1. ۱من کیستم، آن درد کش صاف ضمیرم؛کز لای خم و رشحه ی خمر است خمیرم!
2. ۲در جرگه ی ارباب هنر، نیست مثالم؛در حلقه ی اصحاب نظر، نیست نظیرم
3. ۳در خرقه ی مجنون که بود پوست، پلاسم؛در پیکر لیلی که سمن بوست، حریرم
4. ۴باد سحرم، در چمن افتاده عبورم؛گلبن بسر، از بوی گل افشانده عبیرم
5. ۵بر کار گل افتد چو گره، باد شمالم؛گیرد چو رخ لاله غبار، ابر مطیرم
6. ۶از غالیه منت نکشم، زلف ایازم؛از ماشطه خجلت نبرم، بدر منیرم
7. ۷برد و برد اندوه ز دل، رویم و رایم؛روزی که جوان بودم و، امروز که پیرم
8. ۸هم، مجمره ی آتش موسی است، چراغم؛هم، مروحه ی نفحه ی عیسی است، ضمیرم
9. ۹هم، هم سفر کشتی نوح است روانم؛هم، همنفس بلبل روح است صفیرم!
10. ۱۰هر دیده که پاک است، در آن دیده لطیفم؛هر چشم که تنگ است، در آن چشم حقیرم
11. ۱۱در سامعه ی بی ادبان، شیون و شینم؛در ذائقه ی خشک لبان، شکر و شیرم
12. ۱۲بیواسطه ظالم کش و، مظلوم رهانم؛تیغ کف سلطان، قلم دست وزیرم
13. ۱۳چون پشه ضعیفم، ولی آزاد ز پیلم؛چون مور نحیفم، ولی آسوده ز شیرم!
14. ۱۴محتاجم و، در کشور فقرم متنعم؛درویشم و، در مملکت صبر امیرم
15. ۱۵از رنج، گشاده است بدل راه سرورم؛چون گنج، فتاده است بویرانه سریرم
16. ۱۶بر سر نفتاده است، گرانی ز کلاهم؛بر تن نرسیده است، حرارت ز حریرم
17. ۱۷خوشتر بود از تاج، بسر سایه ی فقرم ؛بهتر بود از تخت، بتن نقش حصیرم
18. ۱۸بر دامن ظالم، نزنم دست تظلم؛او گرچه غنی باشد و، من گرچه فقیرم
19. ۱۹من باز سفیدم، چه غم از زاغ سیاهم؟!من شیر جوانم، چه غم از روبه پیرم
20. ۲۰المنه لله، که تا دیده گشودممنت ز کسی نیست جز از حی قدیرم
21. ۲۱از طاعت و عصیان خدا، احمد مرسلبر جنت و بر نار بشیر است و نذیرم
22. ۲۲امروز ز کس نشنوم آواز مخالفدر گوش بود زمزمه ی روز غدیرم
23. ۲۳و آن روز، که در خاک نجف افتم و خسبمبیمی بدل از کس نه، چه منکر چه نکیرم
24. ۲۴از من، نگه عجز ندیده است و نبیند؛دشمن همه خود دوزد اگر دیده بتیرم!
25. ۲۵خاصه چو بود همدم دیرینه، معینمخاصه چو بود صاحب فرخنده نصیرم
26. ۲۶آن کو چو شوم یاوه، چو خضر است دلیلم؛آن کو چو کنم شبهه، چو عقل است مشیرم!
27. ۲۷آن کو چو شود خسته دلم، اوست طبیبم؛آن کو چو رود پا بگلم، اوست ظهیرم!
28. ۲۸ای داده بهر نامه ز اشفاق نویدم؛وی کرده بهر نکته ز اسرار خبیرم
29. ۲۹یعقوبم، و بیت الحزنم دوش وطن بودنرگس چو شکوفه شده، لاله جو زریرم
30. ۳۰ناگاه، نسیم سحری نامه ات آوردنامه نه، گلی رایحه اش کرده بصیرم
31. ۳۱گفتم که: ز مصر آمده این نکهت یوسفو آن نامه بود پیرهن و، باد بشیرم
32. ۳۲داد از تو دگر قاصدم، آن تازه قصیدهکز نظم وی آسوده دل از نظم جریرم
33. ۳۳از نام جریر است غرض قافیه، ور نهدانی بود آیینه ی ادراک، ضمیرم
34. ۳۴با شعر تو، شعر بلغا، شعر ندانم؛با نظم تو، نظم فصحا، یاد نگیرم!
