1. ۱ضیمرانی در بن بید معلق جا گرفتپنجهٔ نازک به خاک افشرد و کم کم پا گرفت
2. ۲سایهٔ بید معلق هر طرف پیرامنشپرده پیش پرتو مهر جهان‌آرا گرفت
3. ۳شاخ نیلوفر چو کرمی سر ز جا برکرد و گفتوای من کز ضعف نتوانم دمی بالا گرفت
4. ۴تابش خورشید را دید از ورای شاخ و گفت کاش بتوانستمی یک لحظه جای آنجا گرفت
5. ۵گرچه از فیض حضورش جفت حرمانیم لیکلطف او خواهد همی از دور دست ما گرفت
6. ۶دید پیرامون خود خار و خسی انبوه و گفتدر میان این رقیبان چون توان مأوا گرفت
7. ۷دیو نومیدی ز ناگه سر به گوشش برد و گفتجهد کم کن کاین جهان مهر از ضعیفان واگرفت
8. ۸ظلمت نومیدی و ضعف تن و فقدان نورسرش زیر افکند و لرزان ساقش استرخا گرفت
9. ۹روز دیگر تافت بر وی لکه‌ای از آفتابوآن تن دل‌مرده را بازو مسیح‌آسا گرفت
10. ۱۰یاس را آواره کرد افرشتهٔ عشق و امیدقوتی دیگر ز فیض نور جان‌افزا گرفت
11. ۱۱با چنین همت گیاهان را به زیر پا گذاشتلیک نتوانست از آن حد خویشتن بالا گرفت
12. ۱۲با همه ضعف و زبونی سرفرازی کرد و بازسایهٔ بید قوی‌ دستی به زیر پا گرفت
13. ۱۳اندر آن حسرت برآورد از سر گُرم و گدازآتشین آهی که دودش دامن صحرا گرفت
14. ۱۴گفت اگر بگذارمی این سقف و بینم فیض نورصنعتی سازم که با صیتش توان دنیا گرفت
15. ۱۵از قضا لطف نسیم آن نالهٔ جانسوز رابرد سوی بید و در قلب رئوفش جا گرفت
16. ۱۶رشته‌ای یکتا فرو آویخت زان زلف درازضیمران با هر دو دست آن رشتهٔ یکتا گرفت
17. ۱۷از شعف بگرفت همچون جان شیرینش به بروندر او پیچید و راه مقصد اعلا گرفت
18. ۱۸یک دو روزی بیش‌وکم خود را بدان بالا کشیدگشت والا زان کز اول خویش را والا گرفت
19. ۱۹تا نپنداری که چون بالا گرفت از لطف بیدآن محبت را فراموش کرد و استغنا گرفت
20. ۲۰ضیمران چون یافت خود را در فروغ آفتابخدمت استاد را اندیشه‌ای شیوا گرفت
21. ۲۱بر مثال تاج رنگین بر سر طاووس نرتارک زیباش را در حلهٔ دیبا گرفت
22. ۲۲غنچه‌ها آورد و گل‌ها بشکفید از هر کنارشاخسار بید را در زیوری زیبا گرفت
23. ۲۳طره و جعد و بناگوش زمردگونش رادر بساکی‌ خرم از پیروزه و مینا گرفت
24. ۲۴منظرش از دور، دامان دل دانا کشیدجلوه‌اش زاعجاب‌، راه دیدهٔ بینا گرفت
25. ۲۵ضیمران خندان که مهر ناصحی مشفق گزیدبیدبن خرم که دست مقبلی دانا گرفت
26. ۲۶آن یکی زان پایمردی زینتی وافر فزودوین دگر زان پاسداری رتبتی علیا گرفت
27. ۲۷هرکسی کاز دور آن اکلیل گل را دید گفتلوحش‌الله کاین شجر تاج از گل رعنا گرفت
28. ۲۸بود از نیلوفری با آن ضعیفی شش صفتوان شش آمد کارگر چون بختش استعلا گرفت
29. ۲۹جنبش و صبر و لیاقت، همت و عشق و امیدو اتفاقی خوش که دستش عروةالوثقی گرفت
30. ۳۰خدمت مخلوق کن بی‌مزد و بی‌منت‌، بهارای خوش آن بینا که روزی دست نابینا گرفت