1. ۱شبی نور پرور سپهر بریننه از ماه از نور ماه آفرین
2. ۲فروزانتر از روز روشن شبیکه میتافت چون مهر هر کوکبی
3. ۳چو رخسار لیلی فروزنده لیلدرخشان نجوم از سها تا سهیل
4. ۴بتکبیر برداشته چون سروشخروس سحر ز اول شب خروش
5. ۵ز ذکرملک، دیو گم کرده راهشدش تیره زندان خاکی پناه
6. ۶فلک مجمری، اخگرش اختران؛برافروخه شب چو عود اندران
7. ۷عروس شب آرایش از ماه داشتفلک ز اختران چشم بر راه داشت
8. ۸شبانگاه خندید افق لب گزانوزان شد نسیم سحرگه وزان
9. ۹نهان کرد دستی بمشرق درازکه شد ز اول شب در صبح باز
10. ۱۰همه شب، بذوق تماشای مهربگرد سر خاک گشتی سپهر
11. ۱۱محمد کز اول فلک سیر بودوز او، آخر کارها خیر بود
12. ۱۲بخلوتگه ام هانی غنودز بیداری بخت خوابش ربود
13. ۱۳بنظاره ی خاک از نه فلکگرفتند پرواز خیل ملک
14. ۱۴بر ایشان سبق جست روح الامینفرود آمد از آسمان بر زمین
15. ۱۵بدستش عنان براقی چو برقکه بیننده ناکردش از برق فرق
16. ۱۶رونده چو بر برگ نسرین نسیمدونده چو سیماب بر لوح سیم
17. ۱۷ز ابریشمش یال و از مشک دمز فیروزه اش ساق، از یشب سم
18. ۱۸تک او را بصد فلک وز هلالدر افتاده نعلش بصف نعال
19. ۱۹نداده چرا کرده تا در جنانبپایی رکاب و بدستی عنان
20. ۲۰ز آغاز تا آن نفس در فراغهمش پشت از زین، همش ران ز داغ
21. ۲۱نه طیر و بنسرین چرخ آشنانه حوت و، ببحر فلک در شنا
22. ۲۲قوایم چه بر خاک بطحا نهادبآب و بآتش، بخاک و بباد
23. ۲۳بنرمی و گرمی و تمکین و تکخرامان گرو برد از یک بیک
24. ۲۴نه آب و، بر آن نوح گسترده رختنه خاک و، بر آن آدم افگنده تخت
25. ۲۵نه آتش، خلیل اللهش در کنارنه باد و، سلیمان بر آن شد سوار
26. ۲۶در آمد بر آن حجره چون جبرئیلصلا داد کای یادگار خلیل!
27. ۲۷تو را خوانده ایزد بعرش برینز جان آفرینت بجان آفرین
28. ۲۸چو یاری تو را بر سر یاری استمخسب ار چه خواب تو بیداری است
29. ۲۹چو در لا مکانت گشادند جایسرت گردم، از خاک بردار پای
30. ۳۰رهی تا ز چشم بد خاکیاننهی پای بر چشم افلاکیان
31. ۳۱بعرش برین نزهت آراستندچنان کز خدا خواستی خواستند
32. ۳۲ز جا خیز ای سید مهربانکه امشب نماند بدیگر شبان
33. ۳۳بر اقیت آوردم اینک ز نورکه چون نور از چشم بد باد دور
34. ۳۴چو مشاطگان بسته حور جنانز چشمش رکاب و ز زلفش عنان
35. ۳۵فشان آستینی بر این نه حجابفگن سایه یی بر سر آفتاب
36. ۳۶بشکرانه سلطان ملک وجودنگفته سخن، سود سر بر سجود
37. ۳۷پس آنگاه چون سرو بر پای خاستبسوی براق آمد از حجره راست
38. ۳۸مگر جست چون برقش از ره براقشهش گفت از من چه جویی فراق؟!
