1. ۱سنبل داری به گوشهٔ چمن اندرنرگس کاری به برگ یاسمن اندر
2. ۲در عجبم زافریدگار، کزان رویلاله نشاند به شاخ نسترن اندر
3. ۳ای صنم خوبرو به جان تو سوگندکم ز غم آتش زدی به جان وتن اندر
4. ۴گاهی بی خویشتن شوم ز غم توگاه به‌ پیچم همی به خویشتن اندر
5. ۵سخت به پیچم که هر که بیند گوبدهست مگر کژدمش به پیرهن اندر
6. ۶زار بنالم چنان که هرکس بیندزار بنالد به حال زار من اندر
7. ۷روی تو درتاب تیره زلف تو، گوییحور فتاده به دام اهرمن اندر
8. ۸دام فریبی است طره‌ات که مر او رابافته جادو به صدهزار فن اندر
9. ۹صدشکن اندر دو زلف داری و باشدبندی پنهان به زیر هر شکن اندر
10. ۱۰صدگره افتد به‌هردلی که‌به گیتی‌استگرش به دلها کنند سرشکن اندر
11. ۱۱چندکزان زلف بر ستردی‌، امروزمشگ نباشد به خطهٔ ختن اندر
12. ۱۲زلف سترده مده به باد، که در شهرجادویی افتد میان مرد و زن اندر
13. ۱۳جادویی اندر میان خلق میفکننیکو اندیشه کن بدین سخن اندر
14. ۱۴جادوبی وگربزی چو شد همه‌جاییملک درافتد به حلقهٔ فتن اندر
15. ۱۵چون گذردکارها به حیلت و افسونهیچ بندهدکسی به علم تن اندر
16. ۱۶مردم نیرنگ‌ساز را به جهان درجای نباشد مگربه مرزغن اندر
17. ۱۷زلفک تو حیله‌سازگشت و سیه کارزانش ببرند سر بدین ز من اندر
18. ۱۸قدتو چون راستی گزید، به‌پیششسجده برم چون به پیش بت‌، شمن اندر
19. ۱۹گر نکنی پیشه راستی و درستیراست نیایی به خدمت وطن اندر
20. ۲۰ور نکنی خدمت وطن به تمامیعاصی گردی بحی ذوالمنن اندر
21. ۲۱درخمت ار جان دهم‌خوشست‌، که مردنشیرین آید به کام کوه کن اندر
22. ۲۲جوشم و خونابه گرم گرم ببارمهمچون مرغی به روی بابزن اندر