1. ۱فغان ز جغد جنگ و مرغوای اوکه تا ابد بریده باد نای او
2. ۲بریده باد نای او و تا ابدگسسته و شکسته پر و پای او
3. ۳ز من بریده یار آشنای منکزو بریده باد آشنای او
4. ۴چه باشد از بلای جنگ صعب‌ترکه کس امان نیابد از بلای او
5. ۵شراب او ز خون مرد رنجبروز استخوان کارگر غذای او
6. ۶همی‌زند صلای مرگ و نیست کسکه جان برد ز صدمت صلای او
7. ۷همی‌دهد ندای خوف و می‌رسدبه هر دلی مهابت ندای او
8. ۸همی‌تَنَد چو دیوپای در جهانبه هر طرف کشیده تارهای او
9. ۹چو خیل مور، گرد پاره شکرفتد به جان آدمی عنای او
10. ۱۰به هر زمین که باد جنگ بر وزدبه حلق‌ها گره شود هوای او
11. ۱۱در آن زمان که نای حرب در دمدزمانه بی‌نوا شود ز نای او
12. ۱۲به گوش‌ها خروش تندر اوفتدز بانگ توپ و غرش و هرای او
13. ۱۳جهان شود چو آسیا و دم به دمبه خون تازه گردد آسیای او
14. ۱۴رونده تانک‌، همچو کوه آتشینهزار گوش کر کند صدای او
15. ۱۵همی خزد چو اژدها و در چکدبه هر دلی شرنگ جانگزای او
16. ۱۶چو پر بگسترد عقاب آهنینشکار اوست شهر و روستای او
17. ۱۷هزار ... هر دمی فرو هلداجل دوان چو جوجه از قفای او
18. ۱۸کلنگ سان دژ پرنده بنگریبه هندسی صفوف خوشنمای او
19. ۱۹چو پاره پاره ابر کافکند همیتگرگ مرگ، ابر مرگزای او
20. ۲۰به هر کرانه دستگاهی آتشینجحیمی آفریده در فضای او
21. ۲۱ز دود و آتش و حریق و زلزلهز اشک و آه و بانگ های های او
22. ۲۲به رزمگه «‌خدای جنگ» بگذردچو چشم شیر، لعلگون قبای او
23. ۲۳امل‌، جهان ز قعقع سلاح ویاجل‌، دوان به سایهٔ لوای او
24. ۲۴نهان بگرد، مغفر و کلاه ویبه خون کشیده موزه و ردای او
25. ۲۵به هر زمین که بگذرد بگستردنهیب مرگ و درد، ویل و وای او
26. ۲۶دو چشم‌ و گوش‌ دهرْ کور و کر شودچو بر شود نفیر کرنای او
27. ۲۷جهانخوران گنجبر به جنگ برمسلطند و رنج و ابتلای او
28. ۲۸بقای غول جنگ هست درد مافنای جنگبارگان دوای او
29. ۲۹ز غول جنگ و جنگبارگی بترسرشت جنگباره و بقای او
30. ۳۰الا حذر ز جنگ و جنگبارگیکه آهریمن است مقتدای او
31. ۳۱نبینی آن که ساختند از اتمتمامتر سلیحی اذکیای او؟
32. ۳۲نهیبش ار به کوه خاره بگذردشود دو پاره کوه از التقای او
33. ۳۳تف سموم او به دشت و در کندز جانور تفیده تا گیای او
34. ۳۴شود چو شهر لوط‌، شهره بقعتیکز این سلاح داده شد جزای او
35. ۳۵نماند ایچ جانور به جای برنه کاخ و کوخ و مردم و سرای او
36. ۳۶به ‌ژاپن ‌اندرون ‌یکی دو بمب از آنفتاد و گشت باژگون بنای او
37. ۳۷تو گفتی آن که دوزخ اندر او دهانگشاد و دم برون زد اژدهای او
38. ۳۸سپس به دم فروکشید سر به سرز خلق و وحش و طیر و چارپای او
39. ۳۹شد آدمی بسان مرغ بابزنفرسپ خانه گشت گردنای او
40. ۴۰بود یقین که زی خراب ره بردکسی که شد غراب رهنمای او
41. ۴۱به خاک مشرق از چه رو زنند رهجهانخوران غرب و اولیای او
42. ۴۲گرفتم آنکه دیگ شد گشاده‌سرکجاست شرم گربه و حیای او
43. ۴۳کسی که در دلش به جز هوای زرنیافریده بویه‌ای خدای او
44. ۴۴رفاه و ایمنی طمع مدار هانز کشوری که گشت مبتلای او
45. ۴۵به خویشتن هوان و خواری افکندکسی که در دل افکند هوای او
46. ۴۶نهند منت نداده بر سرتوگر دهند چیست ماجرای او
47. ۴۷به نان ارزنت بساز و کن حذرز گندم و جو و مس و طلای او
48. ۴۸به سان کَه که سوی کَهرُبا رودرود زر تو سوی کیمیای او
49. ۴۹نه دوستیش خواهم و نه دشمنینه ترسم از غرور و کبریای او
50. ۵۰همه فریب و حیلت است و رهزنیمخور فریب جاه و اعتلای او
51. ۵۱غنای اوست اشک چشم رنجبرمبین به چشم ساده در غنای او
52. ۵۲عطاش را نخواهم و لقاش راکه شوم‌تر لقایش از عطای او
53. ۵۳لقای او پلید چون عطای ویعطای وی کریه چون لقای او
54. ۵۴کجاست روزگار صلح و ایمنیشکفته مرز و باغ دلگشای او
55. ۵۵کجاست عهد راستی و مردمیفروغ عشق و تابش ضیای او
56. ۵۶کجاست دور یاری و برابریحیات جاودانی و صفای او
57. ۵۷فنای‌ جنگ خواهم از خدا که شدبقای خلق بسته در فنای او
58. ۵۸زهی کبوتر سپید آشتیکه دل برد سرود جانفزای او
59. ۵۹رسید وقت آن که جغد جنگ راجدا کنند سر به پیش پای او
60. ۶۰بهار طبع من شگفته شد، چو منمدیح صلح گفتم و ثنای او
61. ۶۱بر این چکامه آفرین کند کسیکه پارسی شناسد و بهای او
62. ۶۲بدین قصیده برگذشت شعر منز بن درید و از اماصحای او
63. ۶۳شد اقتدا به اوستاد دامغان«‌فغان از این غراب بین و وای او»