1. ۱باز خنگ فکرتم جولان گرفتفیل طبعم یاد هندستان گرفت
2. ۲تا خیالم نقش روی هند بستیافت ذوقم جلوهٔ طاوس مست
3. ۳بلبل فکرم خوش آوایی نمودطوطی طبعم شکرخایی نمود
4. ۴بسته‌ام پاتاوه بر پای نیازتا شود در هند آن پاتاوه باز
5. ۵دل اسیر حلقهٔ زنجیر هندجان فدای خاک دامن گیر هند
6. ۶بس‌ملاحت‌هادرآن‌خاک‌و هواستهند را کان نمک خواندن رواست
7. ۷آن‌نمک‌زاری که خاکش عنبر استخار اوچمپا، خسش نیلوفر است
8. ۸هرکه رفت آنجا نمک‌پالود شدسادگی افکند و رنگ‌آلود شد
9. ۹جان فدای آن نمکزار سیاهبی‌نمک، آن‌جا نمی‌روبد گیاه
10. ۱۰فکرها رنگین و رنگین جوی‌هارنگ بیرنگی عیان بر روی‌ها
11. ۱۱لشکر یونان از آنجا رم گرفتعبرت ازکار بنی آدم گرفت
12. ۱۲شدعرب‌درهند و وحدت‌پی فکندعاقبت آنجا عرب هم نی فکند
13. ۱۳ترک آنجا ترکی از سرواگرفتفارسی بود آن که آنجا پا گرفت
14. ۱۴ایزدی بود آشنایی‌های ماآشنا داند صدای آشنا
15. ۱۵هند و ایران آشنایان همندهر دو از نسل فریدون و جم اند
16. ۱۶آن که گندم خورد و دور ازخلد مانددر سراندیب آمد و گندم فشاند
17. ۱۷خاک هند از خلد دارد بهره‌هارنگ آن گندم عیان بر چهره‌ها
18. ۱۸گرچه گندم‌گون و میگون آمدیمهر دو از یک خمره بیرون آمدیم
19. ۱۹چون «‌دیوژن‌» خم‌نشینان حقیموز «‌فلاطون‌»‌ و «‌دیوژن‌» اسبقیم
20. ۲۰ساغری گیر از می عرفان هندنوش باد پارسی گویان هند
21. ۲۱یادی از مسعود سعد راد کنبعد یاد «‌رونی‌» استاد کن
22. ۲۲آن که چون سعدی سخنگویی نو استبلبل گلزار دهلی «‌خسرو» است
23. ۲۳خمسهٔ «‌خسرو» که تقلیدیست فردبا حکیم گنجوی جوید نبرد
24. ۲۴طبع پاکش مایه‌دار فکر بودصدهزاران بچه زاد و بکر بود
25. ۲۵با «‌حسن‌»‌ صد لطف‌ و گرمی توأم‌ استدر کلامش آتش و گل با هم است
26. ۲۶بزم‌ «‌اکبر» شد ز «‌فیضی‌» فیض بابدکهن‌ از «‌بوالفضل‌» و فیضی‌ یافت آب
27. ۲۷طبع‌ عرفی‌ خون ‌به‌ مضمون ‌راه جستداد، داد لفظ و معنی را درست
28. ۲۸با کلیمش ساحران را نیست تابکس‌نگفت‌آخرسه‌بیتش را جواب
29. ۲۹از نظیری و ظهوری دم مزنهند و ایران را دگر بر هم مزن
30. ۳۰گر ز تبریز است یا از اصفهانهست صائب طوطی هندی زبان
31. ۳۱خاک آمل دامنش از دست دادلاجرم طالب به هندستان فتاد
32. ۳۲چون کسی را صنعتی غالب بودمی‌شتابد هرکجا طالب بود
33. ۳۳از همایون گیر تا شاه جهانشاعران را بود هند آرام جان
34. ۳۴هند بازار خرید ذوق بودهند یکسر عشق‌ و شور و شوق بود
35. ۳۵صنعت و ذوق و هنر ترکیب یافتکاروان‌ها جانب دهلی شتافت
36. ۳۶بس روان شد کاروان در کاروانتنگ‌های دل پر ازکالای جان
37. ۳۷رشک غزنین گشت بزم اکبرینغمه‌خوان هر سو،‌هزاران عنصری
38. ۳۸بزم نورالدین‌، گلستانی دگردرگه نور جهان‌، جانی دگر
39. ۳۹بذله‌گو از شاه تا بانو همهپیش یک مصرع زده زانو همه
40. ۴۰جوشد ایهام و مثل چون موج آبنکته‌بر هر موج خندان چون حباب
41. ۴۱کار تاربخ و تتبع تازه گشتصنعت انشا بلند آوازه کشت
42. ۴۲در لغت فرهنگ‌ها پرداختندلعب‌ها در دین‌و حکمت باختند
43. ۴۳کار نقاشی بسی بالا گرفتخوبسی پایهٔ والاگرفت
44. ۴۴صنع معماری بسی پیرایه یافتذوق حجاری فراوان مایه یافت
45. ۴۵ثروت و جاه و رفاه و خرمیصلح وعیش و خوشدلی و بیغمی
46. ۴۶چشم شور اختران را خیره کردهرطرف‌خصمی‌بر ایشان‌چیره کرد
47. ۴۷گرچه امروز آن جلال و جاه نیستهیچ کس از راز دهر اگاه نیست
