1. ۱ای قد تو چون سرو جویباریوی عارض تو چون گل بهاری
2. ۲ای لعل تو چون خاتم بدخشیوی زلف تو چون نافهٔ تتاری
3. ۳دامان تو مانندهٔ دل منپاکیزه‌تر از برف کوهساری
4. ۴رخسار تو مانند خاطر منتابنده‌تر از ماه ده چهاری
5. ۵ای فتنهٔ مشکو به دلفریبیوی آفت میدان به جان شکاری
6. ۶برداشته در بزمگه به صحبتزنگ ازدل یاران به‌شادخواری
7. ۷برتافته در رزمگه ز غیرتسر پنجهٔ گردان کارزاری
8. ۸زیر لبت‌ اندر، شرنگ‌ و شهد استگاه سخط و گاه بردباری
9. ۹زیر نگهت دوزخ و بهشت استهنگام درشتی و وقت یاری
10. ۱۰حسن تو به شورشگری نهادهدر ملک دل آئین سربداری
11. ۱۱وان خوی پلنگینت ایستادهپیرامن حسنت به پاسداری
12. ۱۲ای زادهٔ ایران بدان که این ملکدارد به تو چشم امیدواری
13. ۱۳خواهدکه ببالی به باغ کشورآزاده ‌تر از سرو جویباری
14. ۱۴وانگاه بپویی به بزم دشمنپیروزتر از شیر مرغزاری
15. ۱۵باشد نگران تا به جای او تونیکی چه کنی‌، حق چسان گزاری
16. ۱۶راه خطر خود چگونه پوبیپاس شرف خود چگونه داری
17. ۱۷زنهار نه پویی رهی کت آیدفرجام‌، زبونی و شرمساری
18. ۱۸ننگ بشر و آفت جوانی استزنبارگی و فسق و میگساری
19. ۱۹وان کاهلی و سستی و بطالتفقر آورد و نیستی و زاری
20. ۲۰بودند نیاکان تو سوارانشهره به دلیری و شهسواری
21. ۲۱زنهار نجسته ز خصم‌، لیکنبخشوده به خصمان زینهاری
22. ۲۲آوخ که ز جهل مغان فتادنداز شاهنشاهی و شهریاری
23. ۲۳مهرعلی و یازده سلیلشبنمود ترا راه رستگاری
24. ۲۴هرچند که از دشمنان کشیدیزندازه برون ای نگار، خواری
25. ۲۵دین را مکن آلودهٔ تعصبکاسلام از آلایش است عاری
26. ۲۶بی‌دین‌، فسرد مردم زمانهبی ‌دینی را نیست استواری
27. ۲۷و آن فلسفه و اصل‌های در وینعلم است نه آئین ملک داری
28. ۲۸آیین زراتشت رفت بر بادوان فره و تایید کردگاری
29. ۲۹وان کیش که مانی نهاد، گم شدهم نیز خود او کشته شد به زاری
30. ۳۰آن بدعت کاورد (‌ارد و یراف‌)بنشست ز قرآن به سوگواری
31. ۳۱رخ‌، گفت بشو باگمیز چون‌مهرسر بر زند از نیلگوی عماری
32. ۳۲فرمود نبی جای بول گاواندست وسر و پا شو به آب جاری
33. ۳۳باز است در اجتهاد تا تونا مقتضی از مقتضی برآری
34. ۳۴وان کینهٔ دیرین جدا ز دین استدر دین نسزد کین و دوستداری
35. ۳۵با قوت دین خاک دشمنان رابسپر به سم رخش نامداری
36. ۳۶وز کتف مهانشان دوال برکشتا کینهٔ دیرینه برگزاری
37. ۳۷لیک این عصبیت میار در دینگر بر خردت جهل نیست طاری
38. ۳۸تقلید فرنگان کنی بهرکارجز کار خرد، اینت نابکاری
39. ۳۹دارند فرنگان ز روم و یونانرشک و عصبیت به یادگاری
40. ۴۰با مشرقیان ویژه با من و توجوینده ره و رسم بد شعاری
41. ۴۱عیسی و حواریش بوده بودنداز مردم سامی نه قوم آری
42. ۴۲از شرق برون آمدند و گردیدترسایی از پدر به غرب ساری
43. ۴۳با این همه این غربیان نمایندفخر از قبل عیسی و حواری
44. ۴۴بنگر که بدین اندر از من و تودارند فزون جد و پافشاری
45. ۴۵خواهی اگر این ملک باز بیندآن فر و شکوه و بزرگواری
46. ۴۶بزدای ز دین زنگ‌های دیرینزان پیش که‌ شد روز ملک تاری
47. ۴۷با نیروی دانش برون کن از دیناین خرخری و جهل و زشتکاری
48. ۴۸ایمان و شرافت به مردم آموزتا طاعت بینی و جان سپاری
49. ۴۹بیخ می و مستی ز ملک برکنبنشان بن مردی و هوشیاری
50. ۵۰در پاس تن و عرض و مال مردمبا داد و دهش کوش و پاسداری
51. ۵۱وان‌ شمع که شد غرب از آن منوربگمار در ایوان کامکاری
52. ۵۲چون فقر و غنا هر دو شد ز گیتیو آمد هنر و علم و شادخواری
53. ۵۳پس معجزه‌ها بین برغم آنکوگوید عظمت نیست اختیاری