1. ۱پشت مرا کرد ز غم چنبریگردش این گنبد نیلوفری
2. ۲هستم من عیسی آموزگارکرده جهودانم حبس از خری
3. ۳بس که به من تیغ ببارند و تیرروزم شد تیره و عمر اسپری
4. ۴ساخت جدا از پسر و دخترمدشمنم از بی‌پدر ومادری
5. ۵چون نگرم نیست گناهی مراغیر وطن‌دوستی و شاعری
6. ۶وز ره آزادگی و قانعی استگر نکشم ذلت فرمان‌بری
7. ۷کردم بدرود زر و جاه و مالتا نکنم چون دگران چاکری
8. ۸نوکری دیوان دیوانگیستمردم دانا نکند نوکری
9. ۹مزدوری کرده و نان می‌خورممزدوری به ز طمع گستری
10. ۱۰عاقبت‌ آز و طمع‌، خواری استوقعه ی «‌تیمور» مبین سرسری
11. ۱۱گرچه کنون‌ هر دو به‌ حبس اندریمفرق بسی هست درین داوری
12. ۱۲خلق برو لعنت و نفرین کنندبر من احسنت و خهی و فری
13. ۱۳پستی و عجزآرد و خود باختنمستی‌و خودخواهی‌و مستکبری
14. ۱۴خون‌دل‌خودخوری‌آسان‌تراستتا خود خون دل مردم خوری
15. ۱۵حبس من این کیفر پیشینه استبد مکن ای دوست که کیفر بری
16. ۱۶وان کس کامروز به من کرد بدروزی کیفر برد و بدتری
17. ۱۷قیمت آزادی و عشرت بدانای که به آزادی و عشرت دری
18. ۱۸خسته‌ شدم‌ یارب از این درد و رنجچیست کنون چاره به جز شاکری
19. ۱۹شکر که شد دامنم از ننگ دورشکرکه آمد دلم ازکین عری
20. ۲۰دارم فرزندی «‌هوشنگ» نامشکراً لله ز معایب بری
21. ۲۱وز پس «‌هوشنگ‌» چهار دگر«‌مامی‌»‌و «‌مهری‌» «‌ملکی‌» و «‌پری‌»
22. ۲۲«‌هوشی‌» باشد به‌مثل‌عقل و روحکش ز مه ومهربود برتری
23. ۲۳مادر ایشان چه بود؟ کهکشانآنکه به اجرام کند مادری
24. ۲۴گر به طبیعت بگذاریش بازوز غم خرج بچگان بگذری
25. ۲۵همچو ره کاهکشان از نجومخانه کند پر مه و پر مشتری
26. ۲۶هفتم ایشان منم اندر حسابچون فلک هفت ز بی‌اختری
27. ۲۷روت و تهی‌دست و خمیده ز بارچون ز نگین‌، حلقهٔ انگشتری
28. ۲۸لاغر و خمیده چو چنبر ولیکگردانندهٔ همه با لاغری
29. ۲۹گشتم چون چنبر و بازم به پتکرنجان دارد فلک چنبری
30. ۳۰خواهد تا بشکند این حلقه راحلقه نگین‌دان کند از زرگری
31. ۳۱پس بنشاند به نگین‌دان درونگوهر مدح فلک سروری
32. ۳۲لقمان‌الدوله که همچون مسیحمی‌سزدش دعوی پیغمبری
33. ۳۳چرخ هنر، زادهٔ ادهم که هستبا هنرش رادی و نام‌آوری
34. ۳۴هست دلی پنهان در سینه‌اشچون اقیانوس به پهناوری
35. ۳۵همت او بر تو شود آشکاربر درش ار روزی روی آوری
36. ۳۶محکمه‌اش پر بود از مرد و زنعور و غنی لشگری و کشوری
37. ۳۷با امراکم رسد از بس که هستبا فقرایش سر شفقت‌گری
38. ۳۸بیند نبض و بنویسد دواسیم دوا نیز دهد بر سری
39. ۳۹نیمشب ار خوانیش از راه دورحاضرگردد به مثال پری
