آید و از اوج بتابدو آنگاه که پنهان شود اندر پس الوند
23. ۲۳زرین شود از تافتنش سینهٔ البرزچون غیبهٔ زر از بر خفتان و قراگند
24. ۲۴چون خیمهٔ زربفت شود باز چو تابدمهر از شفق مغرب بر کوه دماوند
25. ۲۵یا چون رخ ضحاک بدانگه که فریدونبنمود رخ خویش بدان جادوی دروند
26. ۲۶*‌*‌
27. ۲۷شد کشور ایران چو یکی باغ شکفتهاز ساحل جیحون همه تا ساحل اروند
28. ۲۸مرغان سخن پارسی آغاز نهادنداز بندر شاهی همه تا بارهٔ دربند
29. ۲۹هرمزد چنین ملک گرانمایه به ما دادزردشت بیاراستش از حکمت و از پند
30. ۳۰گر فر کیان باز به ما روی نمایدبیرون رود از کشور ما خواری و آفند
31. ۳۱وز نیروی هرمزد، درآید به کف ماآنچ از کف ما رفت به جادویی و ترفند
32. ۳۲آباد شود بار دگر کشور داراو آراسته گردند و باندام و خوش آیند
33. ۳۳آن طاق که شد ساخته بر ساحل دجلهو آن کاخ که شد سوخته در دامن سیوند
34. ۳۴هر شهر شود کشور و هر قریه شود شهرهر سنگ شود گوهر و هر زهر شود قند
35. ۳۵دیگر دُر غلطان رسد از خطهٔ بحریندیگر زر رویان رسد از کوه سگاوند
36. ۳۶از چهرهٔ کان‌ها فتد آن پردهٔ اهمالچون پردهٔ خجلت ز عذار بت دلبند
37. ۳۷بانگ ره آهن ز چپ و راست برآیدچون نعرهٔ دیوان برون تاخته از بند
38. ۳۸صد قافله داخل شود از رهگذر رومصد قافله بیرون رود از رهگذر هند
39. ۳۹بندر شود از کشتی چون بیشهٔ انبوههر کشتی غرنده‌، چو شیر نر ارغند
40. ۴۰از علم و صناعت شود این دوره گرامیوز مال و بضاعت شود این خطه گرامند
41. ۴۱بار دگر افتد به سر این قو‌م کهن راآن فخر کز اجداد قدیم است پس افکند
42. ۴۲آن دیو کجا کارش پیوسته دروغستاز مرز کیان برگسلد بویه و پیوند
43. ۴۳دوران جوانمردی و آزادی و رادیبا دید شود چون شود این ملک برومند
44. ۴۴ورزنده شود مردم و ورزیده شود خاکاز کوه گشاید ره و بر رود نهد بند
45. ۴۵پیشه‌ور و صنعتگر و دهقان و کدیورورزشگر و جنگاور و کوشا و قوی زند
46. ۴۶پاکیزه و رخشنده شود نفس به تعلیمچونان که گوارنده شود آب در آوند
47. ۴۷گردد ز نکوکاری و دانایی و پاکیعمرکم ایرانی افزون ز صد و اند
48. ۴۸بر کار شود مردم دانشور پرکارنابود شود این گره لافزن رند
49. ۴۹ور زان که نمانم من و آن روز نبینماین چامه بماناد بدین طرفه پساوند
50. ۵۰آن کس که دلش بستهٔ جاهست و زر و مالاز دیده خود بیند، بر خلق خداوند
51. ۵۱چون گنده‌دهان کز خرد و فهم ‌به ‌دور استگویدکه مگر کام همه خلق کندگند
52. ۵۲آن کس که دلش بستهٔ فکریست چه داندفکر دگری چون و خیال دگری چند؟
53. ۵۳این خواندن افکار بود کار حکیمانبقال‌، گزر داند و جزار جگربند
54. ۵۴شیبانی اگر خواندی این چامه نگفتی«‌زردشت گر آتش را بستاید در زند»
55. ۵۵این شعر به آیین لبیبی است که فرمود« گویند نخستین سخن از نامهٔ پازند»