1. ۱شکر آذر، که شب هشتم ماه آذاردو شکفته گلم، از گلبن آمال دمید
2. ۲شب عیدم، دو فرشته به لب بام نشستهر یکی را دم روح القدس از بال دمید
3. ۳یعنی از لطف الهی به سرم سایه فگنددو سهی سرو، که از روضهٔ اقبال دمید
4. ۴شمع دو ماه نُوَم، نیمهٔ آن شب افروختنور دو صبح خوشم، اول آن سال دمید
5. ۵هر دو گوهر، ز یکی دُرجم، ناگاه نمودهر دو اختر، ز یکی بُرجم ؛ فی الحال دمید
6. ۶نام این ابراهیم آمد و آن اسماعیلچون بر ایشان دم فیض نبی و آل دمید
7. ۷سیم اختر، به سر آن، پر جبریل فشاندنکهت گل، به رخ این، دم میکال دمید!
8. ۸خواند خور، بر رخشان اول روز آیهٔ نورو ان یکاد آخر شب، ماه ز دنبال دمید
9. ۹کی‌شان، تخت به شایستگی بخت نهادجمشان، نای به فرخندگی فال دمید
10. ۱۰نروم یا رب ازین باغ، که بینم خطشانچون ز گل سبزه به‌آرایش تمثال دمید
11. ۱۱چون بشیرم خبر از مقدمشان داد و دلمحرزشان از دم جان پرور ابدال دمید
12. ۱۲خامه برداشتم و نامه، نوشتم تاریخ«دو مه نو شبی ازمشرق اجلال دمید»