1. ۱چون اوج گرفت مهر از سرطانبگشاد تموز چون شیر دهان
2. ۲شد خشک به‌ دشت‌ آن‌ سبزهٔ خردشد پست به کوه آن برف کلان
3. ۳شد توت سپید و انگور رسیدوان توت سیاه آمد به دکان
4. ۴شد گرم هوا شد تفته زمینزبن بیش به شهر ماندن نتوان
5. ۵امسال مراست رای درکهکانجا ز فضول خالی است مکان
6. ۶با چند رفیق همراز و شفیقهم نادره‌سنج هم قاعده‌دان
7. ۷طی شد مه تیر شد نامیه پیرلیکن درکه است سرسبز و جوان
8. ۸جایی است نزه باغی است فرهکوهی است بلند آبی است روان
9. ۹زین خطه بهار بیرون نرودچه فصل تموز چه فصل خزان
10. ۱۰گویی که همی این ناحیه رابگزیده بهار از جمله جهان
11. ۱۱من هم نروم زینجا که نرفتادربس نبی از باغ جنان
12. ۱۲از لطف هواش گویی که کسیپاشیده به خاک آب حیوان
13. ۱۳سبز است هنوز خوشه به قصیلوز گندم شهر ما ساخته نان
14. ۱۴هم توت سیاه هم توت سپیدپیداست هنوز بر تود بنان
15. ۱۵آن توت سپید بر شاخ درختچون خیل نجوم برکاهکشان
16. ۱۶وان توت سیاه در پیش نظرچون غالیه‌ها در غالیه‌دان
17. ۱۷انبوه درخت هنگام نسیمچون نیزه‌وران هنگام طعان
18. ۱۸باغ از برباغ بر رفته چنانکاز زمردسبز، کان از برکان
19. ۱۹دیدم شب دوش کافروخته شمعمی‌سوخت ولی خشکش مژگان
20. ۲۰گفتم ز چه رو حیران شده‌ایرقصی بنمای اشکی بفشان
21. ۲۱گفتا که چنان مستم ز هواکم بی‌خبر است قالب ز روان
22. ۲۲زبنجا بسوی سرچشمهٔ رودصعب ‌است ‌مسیر،‌ هول‌است مکان
23. ۲۳از ریزش کوه غلطیده به زیراحجار عظیم همچون هرمان
24. ۲۴جوزات فتد در زیر قدمچون برگذری از دوکمران
25. ۲۵آن‌هفت غدیر چون هفت صدفبسد به کنار گوهر به میان
26. ۲۶کارا ز فراز ریزد به نشیبآرام و خموش لرزان و نوان
27. ۲۷چون پش سییدکش شانه زننداز زبر زنخ تا پیش دو ران
28. ۲۸بنگرکه چسان ببرید و شکافتکارای حقیر خارای کلان
29. ۲۹زبن تنگ‌دره چون برگذریزی تنگ بند راهی است نهان
30. ۳۰با دید شود اندر سر راهکانی چو شبه بی‌حد کران
31. ۳۱خطی سیه از دو سوی درهپیوسته بهم همچون دوکمان
32. ۳۲این کشور ماست کان زر و نیستمردی که کشد این نقد ز کان
33. ۳۳**‌
34. ۳۴آن غرش آب کز سنگ سیاهریزد به نشیب جوشان و دمان
35. ۳۵گوبی که مگر هم‌نعره شدنددر بیشه‌‌‌‌‌ٔ ‌تنگ شیران ژیان
36. ۳۶یا از برکوه غلطند به زبربا غرش رعد صد سنگ گران
37. ۳۷در هر قدس تا منبع رودصد چشمهٔ عذب دارد جریان
38. ۳۸زنجیر قلل پیوسته به هموالبرز عظیم پیدا ز کران
39. ۳۹پیچیده بر او چون شارهٔ سبزانبوه درخت از دیر زمان
40. ۴۰البرز شدست گوبی علویکز شارهٔ سبز بربسته میان
41. ۴۱آن پارهٔ برف بر تیغهٔ کوهچون سیم سپید بر جزع یمان
42. ۴۲**
43. ۴۳برگشتم از آن کافتاد مرااز رفعت جای در سر دوران
44. ۴۴ناگه بدمید ماه از برکوهکاهیده ز نور یک نیمهٔ آن
45. ۴۵چونان که به رقص پوشیده شودیک نیمه ز زلف رخسار بتان
46. ۴۶بی‌رود و سرود بی‌جام شرابمنزلگه ماست چون کورستان
47. ۴۷یارب بفرست یارب بفرستمولی برسان مولی برسان
48. ۴۸زان شیشهٔ می زان تیشهٔ غمزان بیشه‌ٔ حال زان ریشهٔ جان
49. ۴۹ای چرخ مرا بی‌باده مخواهوای دوست مرا بی‌بوسه ممان
50. ۵۰نی‌نی نه رواست‌می بهر چراستمی بیخ هواست می اصل هوان
51. ۵۱می خانه کن‌است‌دانش‌فکن‌استآسیب تن است وآزار روان
52. ۵۲خنیاگر ماست این بلبل مستنوشین می ماست این آب روان
53. ۵۳از جلوهٔ کوه شو مست که هستهر منظره‌اش فردوس‌نشان
54. ۵۴بنگرکه چسان شد مست هزاربی‌نشاهٔ می بی کیف دخان
55. ۵۵گر از ره طبع سرمست شویز آسیب خمار نفتی به زیان
56. ۵۶این پند من است هرچند بودمشکل به عمل آسان به زبان
57. ۵۷گر ز امر منش سر بر نزدیمردم نشدی مقهور غمان
58. ۵۸غم چیره به‌خلق زان شد که نمودبهمان ز سفه تقلید فلان
59. ۵۹اقلیم و هوا پوشاک و غذااصلی‌ست درست درسی‌ست روان‌
60. ۶۰بیمار شوی گر از ره جهلدر جده خوری قوت همدان
61. ۶۱وآن را که به طبع رد کرد منشگر قصد کنی بد بینی از آن
62. ۶۲پر فتنه مشو بر صنع بشرکاین گفت چنین و آن کرد چنان
63. ۶۳کز صنع بشر بازست و درازبر فرق زمین دست حدثان
64. ۶۴دردا که بشر شد سخرهٔ نفسوز علم نهاد دامی به جهان
65. ۶۵ازطبع و منش برگشت و فتاداز راه یقین در بند کمان
66. ۶۶شد علم فزون لیکن بنکاستنز بخل بخیل نز جبن جبان
67. ۶۷جنگی که پریر گیتی بگرفتناداده کسی در دهر نشان
68. ۶۸نه برده چنو این پشت زمیننه دیده چنو این چرخ کیان
69. ۶۹آن خون که بریخت این نیمهٔ قرنهرگز بنریخت در چند قران
70. ۷۰ایراک ز علم ثروت طلبندنه لذت روح نه رامش جان