1. ۱به بهارستان افتاد مرا دوش عبورجنتی دیدم بی‌حور و سراپای قصور
2. ۲حوریان کرده رخ از فترت ایام دژمقصرها یافته از فرقت احباب فتور
3. ۳سربسر یافته تبدیل به آیات عذابآن کجا بوده سراپای پر از آیت نور
4. ۴ساحتی کایتی از روز سعادت بودیگشته تاریک‌تر از تیره‌شبان دیجور
5. ۵زیر هر گلبن او جمع‌، هزاران عقربدور هر نوگل او گرد، هزاران زنبور
6. ۶بلبلش نوحه گر از فرقت مردان شریفقمریش مویه گر از مرگ وکیلان غیور
7. ۷آید آواز سلیمان ‌ ولی از ملک عدممی‌رسد بانگ مدرس ولی از عالم گور
8. ۸فاخته کوکو گویان که کجا رفت بهارورشان‌ مویان مویان که کجا شد تیمور
9. ۹هر سحرگاه بروبد ره و بیراه‌، نسیمبه امیدی که کند مؤتمن‌الملک عبور
10. ۱۰جای کیخسرو بگرفته فلان گبر، به زرجای مستوفی‌ بنشسته فلان رند، به زور
11. ۱۱بددلی جای دلیری و طمع جای گذشتسفلگی جای جوانمردی و غم جای سرور
12. ۱۲همه پستی و دنائت همه نادانی و جهلهمه تزویر و تقلب همه تقصیر و قصور
13. ۱۳روزها پرسه‌...ن در طلب روزی و شبدست بر گنجفه و گوش به تار و طنبور
14. ۱۴همه با اجنبیان یار و زکشور بیزارهمه با سید ضیا جور و به ملت ناجور
15. ۱۵بجز از نفع ندارند ز هستی مقصودبجز از پول ندارند به گیتی منظور
16. ۱۶ز دو من قند و شکر لذت ایشان حاصلبه دو تا چرخ رزین همت ایشان مقصور
17. ۱۷راست چون قحط و غلا در دل مردم مغضوبهمچو طاعون و وبا در بر ملت منفور
18. ۱۸همه مخلوق سهیلی ز چه‌؟ از دزدی رایهمه مطرود خلایق ز چه‌؟ از نقص شعور
19. ۱۹شهر مخروبه و مخروبهٔ ایشان آبادملک ویرانه و ویرانهٔ ایشان معمور
20. ۲۰باد افکنده به بینی ز چه‌؟ از غایت عجبزنخ افشرده به غبغب ز چه‌؟ از فرط غرور
21. ۲۱یاوهٔ تیه ضلالند و ز غفلت شمرندخویشرا موسی و این کاخ‌، تجلی گه طور
22. ۲۲همه را گردن فربه همه را گنده شکماین یکی مستحق چاقو و آن یک ساطور
23. ۲۳فرقه‌ای چون امل خویش طویلند و درازجرگه‌ای چون طمع خویش کلفتند و قطور
24. ۲۴وطن از پنجهٔ یک‌... اگر جست‌، چه شد؟که درافتاد به چنگال گروهی مزدور
25. ۲۵در بر شاه و رعیت همه کافر نعمتپیش سرنیزهٔ دشمن همگی عبد شکور
26. ۲۶هر یکی گوید با خویش که‌، گر تنها منکیسه پر سازم از این معرکه باشم معذور
27. ۲۷ازقضا جمله وکیلان همه این می‌گویندخاصه آنان که بر این قوم رئوسند و صدور
28. ۲۸لاجرم جمله دوانند پی پختن نانچشم‌ها بسته و بگشوده دهان‌ها چو تنور
29. ۲۹حیرتم من که چرا گشت سهیلی پامالزان که در پختن نان بود به‌غایت مشهور
30. ۳۰مجلس چاردهم مجلس نان پختن بودحیف شد سعی سهیلی که نیامد مشکور
31. ۳۱مثل است این که چهی گر به رهی حفر شودزودتر از همه حاضر فتد اندر محفور
32. ۳۲آه از این مجلس و دولت که توگویی از غیبهمه هستند به ویرانی کشور مامور
33. ۳۳به خدایی که بود هستی مطلق کاین ملکبا دو تن مرد خردمند شود دار سرور
34. ۳۴لیکن افسوس که این جمع منافق نهلندکه کند صورتی از پرده اصلاح ظهور
35. ۳۵همه مرعوب اجانب همه مغلوب طمعهمه دلال اعادی همه حمال شرور
36. ۳۶کار بیرون شده از چاره ندانم باللهتا چه حد مردم این ملک حلیمند وصبور
37. ۳۷این وکیلان که به فرمان ... بودندهمه ازعهد ششم جالس این مجلس سور
38. ۳۸اینک از غفلت ما، ماه شب چارده‌اندتاکی افتد به محاق این مه منحوس شرور
39. ۳۹این قصیده اگر از ری به خراسان افتداوستادان به رهی طعنه زنند از ره دور
40. ۴۰آری از ری به خراسان نبرد زیرک شعرراست چون زیره به کرمان و به تبریز انگور
41. ۴۱آن خراسان که درو بوده صبوری و حبیب این‌یک از پشت شهید آن‌دگر از نسل صبور
42. ۴۲آن خراسان که درو بوده ادیب‌الادباثانی اثنین رضی‌الدین در نیشابور
43. ۴۳ای خراسان تو به هر فترت و هر حادثه‌ایسپر ایران بودی به سنین و به شهور
44. ۴۴جیش یونان را راندی توبه تیغ از ایرانخیل مروان را کردی تو به مردی مقهور
45. ۴۵سربداران دلیر تو از ایران کندندریشهٔ دولت منحوس طغاخان تیمور
46. ۴۶آل‌طاهر ز تو دادند به بغداد جوابآل لیث از تو گرفتند به شاهی منشور
47. ۴۷آل‌سامان ز تو و دولت غزنی ز تو بودوز تو شهنامه بر اوراق ابد شد مسطور
48. ۴۸نادر از نادره اقلیم تو برخاست که کردخاک ایران را خالی ز سه خصم مغرور
49. ۴۹ای خراسان ز چه بنشسته و ساکت نگریتا به نام تو دوانند به هر گوشه ستور
50. ۵۰زبن وکیلان که تو منشور وکالت دادینام دیرین تو شد پست الی یوم نشور
51. ۵۱به جز از یک دو سه تن قادر و عاجز، باقیزان کسانند که شاید سرشان از تن دور
52. ۵۲همه بی‌فضل و فضیلت همه بی‌علم و سوادهمه قلاش و بخوبر، همه الدنگ وشرور
53. ۵۳همگی از اثر بی‌رگی و بی‌حسیبرده در عهد رضاشاه حظوظ موفور
54. ۵۴بهر بی‌دردی و دلسردی و بی‌حسی خلقهست هریک را خاصیت صد من کافور
55. ۵۵عجبم تا ز چه این سرد مزاجان خنکگشته مبعوثِ چنان قوم غیور محرور