1. ۱روان شد لشگر آبان به طرف جوببار اندرنهاده سیمگون رایت به کتف کوهسار اندر
2. ۲نهان شد دامن البرز در میغ و بخار اندرتو گویی گرد کُه بستند پولادین حصار اندر
3. ۳چو بر بستان کفن پوشید برف تندبار اندردرخت سرو بر تن کرد رخت سوگوار اندر
4. ۴درختان لرز لرزان در میان جویبار اندربه پای هر درختی برگ‌ها گشته نثار اندر
5. ۵خزانی برگ، هرسو توده چون زر عیار اندردمنده باد، همچون صیرفی وقت شمار اندر
6. ۶بتابد خور ز بالا بر زمین زرد و نزار اندرچو زربن مغفر جنگی بهیجا از غبار اندر
7. ۷بهر جویی یکی آیینه بنهاده به کار اندرغرابان بر سر آیینه چون آیینه‌دار اندر
8. ۸شود باد خنک هر شب به بستان گرم کار اندربه جسم آبدان پوشد سلیحی آبدار اندر
9. ۹فسرده غنچه‌ها گشته نگون بر شاخسار اندرتوگویی لعبتان گشتند آویزه به دار اندر
10. ۱۰در آن وادی که خوید آمد به زانوی سوار اندرکنون‌ جز خشک ‌خاری نیست فرش‌ رهگذار اندر
11. ۱۱به هرجا لشگر زاغان فرود آرند بار اندرفروبندد جلب‌شان بند بر پای هزار اندر
12. ۱۲به باغ آیند زاغان شام گاهان صد هزار اندردرافکنده با بر تیره بانگ غارغار اندر
13. ۱۳فرود آیند ناگاهان به بالای چنار اندرچنار بی‌بر از ایشان ز نو آید به بار اندر
14. ۱۴سر هر شاخ پنداری بیندوده بقار اندرز هیبت‌شان به باغ‌، از باغ بگریزد هزار اندر
15. ۱۵چمد رنگ از کمرگاهان به شیب رودبار اندرپرد کبک دری از تیغه سوی آبشار اندر
16. ۱۶پلنگ از قله زی دامن شود بهر شکار اندرشبان مر گوسپندان را کند پنهان بغار اندر
17. ۱۷به برف افتد نشان پای گرگان بی‌شمار اندربه‌بازی جسته درهم پنج‌ پنج و چار چار اندر
18. ۱۸بوادی‌ها درون خرگوشکان جسته قرار اندرنهفته تن به زبر خاربن عیاروار اندر
19. ۱۹نهاده برکتف دو گوش و خفته زیر خار اندرگشاده چشم‌ها همچون دو لعل شاهوار اندر
20. ۲۰به سویش ره برد تازی چو عاشق سوی یار اندرز خفتنگه برآهنجدش و افتدگیر و دار اندر
21. ۲۱بدا بیچاره مسکینی به بدخواهان دچار اندربه قصدش مرگ بگشاده کمین از هرکنار اندر
22. ۲۲*‌*
23. ۲۳بدین معنی یکی بنگر به احوال دیار اندردرافتاده به چنگ دشمنانی دیوسار اندر
24. ۲۴تو گویی مرگ بگشاده به ایرانشهر، بار اندربه جان کشور افتاده گروهی گرگوار اندر
25. ۲۵به دلشان هیچ ناجسته وفا و مهر بار اندرتوگویی کینهٔ دیرین به دل دارند بار اندر
26. ۲۶دربغا کشور ایران بدین احوال زار اندردریغا آن دلیری‌ها به چندین روزگار اندر
27. ۲۷چه شد رستم که هرساعت به‌دشت کارزار اندرگرامی جان سپر کردی به پیش شهریار اندر
28. ۲۸برگودرز یل هفتاد پور نامدار اندربه میدان داده جان هریک به عز و افتخار اندر
29. ۲۹ببین زی داریوش آن خسرو با اقتدار اندربه نقش بیستونش بین و آن والا شعار اندر
30. ۳۰به ‌بیم است ‌از دروغی‌، چون به ‌شهری گرگ ‌هار اندربخواهد کز دروغ ایران بماند برکنار اندر
31. ۳۱کنون گر بیند ایران را بدین ایام تار اندرچکد خونابه‌اش از مژگان اشکبار اندر
32. ۳۲بدین کشور نه‌بینی جز گروهی نابکار اندرکزیشان جز دروغ و ملعنت ناید به بار اندر
33. ۳۳امید راستگویی نیست یاری را بیار اندرز درویش و توانگر تا به شاه و شهریار اندر
34. ۳۴شده گویی به ایرانشهر با عز و فخار اندرتبار اهرمن چیره به یزدانی تبار اندر
35. ۳۵ز بی‌برگی درافتاده به حال احتضار اندرجهانخواران به گرد او چو جوقی لاشخوار اندر
36. ۳۶به ختم احتضار او نشسته به انتظار اندرکجا افتند در وی از یمین و از یسار اندر