1. ۱بت ترسای من مست شبانه استچه شور است این کزان بت در زمانه است
2. ۲سر زلفش نگر کاندر دو عالمز هر موییش جویی خون روانه است
3. ۳دل من صاف دین در راه او باختکه این دل مست دردی مغانه است
4. ۴چو عقلم مات شد بر نطع عشقشچه بازم چون نه بازی و نه خانه است
5. ۵دل بیمار را در عشق آن بتشفا از نعره‌های عاشقانه است
6. ۶درآمد دوش و گفت ای غرهٔ خوددلت غمگین و نفست شادمانه است
7. ۷به بوی دانه مرغت مانده در دامچه مرغی آنکه عرشش آشیانه است
8. ۸بدو گفتند چون در دام ماندیبخور دانه که غم خوردن فسانه است
9. ۹به زاری مرغ گفتا ای عزیزانبه دام اندر که را پروای دانه است
10. ۱۰کز آنگاهی که خورد آن دانه آدمبه دام افتاده سر بر آستانه است
11. ۱۱عزیزا کار تو بس مشکل افتادچه گویم چون زبانم پر زبانه است
12. ۱۲ببین کایینهٔ کونین عالمجمال بی نشانی را نشانه است
13. ۱۳نگاهی می‌کند در آینه یارکه او خود عاشق خود جاودانه است
14. ۱۴به خود می‌بازد از خود عشق با خودخیال آب و گل در ره بهانه است
15. ۱۵اگر احول نباشی زود ببینیکه کلی هر دو عالم یک یگانه است
16. ۱۶تو هرجایی از آن می بازمانیکه راهی دور و بحری بی‌کرانه است
17. ۱۷بر آن ایوان کز اینجا رفت این حرفدو عالم ، همچو نقشِ آسمانه است
18. ۱۸دل عطار از روز ازل بازز صاف عشق مخمور شبانه است