1. ۱آرایش زمانه، آقا حسین کامدطبعش ببحر مایل، دستش به جود شایق
2. ۲در کارهای بسته، فکرش کلید فاتحبر سینه های خسته، نطقش طبیب حاذق
3. ۳سیمش ز دست ریزان، چون خوی ز روی معشوقبیمش ز دل گریزان، چون دل ز دست عاشق
4. ۴رخش جلالتش را، ازپیش و پس همیشه؛اقبال بوده قاعد، توفیق بوده شائق
5. ۵تیغش بسر فشانی، دستش بدر فشانی؛بر رستم است غالب، بر حاتم است فائق
6. ۶یال و دم سمندش، سر حلقه ی ذوائبپیچ و خم کمندش، سر رشته ی علایق
7. ۷در مرغزار کاشان، کآمد چو باغ رضواندشتش، تمام ریحان؛ کوهش، همه شقایق!
8. ۸زد توسنش چو بهرام، بر ساحت دهی گاموان ده خوایقش نام، خود خالی از خلایق
9. ۹بی رنگ کشتزارش، چون روی زرد فاجربی آب چشمه سارش، چون چشم تنگ فاسق
10. ۱۰از لطف بینهایت، آن منبع عنایتبهر رفاه مخلوق، بهر رضای خالق
11. ۱۱بر روی کار آورد، آبی گلاب پرورد؛خوشبوی و روشن و سرد، شیرین و پاک و رائق
12. ۱۲شد آن ده، از جنان به؛ بر رای آن جوان زهکز همتش شد آن ده، آبادتر ز سابق
13. ۱۳دیوان رمیده ز آنجا، دد پاکشیده ز آنجاجغدان پریده ز آنجا، چون زاغ از خلایق
14. ۱۴افروخته نسیمش، انداخته غمامش؛از لاله ها مشاعل، وز سبزه ها نمارق
15. ۱۵در راغها رونده، بس نهر آب صافیدر باغها فگنده، بس سایه نخل باسق
16. ۱۶هر گل از آن چو لیلی، هر بلبلش چو مجنونهر سرو او چو عذرا، هر قمریش چو وامق
17. ۱۷چون خلق او، فضایش با هر تنی مناسب؛چون طبع من، هوایش با هر کسی موافق
18. ۱۸ای مهربان برادر بپذیر عذر آذر؛کاین وصف تست در خور، این مدح تست لایق
19. ۱۹غم بسته چون زمستان، بر من در گلستان؛این برگ سبز بستان، از گلشن حقایق
20. ۲۰ممدوح بس چو تو، لیک، واقف نه ازمحاسن؛مداح بس چو من، لیک، آگه نه از دقایق
21. ۲۱خواندم هزار دفتر، ز آنها یکی است قرآن؛دیدم هزار جعفر، ز آنها یکی است صادق
22. ۲۲القصه مصرعی خوش، گفتم برسم تاریخدایم روان بماند این آب در خوایق (۱۱۹۵ ه.ق)
23. ۲۳تا هست هر جوادی، از شغل خود مباهیتا هست هر سوادی با اصل خود مطابق
24. ۲۴هم دل نفور بادت، از صحبت مخالف؛هم چشم دور بادت، از چهرهٔ منافق