1. ۱مه کرد مسخر دره و کوه لزن‌ راپر کرد ز سیماب روان دشت و چمن را
2. ۲گیتی به غبار دمه و میغ‌، نهان گشتگفتی که برفتند به جاروب‌، لزن را
3. ۳گم شد ز نظر کنگرهٔ کوه جنوبیپوشید ز نظارگی آن وجه حسن را
4. ۴آن بیشه که چون جعد عروسان حبش بودافکند به سر مقنعهٔ برد یمن را
5. ۵برف آمد و بر سلسلهٔ آلپ کفن دوختوآمد مه و پوشید به کافور کفن را
6. ۶کافور برافشاند کز او زنده شود کوهکافور شنیدی که کند زنده بدن را
7. ۷من بر زبر کوه نشسته به یکی کاخنظاره‌کنان جلوه‌گه سرو و سمن را
8. ۸ناگاه یکی سیل رسید از دره‌ای ژرفپوشید سراپای در و دشت و دمن را
9. ۹هر سیل ز بالا به نشیب آید و این سیلاز زیر به بالا کند آهیخته‌ تن را
10. ۱۰گفتی ز کمین خاست نهنگی و به ناگاهبلعید لزن را و فروبست دهن را
11. ۱۱مرغان دهن از زمزمه بستند، تو گوییبردند در این تیرگی از یاد سخن را
12. ۱۲خور تافت چنان کز تک دریا به سر آبکس درنگرد تابش سیمینه لگن را
13. ۱۳تاریک شد آفاق تو گفتی که به عمدایکباره زدند آتش‌، صد تل جگن را
14. ۱۴گفتی که مگر جهل بپوشید رخ علمیا برد سفه آبروی دانش و فن را
15. ۱۵گم شد ز نظر آن همه زیبایی و آثاروین حال فرا یاد من آورد وطن را
16. ۱۶شد داغ دلم تازه که آورد به یادمتاریکی و بدروزی ایران کهن را
17. ۱۷‌**‌
18. ۱۸آن روز چه شد کایران ز انوار عدالتچون خلد برین کرد زمین را و زمن را
19. ۱۹آن روز که گودرز، پی دفع عدو کردگلرنگ ز خون پسران دشت پشن را
20. ۲۰وآن روز که پیوست به اروند و به اردن‌کورش‌، کر و وخش و ترک و مرو و تجن را
21. ۲۱و آن روز که کمبوجیه پیوست به ایرانفینیقی و قرطاجنه و مصر و عدن را
22. ۲۲وآن روز که دارای کبیر از مدد بختبرکند ز بن ریشهٔ آشوب و فتن را
23. ۲۳افزود به خوارزم و به بلغار، حبش راپیوست به لیبی و به پنجاب‌، ختن را
24. ۲۴زان پس که ز اسکندر و اخلاف لعینشیک قرن کشیدیم بلایا و محن را
25. ۲۵ناگه وزش خشم دهاقین خراساناز باغ وطن کرد برون زاغ و زغن را
26. ۲۶آن روز کز ارمینیه بگذشت تراژان بگرفت تسیفون‌، صفت بیت حزن را
27. ۲۷رومی ز سوی مغرب و سگزی ز سوی شرقبیدار نمودند فرو خفته فتن را
28. ۲۸در پیش دو دریای خروشان‌، سپه پارتسد گشت و دلیرانه نگه داشت وطن را
29. ۲۹پرخاشگران ری و گرگان و خراسانکردند ز تن سنگر و از سینه مجن را
30. ۳۰خون در سر من جوش زند از شرف و فخرچون یاد کنم رزم کراسوس و سورن را
31. ۳۱آن روز کجا شد که ز یک ناوک «‌وهرز»‌بنهاد نجاشی ز کف اقلیم یمن را
32. ۳۲وآن روز که شاپور به پیش سم شبرنگافکند به زانوی ادب والرین را
33. ۳۳وآن روز کجا رفت که یک حملهٔ بهرامافکند ز پا ساوه و آن جیش کشن را
34. ۳۴آن روز کجا شد که ز پنجاب و ز کشمیراسلام برون کرد وثن را و شمن را
35. ۳۵وآن روز که شمشیر قزلباش برآشفتدر دیدهٔ رومی‌ به شب تیره وسن را
36. ۳۶آن روز که نادر، صف افغانی و هندیبشکافت‌، چو شمشیر سحر عقد پرن را
37. ۳۷وآن گه به کف آورد به شمشیر مکافاتپیشاور و دهلی و لهاوور و دکن را
38. ۳۸وآن ملک ببخشید و بشد سوی بخاراوز بیم بلرزاند بدخشان و پکن را
39. ۳۹وامروز چه کردیم که در صورت و معنیدادیم ز کف تربیت سر و علن را
40. ۴۰نیکو نشود روز بد از تربیت بددرمان نتوان کرد به کافور، عنن را
41. ۴۱بالجمله محالست که مشاطهٔ تدبیراز چهرهٔ این پیر برد چین و شکن را
42. ۴۲جز آن که سراپای جوان گردد و جویددر وادی اصلاح‌، ره تازه شدن را
43. ۴۳ایران بود آن چشمه صافی که به تدریجبگرفته لجن تا گلو و زیر ذقن را
44. ۴۴کو مرد دلیری که به بازوی توانابزداید از این چشمه‌، گل و لای و لجن را
45. ۴۵هرچند که پیچیده به هم رشتهٔ تدبیرآرد سوی چنبر سر گم گشته رسن را
46. ۴۶اصلاح ز نامرد مخواهید که نبودیک مرتبه‌، شمشیرزن و دایره‌زن را
47. ۴۷من نیک شناسم فن این کهنه‌حریفاننحوی به عمل نیک شناسد لم و لن را
48. ۴۸آن کهنه حریفی که گذارد ز لئیمیدر بیع و شری جمله قوانین و سنن را
49. ۴۹طامع نکند مصلحت خویش فراموشلقمه به مثل گم نکند راه دهن را
50. ۵۰جز فرقهٔ مصلح نکند دفع مفاسدآن فرقه که آزرم ندارد تو و من را
51. ۵۱بی‌تربیت‌، آزادی و قانون نتوان داشتسعفص نتوان خواند، نخوانده کلمن را
52. ۵۲امروز امید همه زی مجلس شور استسر باید کآسوده نگه دارد تن را
53. ۵۳گر سر عمل متحد از پیش نگیرداز مرگ صیانت نتوان کرد بدن را
54. ۵۴جز مجلس ملی نزند بیخ ستبدادافریشتگان قهر کنند اهریمن را
55. ۵۵بی‌نیروی قانون نرود کاری از پیشجز بر سر آهن نتوان برد ترن را
56. ۵۶گفتار بهار است وطن را غذی روحمام از لب کودک نکند منع لبن را
57. ۵۷این گونه سخن گفتن حد همه کس نیستداند شمن آراستن روی وثن را
58. ۵۸یارب تو نگهبان دل اهل وطن باشکامید بدیشان بود ایران کهن را