39. ۳۹براقش جوابی پسندیده گفتکه: ای آگه از رازهای نهفت
40. ۴۰در این عالم از یمن اخلاص توحقم کرد چون مرکب خاص تو
41. ۴۱بجنت هم ای شهسوار گزینمکش مرکبی غیر من زیر زین
42. ۴۲پس از عهد بر پشت او پا نهاددر اول قدم پا بر اقصی نهاد
43. ۴۳صف انبیا را شد آنجا امامشدش کارها ز آن امامت تمام
44. ۴۴ز خود خلعت خاکیان خلع کرددر قلعه ی نه فلک قلع کرد
45. ۴۵دل چار مادر چو بیمهر یافتبآغوش آبای علوی شتافت
46. ۴۶گرفت اوج، آن مرکب تیزهوشجهان زیر پا و دو عالم سپهر
47. ۴۷بگردون چو دامن کشان راه جستبشمع مه انداخت دامن نخست
48. ۴۸قلم بستد از میر دفتر نگارنهادش دگر دفتر اندر کنار
49. ۴۹برآورد از چنگ ناهید چنگدگرگونه قانون نهادش بچنگ
50. ۵۰بچارم سپهرش چو افتاد راههمان دید ازو مهر، کز مهر ماه
51. ۵۱چو از مقدمش یافت عیسی سراغپذیره شدش بر کف از خور چراغ
52. ۵۲نشست اتش خشم مریخ از اوجهان را شد این قصه تاریخ از او
53. ۵۳چو زد بوسه بر دست او مشتریدر انگشت او کرد انگشتری
54. ۵۴ز خقتان کیوان سیاهی بشستکلاه بره، درع ماهی بشست
55. ۵۵ببرد آب فردوس از بوی خویشفسرد آتش دوزخ از خوی خویش
56. ۵۶ملایک برو کرده در هر حصارلآلی منثور اختر نثار
57. ۵۷همی رفت با او ملایک قرینعنان کش نشد تا بعرش برین
58. ۵۸ز برق تجلیش چون سینه تفتبه رفرف نشست از براق و برفت
59. ۵۹شد از سدره چون خواست رفتن نخستپر و بال جبریل و میکال سست
60. ۶۰چو از ترک صحبت خبر جست شاهبگفتندش : ای شاه گیتی پناه
61. ۶۱ز روز ازل، هر یکی را ز ماجدا پایه یی داده رب السماء
62. ۶۲چو برتر کشانیم پر ز آن نشانشود برق قهاری آتش فشان
63. ۶۳ز سدره چو گامی دو شد پیشتربمقصد شدش میل دل بیشتر
64. ۶۴چنان کافتد از منظری آدمیکند سرعتش بیش قرب ز می
65. ۶۵بمرکز ز میل طبیعی که داشتز هر پایه پایی که بالا گذاشت
66. ۶۶دو بالا شدش پویه ی بارگیدل از خاکیان کند یکبارگی
67. ۶۷ز رفتارش افلاکیان رنگهااز او باز پس مانده فرسنگها
68. ۶۸از او عرشیان چون بریدند پیولایت ولایت همیکرد طی
69. ۶۹چو بگذشت ز آن قصرهای بلندز پیش نظر پرده ها برفگند
70. ۷۰ز گرد جهت رفت دامن فشانبجایی که آن را ندانم نشان
71. ۷۱چو در سایه ی عرش رایت فراشتبجز نقد دل هیچ با خود نداشت
72. ۷۲مکین شد چو در ساحت لامکانگشاد از پی کار امت دکان
73. ۷۳بنقد دل ازحق خرید آنچه خواستوز آن کار با بیدلان کرد راست
74. ۷۴چه گویم چه گفت؟ آنچه میخواست گفتز جان آفرین آفرینها شنفت!!
