1. ۱دمید از شاخ زرین گل، چکیدش سیمگون شبنم؛عیان شد طلعت عیسی، فشاند از شرم خوی مریم
2. ۲نفس زد صبح و، ز انفاسش، ادیم خاک شد جنبان؛چنان کز نفخ روح آویخت جان در قالب آدم!
3. ۳شرار افشان، ز دود نار نمرودی خلیل است این؟!و یا از گریه ی هاجر، عیان شد چشمه ی زمزم؟!
4. ۴برآمد یوسف صدیق خور، زین هفت قصرش سر؛ز چاک دامن پاکش، صبا از راستی زد دم
5. ۵و یا از حیرت رویش، بتان مصر گردون را؛شد از کفها، بدامن از شفق ریزان دمادم دم
6. ۶برآمد از تواضع، موسی خور را سر از ساحل؛فرو رفت از تفرعن قبطیان را سر به نیلی یم
7. ۷و یا اسکندر روز آمد از ظلمات شب بیرونبدست کینه ی خورشید و، روشن گشت از آن عالم
8. ۸سپیده دم، ز تیغ زر نگار، خور شفق گون شد؛افق چون پهلوی دیو سپید از خنجر رستم
9. ۹خمار آمد ز چشم اختران، زین خسروانی خم؛صبوحی را دگر در گردش آوردند جام جم
10. ۱۰شد از شبدیز بر گلگون، عنان ده خسرو انجم؛و یا آورد پا صاحب بزین اشهب از ادهم
11. ۱۱شه دین، مهدی هادی؛ که باد او را بهر وادیولی در عشرت و شادی، عدو در محنت و ماتم
12. ۱۲نهال جود را، غارس؛ دیار عدل را، حارسسمند فتح را، فارس، حریم قدسس را؛ محرم
13. ۱۳بجز سایل، نباشد حکم کس بر وی روان؛ اما پپذیرد حکم او هم پیش از آن دم کو برآرد دم
14. ۱۴بجان از نارش افتد تف، بدشمن گر زند سیلی؛شود دینارش اندر کف، بسایل گر دهد درهم
15. ۱۵بهر کو وعده یی داده، وفایش کرده آماده؛ز یک پشت و شکم زاده، وفا با وعده اش توأم
16. ۱۶زدندی شاد و شرمنده، بجبن و بخل هم خنده؛شدندی هر دو گر زنده، بعهدش رستم و حاتم
17. ۱۷دهد عیسی، بگیتی مژده آخر دم قدومش را؛گر اول روز، احمد را، بشارت داد از مقدم
18. ۱۸رسد بر کوثر جنت، اگر از برق خشمش تف؛چکد بر آتش دوزخ، اگر از ابر لطفش نم
19. ۱۹زند رضوان چو نمرود، اندر آتش خرقه ی رنگین؛کند مالک، خلیل آسا گل آگین جامه ی مظلم
20. ۲۰به اجماع ملل، روزی که در آخر زمان گردد؛زمین چون زلف خوبان تیره و آشفته و درهم
21. ۲۱نشیند بر سریر سروری، شاه فلک جاهی؛که از عدلش جهان گردد، چو روی نوخطان خرم
22. ۲۲ولی هر یک باسم دیگر و رسم دگر خواندشزبان عالمی گردان، بنام او مگر ابکم
23. ۲۳یهودش داند از نسل یهودا، ماشیع نامشمجوسش زاده ی زردشت و، ترسا زاده ی مریم
24. ۲۴مسلمانش شمارد فاطمی یکسر، ولی زیشانهمی گویند فوجی کان گهر باشد همان در یم
25. ۲۵هنوز از راح روح او را، سبوی جسم رنگین نه؛هنوزش جامه ی تن، از فروغ جان نشد معلم
26. ۲۶همانا در حیات او، دو شبهه راه ایشان زدکه هر یک زان دو با وسواس صد شیطان بود منضم
27. ۲۷یکی این، کآدمی را نیست مقدور آن قدر جنبش؛ولی گشت از حیات خضر حل این شبهه ی محکم
28. ۲۸دگر این کز نظرها چون بود غایب، چه سود از وی؟!بعالم آنچه منظور از حیات اوست در عالم!
29. ۲۹ندانند این که هر چیزی وجود او بود لطفیظهورش نیز لطفی دیگر است از ایزد اکرم!
30. ۳۰چو خور کز روشنی سازد جهان روشن، نمی بینی؛که باشد روشنی ده، گر بود در ابر پنهان هم!
