1. ۱خویش را چند ز اندیشه به سر گردانموز تحیر دل خود زیر و زبر گردانم
2. ۲دل من سوختهٔ حیرت گوناگون استتا کی از فکرت خود سوخته‌تر گردانم
3. ۳چون درین راه به یک موی خطر نیست مراپس چرا خاطر خود گرد خطر گردانم
4. ۴می نیاید ز جهان هم نفسی در نظرمگرچه بسیار ز هر سوی نظر گردانم
5. ۵چون ز دلتنگی و غم در جگرم آب نماندچند بر چهره ز غم خون جگر گردانم
6. ۶نیست در مذهب من هیچ به از تنهاییگر بسی بنگرم و مسئله برگردانم
7. ۷نان خشکم بود و گر به تکلف بزیماز دو چشم آب برو ریزم و تر گردانم
8. ۸آری ای دوست به جز دانهٔ خود نتوان خوردخویش را فی‌المثل ار مرغ بپر گردانم
9. ۹تا کی از غصه و غم غصه و غم ای عطارسر فرو پوش که سرگشته و سرگردانم