1. ۱نوبهار است و بود پرگل و شاداب چمنهمه گل‌ها بشکفتند به غیر ازگل من
2. ۲تا به چند ای گل نازک ز چمن دلگیریخیز و با من قدمی نه به تماشای چمن
3. ۳صبحدم بر رخ گل آب زند ابر بهارتو دگر برگل روی از مژگان آب مزن
4. ۴شادی دشمن و آزار دل دوست مخواهزان که چون گریه کند دوست‌، بخندد دشمن
5. ۵دل قوی دارکه ما نیز خدایی داریمکز دل خار دماندگل صد برگ و سمن
6. ۶حیف باشد دل آزاده به نوروز غمیناین من امروز شنیدم ز زبان سوسن
7. ۷هفت شین ساز مکن جان من اندر شب عیدشکوه و شین وشغب شهقه وشور وشیون
8. ۸هفت سین سازکن از سبزه و از سنبل و سیبسنجد وساز و سرود و سمنو سلوی و من
9. ۹باشد این هفت به همراه تو و در بر تواز قد و چهره و خال و لب وگیسو و ذقن
10. ۱۰هفت سین را به یکی سفرهٔ دلخواه بنههفت شین را به در خانهٔ بدخواه فکن
11. ۱۱صبح عید است برون کن ز دل این تاربکیکآخر این شام سیه‌، خانه نماید روشن
12. ۱۲رسم نوروز به جای آور و از یزدان خواهکآورد حالت ما باز به حالی احسن
13. ۱۳وگر از حسرت ری اشک فشانی تو چنیناصفهان هم نه چنان است که بردستی ظن
14. ۱۴ری اگر نیست کم از باغ جنان یک گندماصفهان نیزکم از ری نبود یک ارزن
15. ۱۵پل خواجوش ز خاطر ستردگرد ملالشارع پهلوی از دل ببرد زنگ محن
16. ۱۶ماربینش که بود نسخه‌ای از جنت عدنازگل لعل بود رشگ یواقیت عدن
17. ۱۷زنده‌رود از اثر مستی باران گذردسرخوش و عربده‌جو رقص کن و دستک‌زن
18. ۱۸بیشه‌ها بر دو لب رود، چو خط لب یارذوق را راه گذر گیرد و دل را دامن
19. ۱۹چار باغش که نشانی ز ملوک صفوی استمی‌دهد روز و شبان یاد از آن عهدکهن
20. ۲۰دیو مانند، رده بسته درختان ز دو سوچون دلیران یل پیل‌تن شیر اوژن
21. ۲۱وان مساجدکه برد دل ز برون و ز درونطاق بیچاده سلب گنبد پیروزه بدن
22. ۲۲آن‌یکی همچو یکی کاسهٔ مینای نگونوآن دگر چون تل فیروزه فراز معدن
23. ۲۳سر ایوان نگارین ز بر طاق کبودوآن دوگلدسته کشیده ز دو جانب گردن
24. ۲۴گویی افریدون بنشسته بر اورنگ شهیکاوه استاده به دستیش و به دستی قارن
25. ۲۵نوعروسی است به هفتاد قلم کرده نگارطاق هر قصرکه بینی به سر هر برزن
26. ۲۶از صفاهان ز چه رو سخت نفوری کاین شهربنگه محتشمان است وکریمان زمن
27. ۲۷اندربن شهر حکیمان و ادیبان بودندهمگی صاحب رای و همگی صاحب فن
28. ۲۸نوز دجال از این شهر نکرده است خروجکش نفوری تو چو افریشته از اهریمن
29. ۲۹تو به دجال و فتن‌های نهانش منگرکاوه را بین که برون آمد و زد بیخ فتن
30. ۳۰ور دلت بستهٔ یاران دیارست‌، بخواهآمد کار خود از بارخدای ذوالمن
31. ۳۱آن خدایی که ز پیراهن فرزند عزیزساخت دربیت حزن‌، چشم پدر را روشن
32. ۳۲چشم روشن کندت از رخ یاران دیارراست چون دیدهٔ اسرائیل از پیراهن
33. ۳۳آن خدایی که به ایران ملکی قادر دادقادر است او که ترا باز برد سوی وطن
34. ۳۴پهلوی خسرو جمجماه که ایران شد ازوخرم و تازه چو از ابر بهاری گلشن