31. ۳۱من و چون من کسی کز مسلمین مهر علی (ع) داردکنونش زنده میدانیم و زنده ز آن بنی آدم
32. ۳۲ولی دارد، دوروزی مصلحت را رخ نهان، تا خود؛جهان از دود ظلم و آه مظلومان شود مظلم
33. ۳۳سمند فتح تا تازد، جهان از ظلم پردازدز بطحا رایت افرازد، ظفر بر رایتش پرچم!
34. ۳۴شها وقت است کز ایوان، گذاری پای در میدان؛کنی بر دردها درمان، نهی بر زخمها مرهم
35. ۳۵شکایتها بود در دل، صبورم چون شکیب اولی؛حکایتها بود بر لب، خموشم چون تو ای اعلم
36. ۳۶خلت اوطاننا من نور وجه الاتقیا اطلعغلت ابداننا من نار ظلم الاشقیا ارحم
37. ۳۷کنی دجال را، تا غرق نیل تیغ چون قبطیبه افنای تو، روزی چند، زال چرخ شد ملهم
38. ۳۸چنان کز هاتف غیب آمد از فرعونیان پنهانبگوش مادر موسی ندای فاقذ فی فی الیم
39. ۳۹کنون آن به که حال دشمن این خاندان گویمچو کردم دوستان را مدح، باید دشمنان را ذم!
40. ۴۰ز اولاد امیه، دوده ی مردود تا مرواندگر، ز احفاد عباس، اهل طغیان تا به مستعصم
41. ۴۱چه شد گر در عراق و شام، چندی عنکبوت آسا؛بزعم خود بنای دولت خود کرده مستحکم
42. ۴۲در ایوان خلافت، بر خلاف حق شده حاکم؛بمیدان جلادت کرده رخش سرکشی ملجم
43. ۴۳کسی آل علی زان قوم نشناسد که نشناسدتذرو از بوم و، مشک ازثوم و ورد از خار و شهد از سم
44. ۴۴ولایت بر تو ختم آمد، نبوت بر شه یثربتو را در خنصر است، او را بدی گر در کتف خاتم
45. ۴۵تو آن عاجز نوازی، کز جلالت شحنه ی عدلتبجبهه آورد چون چین، بحاجب افگند چون خم
46. ۴۶صعاوی را دهد در حلقه ی چشم آشیان شاهین،غزالان را بود روز و شبان از پی شبان ضیغم
47. ۴۷ضعیفان را، در ایام تو آرام است و، از بأستکند گرگ از بره، شاهین ز تیهو، شیر از آهو رم
48. ۴۸خرد، کش نیست در دل شک، شمارد از تو با یک یککرم چه بیش و چه اندک، کرامت چه فزون چه کم!
49. ۴۹تواند دید گر نور ملک را کور با عینکتواند گشت گر سور فلک را مور با سلم
50. ۵۰بروز رزم، کاندر دل نماند شهسواران راخیال یاری از خال و، گمان دوستی از عم
51. ۵۱زمین، از خون خونریزان، چو رنگین چهره ی روسیهوا از گرد شبدیزان، چو مشکین طره ی دیلم
52. ۵۲صدای پای عزرائیل، در گوش زمین مضمر؛هوای نای اسرافیل، بر دوش هوا مدغم!
53. ۵۳فلک را هفت پرویزن، ز آه خسته بیزد تف؛زمین را هفت پیراهن، ز خون کشته گیرد نم
54. ۵۴رهاند چون طبیبان از شراب مرگ اجل هرسوسر از درد و، تن از تب لرزه، جان از بیم و، دل از غم!
55. ۵۵چو گرد فتنه بار انگیزی، ای منصور از مرکب؛چو بند ذوالفقار آویزی، ای معصوم از معصم
56. ۵۶بسنگین تیغ، سوزی مزرع افلاک را خرمن؛برنگین رمح سازی مهملات خاک را معجم
57. ۵۷نماید از سم رخشت، هوا چون دسته ی ریحان؛نماید از سر خصمت، زمین چون منبت شلجم
58. ۵۸سزد ریزی ز بس زال فلک را خون فرزندانکه بیرون نارد از تن تا قیامت جامه ی ماتم
59. ۵۹باین آهنگ، بس نالیده مرغان کهن شاهاولی گویا چو من نالیده باشد عندلیبی کم
60. ۶۰بغیر از خاطرم کاید بدامن شاهد نظمشدمد روح القدس چون ز آستین فکر بکرم دم
61. ۶۱نه هر فرزند کز بی شوی زن آید، شود عیسی؛نه هر بی شوی زن، کآورد فرزندی، بود مریم
62. ۶۲نجوید، تا زمین جوید، ره آسایش از گردون؛نگردد، تا فلک گردد، به گرد مرکز عالم
63. ۶۳مگر در معبر مسدود، پای دشمنانت ره؛مگر در گردون مقصود، دست دوستانت خم