35. ۳۵چون جغد ز بلبل نشناسم؟ که سمیعم!چون نقد زر از قلب ندانم؟! که بصیرم!!
36. ۳۶از فاتحه تا خاتمه اش خواندم و دیدمگویا ز فلک نامه نگار آمده تیرم
37. ۳۷من لایق این مدح نیم، چون تو نه صدرم؛من درخور این وصف نیم، چون تو نه میرم!
38. ۳۸توصیف صفاهان، نه خلاف است ؛ ولی مناز وی گذرم، چون نبود از تو گریزم
39. ۳۹گلزار جنان بود صفاهان و، چو رفتیاز آتش هجر تو، ز اصحاب سعیرم
40. ۴۰شیراز، کنون کز قدمت رشک بهشت است؛هر لحظه از آن باغ رسد بوی عبیرم
41. ۴۱تو خود گل آن باغ و، منت بلبل نالان؛نالم، که بگوشت نرسد از چه صفیرم
42. ۴۲فریاد، که در باغ نشد گوشزد گل؛آن ناله که در کنج قفس دارد اسیرم
43. ۴۳ای از بر من برده فلک، بیهده زودتباز آی، که شد وعده ی دیدار تو دیرم
44. ۴۴بر پای خود و دست خود، از شوق دهم بوس؛کآیم بسر راهت و، دامان تو گیرم
45. ۴۵از نفحه ی مشک ختن، از خلق تو دورم؛از جرعه ی آب خضر، از جود تو سیرم
46. ۴۶در کنج قفس، چون شنود بوی گل از باغاز زمزمه، خاموشی بلبل نپذیرم
47. ۴۷عمری ز غمت، بر ورقی خط نکشیدمتا سوی تو آهنگ سفر کردم سفیرم
48. ۴۸هم ریخت بلب، شفقت تو جام چو خضرم؛هم داد بکف مدحت تو، خامه چو تیرم!
49. ۴۹من نیز، یکی نامه نوشتن، هوسم شد؛کآگاه شوی از همه قطمیر و نقیرم
50. ۵۰شوق آمد و بگشود ز لب قفلم، اگرچهمیکرد ادب منع ازین شغل خطیرم
51. ۵۱گفتم که: بمدح تو کنم نغمه سراییکآید ز فلک زهره بزیر از بم و زیرم
52. ۵۲گه بود هوای روش سیف و رشیدمگه شد هوس طرز معزی و ظهیرم
53. ۵۳با خود همه شب زمزمه یی داشتم، آخرنالیدن عرفی، بلب آورد نفیرم
54. ۵۴از برگ گل آورده، کنون، نامه ندیمم؛وز مشک تر آلوده، کنون، خامه دبیرم!
55. ۵۵هم لطف تو، با خشک لبی داد زبانمهم عفو تو، بر بی ادبی ؛ کرد دلیرم
56. ۵۶جرم از من و، عفو از تو؛ که در عالم معنیخود شیخ کبیری تو و، من طفل صغیرم
57. ۵۷چون خامه، بسر سیر ره مدح تو کردمبه زین نبود سیری و، این باد مسیرم
58. ۵۸حاشا ز دعای طلب وصل تو زین پستقصیر کنم، گر نبود عمر قصیرم
59. ۵۹بر هر چه بفرمایی و، از هر چه کنی منعبنگر که چه فرمان برو، چه منع پذیرم
60. ۶۰امید که تا هست و بود، عمر ندیمم؛امید که تا هست و بود، عقل مشیرم
61. ۶۱بینم که بدامان تو آویخته دستمزان روی که با مهر تو آمیخته شیرم