1. ۱ای خطّهٔ ایران مهین‌، ای وطن منای گشته به مهر تو عجین جان و تن من
2. ۲ای عاصمهٔ دنیی آباد که شد بازآشفته کنارت چو دلِ پُر حَزَن من
3. ۳دور از تو گل و لاله و سرو و سمنم نیستای باغِ گل و لاله و سرو و سمن من
4. ۴بس خار مصیبت که خلد دل را بر پایبی روی تو، ای تازه شکفته چمن من
5. ۵ای بارخدای من گر بی‌تو زیم بازافرشتهٔ من گردد چون اهرمن من
6. ۶تا هست کنار تو پر از لشکر دشمنهرگز نشود خالی از دل محن من
7. ۷از رنج تو لاغر شده‌ام چونان کز منتا بر نشود ناله نبینی بدن من
8. ۸دردا و دریغا که چنان گشتی بی‌برگکز بافتهٔ خویش نداری کفن من
9. ۹بسیار سخن گفتم در تعزیت توآوخ که نگریاند کس را سخن من
10. ۱۰وانگاه نیوشند سخن‌های مرا خلقکز خون من آغشته شود پیرهن من
11. ۱۱و امروز همی‌گویم با محنت بسیاردردا و دریغا وطن من‌، وطن من