75. ۷۵بدید آنچه در طور، موسی ندیدشنید آنچه بایست آنجا شنید
76. ۷۶باخلاص در بارگاه قبولاجابت ز ایزد، دعا از رسول
77. ۷۷سرش از شفاعت چو افسر گرفتز حق وعده ی روز محشر گرفت
78. ۷۸باین خاکی نور پرورد بینزمین گشته ی آسمان گرد بین
79. ۷۹یتیمی شد اهل جهان را پدرکسی را ندادند قدر اینقدر
80. ۸۰چو میرفت، ماهی شتابنده بودچو برگشت، خورشید تابنده بود
81. ۸۱ز نور مه و مهر گر برد وامبگردن ز گردون زمین داشت وام
82. ۸۲چو او سایه بر عرش ذوالمن فگندزمین وام گردون ز گردن فگند
83. ۸۳نرفته همان گرمی از بسترشکه خود رفت و آمد ببالین سرش
84. ۸۴چه یا رب گذشت آن زمان بر زمینکه رفت از زمین آن رسول امین
85. ۸۵چو بر آسمان تافت آن نور پاکتو گفتی برآمد ز تن جان خاک
86. ۸۶بس این نیست از داور انس و جانکه آمد دگر بر تن خاک جان؟!
87. ۸۷وگرنه نماندی زمین را نشانفلک بودش از گرد دامن فشان
88. ۸۸مرا چون بیک لحظه پیک نظرتواند جهان گشت و آمد دگر
89. ۸۹در انکار این قصه کوشم چرا؟!چو بینم ز حق چشم پوشم چرا؟!
90. ۹۰تو را مهر و مه بنده، ای یثربییکی یثربی و یکی مغربی
91. ۹۱ز ایزد درود ای شه پاک زادبر آل و بر اصحاب پاک تو باد
92. ۹۲خصوص آنکه شب خفت بر جای تونه پیچید روزی سر از رای تو
93. ۹۳علی، شیر حق؛ نفس خیر البشرسر پیشوایان اثنی عشر!
94. ۹۴همان باب سبطین و زوج بتولکه خواندش چو هارون برادر رسول
95. ۹۵برازنده ی افسر هل اتیطرازنده کشور لا فتی
96. ۹۶در شهر علم نبی، آنکه کنددراز خبیر و سر ز عنتر فگند
97. ۹۷شنیدم بفرمان حی قدیرعلی را پیمبر بروز غدیر
98. ۹۸ببالای سر برد و با خلق گفتکه: تا چند این راز باید نهفت؟!
99. ۹۹از آنان که دارندم آیین و کیششمارد مرا هر که مولای خویش
100. ۱۰۰پس از ن بداند که مولی علی استز هر کس بمولائی اولی علی است
101. ۱۰۱بود پس صحیح این خبر پیش منتو گفتی که بودم در آن انجمن
102. ۱۰۲جهان بود ازین پیش سرتاسر آبکشیدندش از خاک نقشی بر آب
103. ۱۰۳از آن خاک بس پیکر انگیختندبساحل چه خس، چه گهر ریختند
104. ۱۰۴هم امروز و فرداست کان تیره آبزند موج و ساید بچرخش حباب
105. ۱۰۵هم از لطمه ی موج آن آب پاکشود شسته آلودگیهای خاک
106. ۱۰۶زند غوطه در بحر کشتی بسیز کشتی نشینان نماند کسی
107. ۱۰۷دلا خیز ار این ورطه ی موج خیزبکشتی آل پیمبر گریز
108. ۱۰۸که خود گفته آن ساقی راح و روحمرا اهل بیت است کشتی نوح
109. ۱۰۹بآن هر که پیوست رست از هلاکبکشتی نوحم ز طوفان چه باک
110. ۱۱۰مکن دست از آن کشتی آذر جداکه دست خدا باشدش ناخدا
111. ۱۱۱شود کشتی نیک و بد چون غریقنشیننده را نوح بهتر رفیق
112. ۱۱۲اگر سوی آتش روم با خلیلوگر با کلیمم ره افتد به نیل
113. ۱۱۳مرا بالله از باغ نمرود بهز فرعون و قصر زر اندود به