1. ۱مرا دلی است ز دست زمانه غرقه به خونهزار لعنت بر این زمانهٔ ملعون
2. ۲ز دستبرد حوادث دل و دماغ نماندکه آن قرین ملالست و این دچار جنون
3. ۳بدان خدای که با چند قطره باران دادبه باد حادثه‌، تخت و کلاه ناپلئون
4. ۴که تاج و تخت شهی این‌ قدر نمی‌ارزدکه تیر آهی بگشاید از دلی محزون
5. ۵فلک به دست کسانی سپرد رشتهٔ کارکه در سرشت‌، پلیدند و در منش مطعون
6. ۶قرایح همه همچون رویه نامطبوعطبایع همه همچون قریحه ناموزون
7. ۷حرام ساخته بر خلق زندگی و به خویشحلال داشته مال و مباح ساخته خون
8. ۸اگر به زندان‌، حلق پسر برند به تیغبه تعزیت نبود مادر و پدر مأذون
9. ۹وگر بخواهد نعش پسر ز زندانبانپدر به زندان گردد بدین گنه مسجون
10. ۱۰مرا ز نیستی و مرگ بیم و وحشت نیستکه لذتی نبرم زین حیات ناموزون
11. ۱۱چه تندرست و چه بیمار، پیش دیدهٔ منخوش است مرگ، چو لیلی به دیدهٔ مجنون
12. ۱۲برابر است مرا فکر زندگانی و مرگنه از یکی متنفر، نه بر یکی مفتون
13. ۱۳جهان به دیدهٔ من گلشنی است رنگارنگحیات در بر من نعمتی است گوناکون
14. ۱۴ولی چو از پس یک عمر، بایدم مردناگر بمیرم اکنون‌، نباشمی مغبون
15. ۱۵مبین که نیست تو را در جهان عدیل و قرینببین به دیدهٔ عبرت به رفتگان قرون
16. ۱۶بسا کس از در سمج اجل درون رفتندولی از آن همه یک تن نیامده است برون
17. ۱۷یکی نیامد از آن رفتگان که گوید بازبه کس چه می‌گذرد، چون بمرد و شد مدفون
18. ۱۸کجاست نفس بهیمی و چیست عقل شریفکجاست روح که از تن رود چو ربزد خون‌؟
19. ۱۹به جز شگفتی و حیرت همی چه افزاید؟از آنچه دیدی و گفتند گونه گونه سخون
20. ۲۰نشد یقین و مسلم نداشت ذوق سلیمکه روح آدمی و نفس چند باشد و چون
21. ۲۱بسا کسا که بمردند و رفته‌اند از یادهمی به خواب من آیند هر شبم اکنون
22. ۲۲چه حکمتی است که بینیم ما به عالم خواببسی مثال که باشد به راستی مقرون‌؟
23. ۲۳به کودکی ز جفای مربیان‌ بودمستمکش و عصبی، تلخکام و خوار و زبون
24. ۲۴نیافتم خورش خوب از آنکه گفت پدرکه هوش طفل شود کم چو یافت لقمه فزون
25. ۲۵به هجده سالگی اندر، پدر بمرد و مراسپرد با دو سه طفل دگر به دهر حرون
26. ۲۶نه ثروتی که توان برد راه در هر جاینه بنیتی که توان کرد پنجه با هر دون
27. ۲۷چه رنج‌ها که کشیدم به روزگار درازچه رنگ‌ها که بدیدم ز دهر بوقلمون
28. ۲۸اگر نبود به دستم بضاعتی مکفیولیک بود به مغزم‌، قریحتی مکنون
29. ۲۹مرا به روز و شبان مونسی نه‌، غیر کتابکه بد به مخزنم اندر، کتاب‌ها مخزون
30. ۳۰از آن سپس منم و نظم و نثر و علم و هنرکه هریکی را خصمی است‌ چیره چون گردون
31. ۳۱من از حسود به رنجم ولی هزاران شکرکه نیست با حسد و رشگ‌، خاطرم مقرون
32. ۳۲مراست روحی خالی ز عجز و ذلت و ضعفمرا دلی است مبرا ز مکر و کید و فسون
33. ۳۳پدر به عفت و شرمم چنان مؤدب ساختکه گشت شرم و حیا با ضمیر من معجون
34. ۳۴حیا به شرع پیمبر بزرگ‌تر صفتی استولی دریغ که من زین صفت شدم مغبون
35. ۳۵حیا برفت و وقاحت به جای او بنشستزمانه گشت دگرگون و خلق دیگرگون
36. ۳۶چو نظم بگسلد و پی سپر شود آدابادب‌نخوانده‌ قوی گردد و ادیب زبون
37. ۳۷شود دلیل هنر، کذب و خودستایی و لافدلیل بی‌هنری‌، خامشی و صبر و سکون