1. ۱خورشید برکشید سر از بارهٔ برهای ماه برگشای سوی باغ پنجره
2. ۲اسفند ماه رخت برون برد ازین دیارهان ای پسر، سپند بسوزان به مجمره
3. ۳درکشتزار سبز، گل سرخ بشکفیدز اسپید رود تا لب رود محمره
4. ۴تاجی به سر نهاد گل سرخ در چمنشمسه ز بهرمان وز پیروزه کنگره
5. ۵بلبل سرودخوان شد و قمری ترانه گویاز رود سند تا بر دریای مرمره
6. ۶قمری کند حدیث به الحان دلپسنددستان زند هزار، به اوزان نادره
7. ۷خواند یکی ترانهٔ شیوای رودکیخواند -‌بکی حماسهٔ غرای عنتره
8. ۸صلصل درآید از در پند و مناصحتسارو برآید از در طنز و تماخره‌
9. ۹وز شام تا به بام‌، ز بالای شاخسارآید به گوش‌، بانگ شباهنگ و زنجره
10. ۱۰یک بیت را مدام مکرر همی کنندبر بید، چرخ ریسک و بر کاج‌، قبره
11. ۱۱بی‌لطف نیست نیز به شب‌های ماهتابآوای غوک ماده و نر، و آن مناظره
12. ۱۲خوشگوی‌ناطقی‌است خلق‌جامه‌، عندلیبپاکیزه جامه‌ایست بدآواز، کشکره
13. ۱۳زآن رو به کار جامه نپرداخت عندلیبکایزد عطاش کرد یکی خوب حنجره
14. ۱۴هنگامهٔ چکاو به گوش آید از هواچون‌خور، نهان کند رخ ازین سبزه منظره
15. ۱۵بیمار درد نایژه گشتست دارکوبزآن هرزمان کند به سرشاخ‌، غرغره
16. ۱۶آن برگ زردبین ز خزان مانده یادگارگردنده پیش باد بمانند فرفره
17. ۱۷نرگس درون خنبرهٔ سیم برد دستزر برگرفت و دست بماندش به خنبره
18. ۱۸گوبی گل شقیق‌، دبیری توانگر استکاو را ز چارپاره عقیق است‌، محبره
19. ۱۹لاله بریده روی خود از جهل و کودکیتاهمچو کودکان به کف آورده‌ اُ‌ستره
20. ۲۰تا درفتد میان گلان‌، لالهٔ سپیدچون مفتی معمم‌، در شهر انقره
21. ۲۱خورشیدی عیان شود از ابروگه نهانچون جنگیئی که رخ بنماید ز کنگره
22. ۲۲رعد از فراز بام‌، تو گوبی مگر ز بنددیوی بجسته از پی هول و مخاطره
23. ۲۳وآن رعد دور دست چو خنیاگریست مستکه او بی‌قیاس مشت‌بکوبد به‌دمبره‌
24. ۲۴غم لشگریست میمنه‌اش رنج و خستگیبهر شکست میمنه‌اش هست می، سره
25. ۲۵برخیز و می بیار، که از لشکر غماننه میمنه به جای بماند، نه میسره
26. ۲۶غم کودکیست مادر او رشک و بخل و کینمی‌، کار این سه را کند از طبع یکسره
27. ۲۷طی شد اوان کبک و بط و ماهی و تذروهنگام کنگر آمد و اسپر غم و تره
28. ۲۸یاران درون دایرهٔ عیش و عشرتندتنها منم نشسته ز بیرون دایره
29. ۲۹بر قبر عزت و شرف خود نشسته‌امچون قا‌ریئی که هست نگهبان مقبره
30. ۳۰جداست پیشهٔ من از این‌رو همی کنداین شوخ چشم گیتی‌، با من مکابره
31. ۳۱ری شهر مسخره است‌، از آنم نمی‌خرندزیرا که مسخره است خریدار مسخره
32. ۳۲این قوم کودکند و نخواهند جز فریبکودک فریب خواهد و رقاص دایره
33. ۳۳کورند نیم و نیم دگر نیز ننگرندجز در تصورات و خیالات منکره
34. ۳۴*‌*
35. ۳۵دارم حکایتی سره و نغز و دلپذیربشناس گفتهٔ سره از گفت ناسره
36. ۳۶خفتند در اتاغی‌ هرشب چهار طفلاندرکنار دایگکی پاک و طاهره
37. ۳۷زن شیر گاو دادی دایم به کودکانوز مادرانشان بگرفتی مشاهره
38. ۳۸آن خوابگاه پنجره‌ای داشت مشرقیوز شیشه‌های الوان‌، پوشیده پنجره
39. ۳۹شب‌های ماهتاب شدی ماه جلوه گربا چند رنگ از پس آن تنگ دایره
40. ۴۰هر کودکی بدیدی از جایگاه خویشمه را به رنگ دیگر، ازآن خوب منظره
41. ۴۱از آن چهار طفل یکی طفل کور بودوز رنگ های مختلفش پاک‌، ذاگره
42. ۴۲لیک ‌آن سه ‌طفل‌ دیگر، هریک ‌زماه‌ خوبشتحسین کنان بدندی گرم مناظره
43. ۴۳آن‌یک ز ماه سبز و دگر یک ز ماه زرددیگر ز ماه سرخ‌، بمانند مجمره
44. ۴۴وآن طفل کور، منکران آن هر سه ماه بودو آن هرسه منکر او در نقص باصره
45. ۴۵یک چند برگذشت‌، که آن بحث وآن جدالدرآن وثاق بود به یک نظم وپیکره
46. ۴۶اندر شبان مقمر، بودند هرکداماز ماه خویش نغمه‌سرایان چو زنجره
47. ۴۷یک‌شب نهاد شبچره‌، زن‌نزد کودکانخود رفت وگربه آمد برقصد شبچره
48. ۴۸ناگاه بازگشت زن وگربهٔ جسورزد خویش را به پنجره‌، مانند قسوره
49. ۴۹بشکست سخت‌، پنجره و شیشه‌ها بریختاندر قفای گربه و شد پاک منطره
50. ۵۰آن پرده برطرف شد و حس خطا شعارشد در بر حقیقت واحد مصادره
51. ۵۱دیدند مه یکیست‌، وز الوان مختلفآثار نیست‌، و آن همه بحث و محاوره
52. ۵۲بدر سپید لامع در دیده نقش بستوز سبز و زرد وسرخ تهی شد مفکره
53. ۵۳بر طفل کور، خجلت خود عرضه داشتندبنگر چگونه طفل سخن گفت نادره
54. ۵۴گفت‌: این جمال و جلوه که بینید، ازکجانبود گزافه‌، همچو علامات خابره‌؟
55. ۵۵پس کودکان به مدرسه رفتند و ماه رادیدند تودهٔ گچ‌، پرکوه و پر دره
56. ۵۶دیدند هست تابش نورش ز آفتابو آن جلوه و جمال‌، حدودیست بایره
57. ۵۷کردند اعتراف که آن جنگ و آن جدالبوده است بی‌حقیقت و بی‌اصل‌، یکسره
58. ۵۸**‌
59. ۵۹هان ای بهار! جنگ و جدال جهانیانهست از ورای پردهٔ جهل و مکابره
60. ۶۰ای اختر حقیقت‌! شو جلوه گر که هستگیتی‌، چو شب سیاه و خلایق چوشبپره