1. ۱ای سمیعی رسید نامهٔ تونامهٔ تو رسید و چامهٔ تو
2. ۲چامه‌،‌ شیرین و دلنشین چو عسلنامه‌، خیرالکلام قلّ و دلّ
3. ۳آن عباراتِ با روان مأنوسوان خط خوب چون پر طاووس
4. ۴خاصه شعری بدان دلاراییجان‌فزاتر ز عهد برنایی
5. ۵متحیر شدم چه عرض کنمشعر و خط‌ خوش‌ از که قرض کنم
6. ۶با چنین‌ طبع خسته و خط زشتچون‌ توانم جواب خواجه نوشت
7. ۷مشق کردم ز روی آن بسیارحفظ شد بس که کردمش تکرار
8. ۸کرد هرکس به پرسشی یادمنامهٔ خواجه را نشان دادم
9. ۹فخر کردم که در زمانهٔ ماهست مردی چنین میانهٔ ما
10. ۱۰فخر دیگر که این گرامی‌مرددر چنین نامه یادی از من کرد
11. ۱۱خواجه داند که چند مرده بودعجز ما را حساب کرده بود
12. ۱۲شعلهٔ شوق چون زبانه زندآرزو تیر بر نشانه زند
13. ۱۳گرچه سخت از حیات دلگیرملیک خواهم که در وطن میرم
14. ۱۴جان سپارم به خاک پاک وطندفن گردم به زیر خاک وطن
15. ۱۵ای سمیعی، به خالق دو سرادم گرم تو زنده کرد مرا
16. ۱۶گر بجنبد به خاک سایهٔ منجنبش مهر توست مایهٔ من
17. ۱۷ور برآید ز من چو چنگ آوازدَمِ جان‌بخش توست چنگ‌نواز
18. ۱۸رشته‌ای کم به زندگی بسته استتارهایش تمام بگسسته است
19. ۱۹هست تنها به‌جای از آن پیوندعلقهٔ‌ صحبت رفیقی ‌چند
20. ۲۰دوستانی که شمع انجمن‌اندآخرین شعلهٔ حیات من‌اند
21. ۲۱زان که جای دگر تمیزی نیستجز ریا و فریب چیزی نیست
22. ۲۲بهر من صحبت هنرمندانبوستانست و غیر ازو زندان
23. ۲۳گرچه ز اقبال نامساعد مننیست آنجا هم از حسود ایمن
24. ۲۴شنعت حاسد اندر آن تالاریادگاریست بر در و دیوار
25. ۲۵یادگاری که جز وقاحت نیستغیر بدبختی و فضاحت نیست
26. ۲۶لیک با رنج‌، راحتی هم هستبا عذاب استراحتی هم هست
27. ۲۷منت ایزد که دوستان جمعندهمه پروانگان آن شمعند
28. ۲۸بهر یک بی‌نماز در اسلامدر مسجد نبسته هیچ امام
29. ۲۹در جهان صاحبان عقل سلیمبهرکیکی نسوختند گلیم
30. ۳۰ای سمیعی سخن به پایان شدخجلت و عجز من نمایان شد
31. ۳۱خدمت از من به انجمن برسانبه یکایک سلام من برسان
32. ۳۲امرای کلام را زین سوییک‌ به یک بوسه‌ زن به‌ دست‌ و به‌ روی
33. ۳۳ور بود شاهدی شکرگفتارگرم‌تر بوسه زن به یاد بهار