1. ۱کجا رفت آن نسیم صبحگاهی؟که آمد از نفس بوی بهارش!
2. ۲نسیمی، دلکش و بادی دلاویز؛که آمد از بهشت و مرغزارش
3. ۳نسیمی، برگ گلبن برفشاندهریاحین ریخته از شاخسارش!
4. ۴نسیمی، بوی گل بر باد داده؛فتاده سوی گلشن چون گذارش!
5. ۵نسیمی، از گلستان بر گذشته؛سمن در دامن و گل در کنارش!
6. ۶نسیمی، نافه ی آهو دریده؛فتاده ره چو بر ملک تتارش!
7. ۷نسیمی، بر لب کوثر وزیده؛حباب انگیخته از چشمه سارش!
8. ۸نسیمی، چاک پیراهن ز یوسف؛گشوده برده یعقوب انتظارش!
9. ۹نسیمی، دامن محمل ز لیلی؛ربوده مانده مجنون اشکبارش!
10. ۱۰نسیمی، طره ی مشکین ز شیرین؛فشانده گشته خسرو بیقرارش!
11. ۱۱کجا رفت آن حمام روضه ی انس؟!که خیزم نقد جان سازم نثارش!
12. ۱۲مگر خیزد، رساند نامه ی منبیار من که ایزد باد یارش!
13. ۱۳فرید العهد، یکتای زمانه؛مجید الدین وحید روزگارش
14. ۱۴دبیری، کآفتاب عالم آرا؛زرافشان شد ز کلک ز نگارش!
15. ۱۵شکسته رونق خط شفیعاخجسته خامه ی گوهر نثارش
16. ۱۶فقیری، سالک راه طریقت؛که بودند اهل دل آموزگارش
17. ۱۷گسسته رشته ی عرفان شبلیمرقع خرقه ی آشفته تارش
18. ۱۸فصیحی، صید مضمون بس فتادهبدام خاطر معنی شکارش
19. ۱۹دریده پرده ی نطق عطاردهمایون نامه ی عذرا عذارش
20. ۲۰غرض، چون بیند آن آزاده دل راکه هستند اهل معنی دوستدارش
21. ۲۱ز من گوید باو کای دانش آموزدر آن ساعت که کردی اختیارش،
22. ۲۲نوشتی از وفا رنگین بیاضی؛بخط خویش و دادی یادگارش
23. ۲۳بیاضی نه، ریاضی پر بنفشه؛ز مشکین خط، چه خط؟ از مشک عارش!
24. ۲۴بیاضی نه، گلستانی پر از گل؛ندیده هیچ کس آسیب خارش!
25. ۲۵بیاضی نه، سمن زاری دل افروز؛خوش الحان مرغکان هر سو هزارش!
26. ۲۶بیاضی نه، محیطی کابر نیسان؛بجان پرورده در شاهوارش!
27. ۲۷بیاضی نه، سپهری پر کواکب؛ز مشگین نقطه ی گردون مدارش!
28. ۲۸ز من بهر نوشتن دوستداراگرفتی، باز دادی چند بارش
29. ۲۹بمشک افشانی خط، خامه ات کرد؛مرا شرمنده، ای من شرم سارش!
30. ۳۰ولی اکنون که باز از من گرفتیکه آرایی بخط مشکبارش؛
31. ۳۱نهفتی از منش، دیری است خواهمفرستی سوی من، زود آشکارش!
32. ۳۲مباد ای نور چشم من، گذاریچو چشم من سفید از انتظارش؟!