48. ۴۸نیست گر آن کروفر، نظمی بپاسترفت اگر آن کیف‌، کیفیت بجاست
49. ۴۹نیست گر دهلی ز اکبر پرخروشمی‌زند هرکوشه دیگ علم جوش
50. ۵۰ور نمی‌خندد بهرگل صد، هزارباز نالد قمریئی بر شاخسار
51. ۵۱«‌غالبی‌» آمد اگر شد طالبیشبلیئی هست ار نباشد غالبی
52. ۵۲«‌بیدلی‌» گر رفت «‌اقبالی‌» رسیدبیدلان را نوبت حالی رسید
53. ۵۳هیکلی گشت از سخنگوبان بپاگفت‌: کل الصید فی جوف الفرا
54. ۵۴قرن حاضر خاصهٔ اقبال گشتواحدی کز صدهزاران برگذشت
55. ۵۵شاعران گشتند جیشی تاروماروین مبارز کرد کار صد سوار
56. ۵۶عالم از حجت نمی‌ماند تهیفرق باشد از ورم تا فربهی
57. ۵۷تیغ همت را کن ای هند عزیزبا فسان جرئت و امّید، تیز
58. ۵۸صنعت و علم و امید و اتحادکسب کن تا وارهی زین انفراد
59. ۵۹«‌بار دیگر از ملک پران شویآنچه اندر وهم ناید آن شوی‌»
60. ۶۰نکته‌ای گویم‌، سخن کوته کنمخاطر پاک تو را آگه کنم
61. ۶۱شمه‌ای در حال و استقبال توهان نه من گویم‌، که گفت اقبال تو
62. ۶۲زندگی‌جهد است‌و استحقاق نیستجز به علم انفس و آفاق نیست
63. ۶۳گفت حکمت را خدا، خیرکثیرهرکجا این خیر را دیدی بگیر
64. ۶۴فارغ از اندیشهٔ اغیار شوقوّت خوابیده‌ای‌، بیدار شو»
65. ۶۵ناامیدی حربهٔ اهریمن استپیشش امّید آسمانی جوشن است
66. ۶۶جوشن امّید را بر خود بپوشروز و شب تا جان به ‌تن ‌داری بکوش
67. ۶۷خویش را خوار و زبونِ کس مداندر نبرد زندگی واپس مدان
68. ۶۸زین قناعت‌پیشگی پرهیز کنمرکب همت به جولان تیز کن
69. ۶۹همت از آمال کوچک بازگیرتا فرازکهکشان پروازگیر
70. ۷۰این کسالات و تن‌آسانی بس استتربیت‌آموز، نادانی بس است
71. ۷۱زندگی جنگست و تدبیر معاشزندگی‌خواهی‌،‌چو مردان کن تلاش
72. ۷۲فقر و درویشی تباهت می‌کنددر دو عالم روسیاهت می کند
73. ۷۳فقر و درویشی در استغنا نکوستبا غنا،‌شو صوفی‌و درویش دوست
74. ۷۴با بزرگی و غنا درویش باشبا تواضع پادشاه خویش باش
75. ۷۵کر بترسی درد و رنجت در قفاستخیز و جنبش کن که گنجت زیر پاست
76. ۷۶جز یکی نبود سراپای وجودقطره قطره محو دریای وجود
77. ۷۷از جدایی بگذر و مأنوس باشقطرگی بگذار و اقیانوس باش
78. ۷۸جز به‌راه یکدلی سالک مباشمحو یکتایی شو و مشرک مباش
79. ۷۹کفر دانی چیست‌؟ کثرت ساختناز یکی سوی دوتایی تاختن
80. ۸۰سوی‌و‌حدت پوی و دست‌از شرک‌شویمتحد باش و به ترک کفر گوی
81. ۸۱ای بهار از هند دم با من مزنبیش از این بر آتشم دامن مزن
82. ۸۲کز فراق هند بس دلخسته‌امنام هند است این که بر خود بسته‌ام
83. ۸۳نام اصل هند باشد مه بهارجذب گردد که به مه بی‌اختیار
84. ۸۴من بهارکوچکم در ری مقیمدل‌طپان از فرقت هند عظیم
85. ۸۵طوطی بازارگانم من مدامطوطیان هند را گویم سلام
86. ۸۶ز آرزوی دیدن یاران هندمی‌چکد از دیده‌ام باران هند
87. ۸۷آرزو بر نوجوانان عیب نیستلیک بر پیران فزون زین عیب چیست‌؟
88. ۸۸عمر من ‌در زحمت‌ و محنت گذشتمی‌روم اکنون سوی پنجاه و هشت
89. ۸۹در چنین هنگامه چالاکی سزاستمن نیم چالاک و دوران بیوفاست
90. ۹۰لاعلاج از دور بوسم روی هندروی گبر و مسلم و هندوی هند
91. ۹۱پس پیامی می‌فرستم سوی یاردر لطافت چون نسیم نوبهار
92. ۹۲گویم ای هند گرامی شاد باشسال و ماه از بند غم آزاد باش
93. ۹۳از سر اخلاص داریم این پیامهان سخن کوتاه کردم والسلام