1. ۱ای آنکه کسی مثل تو ننوشته خط نسختا خامهٔ قدرت رقم نون زده با کاف
2. ۲از عرش خدا، روح الامین آمد و آوردقرآن که بود معجزهٔ سید اشراف
3. ۳زان عهد‌، هزار و صد هشتاد فزون استرفت و فصحای عربش آمده وصاف
4. ۴لطف ازلی خواست کنون معجز دیگراز کلک تو ظاهر کند ای مظهر الطاف
5. ۵امروز، ز فضل احد و باطن احمد؛خط معجزهٔ تست، در اطراف و در اکناف
6. ۶ناورده چو او، سوره کسی صافی و محکم؛ننوشته چو تو، آیه کسی روشن و شفاف
7. ۷یعنی که شد از خط تو، خط دگران نسخ؛غیر از تو کسی را نرسد با تو زند لاف!
8. ۸در کف، ورقت صفحهٔ رویی است؛ که از خطشیرازه زند بر دل سی پارهٔ صحاف
9. ۹در نامه، مداد تو بود نافهٔ مشکیکافشانده به کافور غزال ختن از ناف
10. ۱۰در دست توانای تو آن خامه کمانی استکآرند به کف روز جدل آرش و نداف
11. ۱۱گزلک به کف غیر و، به دست تو حدید است؛کز کوره کشد پنجهٔ سوزنگر و سیاف
12. ۱۲شد معجزهٔ هاشمی، آن روز کلامیکامد بنی هاشمیش کاشف و کشاف
13. ۱۳خط نیز بود معجزهٔ هاشمی امروزکز دست تو ظاهر شد و شد شهره در اطراف
14. ۱۴داند کسی این معجزه‌ها نیک که، خوانداز بسمله فاتحه تا جزو لایلاف
15. ۱۵قرآن نه، بهشت است خوش؛ آن دم که چو غلمانبینم که در آن مردم چشمم شده طواف
16. ۱۶ای همدم صافی‌گهر‌، ای صاحب اخلاق؛ای از همه‌صافی‌گهر‌ان برترت اوصاف
17. ۱۷زآن روز که زاده‌ست تو را مادر گیتیاسلاف نگویند دگر ناخلف اخلاف
18. ۱۸کم دیده‌ام از خلق جهان چون تو خلیقیگشتم چل و نه سال میان همه اصناف
19. ۱۹عیب تو همین است، که از کس چو به چشمتحسن کمی آید، چه ز اعیان چه ز اجلاف
20. ۲۰توصیف وی، از حد بری از فرط تسامحتحسین وی افزون کنی از غایت اجحاف
21. ۲۱این گرچه بود از اثر صافی سینهوین گرچه بود از نظر صاف و دل صاف
22. ۲۲ناگفته کسی مشک، شب‌افروز شبه راناگفته کسی لیک یلک روز به خفاف
23. ۲۳هر چیز به اندازه خوش است، این ز تو خوش نیست؛کز حسن خیاطت شمری بخیهٔ اکاف
24. ۲۴از خنده، به زنگی‌بچه‌ای نام دهی حوروز نشأه، بلای ته خم، اسم نهی صاف
25. ۲۵گویی که همه بیضهٔ بیضا به من آوردبینی که فتد مهرهٔ زرد از پر خطاف
26. ۲۶من شاعر و، در حرف تو خود این همه اغراقمن بسته‌لب از حرف و، تو خود این همه حراف؟!
27. ۲۷ز اغراق تو افغان، ز سکوت دگری آه؛کز لب گه تحسین زندش آبله تا ناف
28. ۲۸بالله که خاموشی او زین دو برون نیستمن دانم و آن کو پدرش نامده از قاف
29. ۲۹یا ز ابلهی‌ش نیست، به‌سر سایهٔ دانشیا از حسدش نیست، به دل مایهٔ انصاف
30. ۳۰گر ز ابلهیش، راه سخن نیست، غمی نیست؛خورشید ندارد گله، از بینش خفاف
31. ۳۱ور بسته لبش را حسد، المنه بالله؛زر نیک شناسد محک اندر کف صراف
32. ۳۲خاموشی دانا، گه تحسین سخن چیست؟!ظلمی که بود شهره ز شاپور ذوالاکتاف
33. ۳۳القصه، به هر راه میانه‌روی اولی؛شد خیر الامور اوسطها شیمهٔ اسلاف
34. ۳۴نازش به دلیری است، نه جبن و نه تهور؛بالش بود از جود، نه از بخل و نه ز اسراف!
35. ۳۵هشدار، نگویی به گلِ تیره گلِ تر؛زنهار، نگویی به نمدمال قصب‌باف
36. ۳۶تا ز اختر تابنده بود زیور افلاکتا گوهر رخشنده دهد زینت اصداف
37. ۳۷بادا به فلک اختر اقبال تو روشنبادا به زمین گوهر آمال تو شفاف