40. ۴۰منعم و درویش به نزدیک اوفرق ندارند درین داوری
41. ۴۱از تن بیمارکشد درد راهرچه بود باطنی و ظاهری
42. ۴۲گیرد مردانه گریبان مرگوز در مشکو کندش رهبری
43. ۴۳بوی مرض را بشناسد ز دورچون رسد از راه‌، زهی عبقری
44. ۴۴چون شنود بستری آواز اوگیرد آرام دل بستری
45. ۴۵جمله جوانمردی و آزادگیستجمله‌خردمندی‌و خوش‌محضری
46. ۴۶او را بودند شهان خواستارروز و شبان با همه خواهشگری
47. ۴۷خدمت مردم را کرد اختیاروآمد از خدمت شاهان بری
48. ۴۸چون که به مخلوق خدا گشت یارلاجرمش کرد خدا یاوری
49. ۴۹گشت درین ملک نخستین پزشکاینت نکونامی و نیک‌اختری
50. ۵۰داد خدایش زن والاگهردختر و چندین پسر گوهری
51. ۵۱یافت ستاینده یکی چون بهارسومی فرخی وعنصری
52. ۵۲*‌‌
53. ۵۳یارا در طب و ادب زیر چرخبا من و تو کس نکند همسری
54. ۵۴من بسزا وصف تو را درخورمتو بسزا مدح مرا درخوری
55. ۵۵این عوض آنکه به محبس مرادیدن کردی ز سر غمخوری
56. ۵۶رفتی نزدیک زن و بچه‌امشفقت کردی و لطف گستری
57. ۵۷خواهش بردی بر قومی که بودحیف تو گر بر رخشان بنگری
58. ۵۸داشتی‌ آن‌ یاوه‌ سخنشان به راستاز سر خوش‌قلبی و خوش باوری
59. ۵۹گوش نکردند به فریاد توبی‌شرفان از خری و از کری
60. ۶۰گوش به دانا نکند آنکه هستغره به نادانی و تن‌پروری
61. ۶۱هست متاعش بر اینان کسادهرکه فزون‌تر بودش مشتری
62. ۶۲دشمن دانایند این کافراندانش باشد برشان کافری
63. ۶۳چیست درین شهر گناه بهارغیر خردمندی و دانشوری‌؟
64. ۶۴زبن‌ رو شد حبس‌ به‌ فصلی که بودموسم گل چیدن و خنیاگری
65. ۶۵گر بکشندش نبود بس عجبزاغ بود دشمن کبک دری
66. ۶۶ور نکشندش بود از بیم خلقعصمت‌ بی‌بی‌ است ز بی‌چادری‌!
67. ۶۷خاطر دارای جهاندار هستپاک چو آیینهٔ اسکندری
68. ۶۸لیک نگوید کسش احوال مناینت بدآموزی و بدگوهری
69. ۶۹هر که‌ غم‌ خود خورد و نیست کسدر غم این مملکت مرده‌ری
70. ۷۰مرد و زن از گرسنگی در خروشوین امرا کرده ورم از پری
71. ۷۱جملگی‌از خوف‌ خیانات خوبشکرده رها قاعدهٔ نوکری
72. ۷۲حال مرا عرضه نیارند کردتابرهانندم ازین مضطری
73. ۷۳یکسره خاموش ز خیر عموملیک به بدگوایی مردم جری
74. ۷۴جود و سخا رفته و مردانگیجبن و حسد مانده و حیلتگری
75. ۷۵بیند اگر کس که سری بیگناهبر دم تیغ آمده از جابری
76. ۷۶ور سخنی عرضه نماید به شاهبو که رهد در نفس آخری
77. ۷۷گر نبود پای زری در میاندم نزند هیچ ز خیره‌سری
78. ۷۸یکسره هم ظالم و هم دادرسیکسره هم قاضی و هم مفتری
79. ۷۹لقمانا! دار ز من یادگاراین سخن تازه و نظم دری
80. ۸۰زان که بهار تو شود بیگناهکشته درین مملکت بربری