1. ۱ای دیو سپید پای در بندای گنبد گیتی ای دماوند
2. ۲از سیم به سر، یکی کله‌خودز آهن به میان یکی کمربند
3. ۳تا چشم بشر نبیندت رویبنهفته به ابر چهر دلبند
4. ۴تا وارهی از دم ستورانوین مردم نحس دیو مانند
5. ۵با شیر سپهر بسته پیمانبا اختر سعد کرده پیوند
6. ۶چون گشت زمین ز جور گردونسرد و سیه و خموش و آوند
7. ۷بنواخت ز خشم بر فلک مشتآن مشت، تویی تو ای دماوند
8. ۸تو مشت درشت روزگاریاز گردش قرن‌ها پس افکند
9. ۹ای مشت زمین بر آسمان شوبر ری بنواز ضربتی چند
10. ۱۰نی‌ نی تو نه مشت روزگاریای کوه نیَم ز گفته خرسند
11. ۱۱تو قلب فسردهٔ زمینیاز درد ورم نموده یک‌ چند
12. ۱۲تا درد و ورم فرو نشیندکافور بر آن ضماد کردند
13. ۱۳شو منفجر ای دل زمانهوان آتش خود نهفته مپسند
14. ۱۴خامش منشین سخن همی گویافسرده مباش خوش همی خند
15. ۱۵پنهان مکن آتش درون رازین سوخته‌جان شنو یکی پند
16. ۱۶گر آتش دل نهفته داریسوزد جانت، به جانت سوگند
17. ۱۷بر ژرف دهانت سخت بندیبر بسته سپهر زال پرفَند
18. ۱۸من بند دهانت برگشایمور بگشایند بندم از بند
19. ۱۹از آتش دل برون فرستمبرقی که بسوزد آن دهان‌بند
20. ۲۰من این کنم و بود که آیدنزدیک تو این عمل خوشایند
21. ۲۱آزاد شوی و بر خروشیمانندهٔ دیو جسته از بند
22. ۲۲هرّای تو افکند زلازلاز نیشابور تا نهاوند
23. ۲۳وز برق تنوره‌ات بتابدز البرز اشعه تا به الوند
24. ۲۴ای مادر سرسپید بشنواین پند سیاه بخت فرزند
25. ۲۵برکش ز سر این سپید معجربنشین به یکی کبود اورند
26. ۲۶بگرای چو اژدهای گَرزه‌بخروش چو شرزه شیر ارغند
27. ۲۷ترکیبی ساز بی مماثلمعجونی ساز بی‌همانند
28. ۲۸از نار و سعیر و گاز و گوگرداز دود و حمیم و صخره و گند
29. ۲۹از آتش آه خلق مظلومو از شعلهٔ کیفر خداوند
30. ۳۰ابری بفرست بر سر ریبارانش ز هول و بیم و آفند
31. ۳۱بشکن در دوزخ و برون ریزبادافره کفر کافری چند
32. ۳۲زانگونه که بر مدینهٔ عادصرصر شرر عدم پراکند
33. ۳۳چونان که بشارسان «‌پمپی‌»‌وُلکان‌ اجل معلق افکند
34. ۳۴بفکن ز پی این اساس تزویربگسل ز هم این نژاد و پیوند
35. ۳۵برکن ز بن این بنا که بایداز ریشه بنای ظلم برکند
36. ۳۶زین بیخردانِ سفله بستانداد دل مردم خردمند