1. ۱ز جمع فلسفیان با مغی بدم پیکارنگر که ماند ز پیکار در سخن بیکار
2. ۲ورا به قبلهٔ زرتشت بود یکسره میلمرا به قبلهٔ فرخ محمد مختار
3. ۳نخست شرط بکردیم کان که حجت اوبود قوی‌تر بر دین او دهیم اقرار
4. ۴مــغ آنگهی گفت از قبلهٔ تو قبلهٔ منبهْ است کز زمی آتش آرد به فضل به بسیار
5. ۵به تف آتش بر خیزد ابر و جنبد بادزمی به قوتش آرد بر او درختان بار
6. ۶به آتش اندر سوزد ز فخر هندو تنبه پیش آتش بندند موبدان زنار
7. ۷خدای آتش را ساخت معجزات خلیلندا به دوست کجا گفت در نبی یانار
8. ۸کلیم ا آتش جستن نبی مرسل گشتبه قبله زردشت آتش گزید هم به فخار
9. ۹به آتش است سپهر انور و جهان روشنبر آتش است همه خلق را به حشر گذار
10. ۱۰ز سردی آید مرگ و زمیست سرد به طبعز گرمیست روان و آتش است گرمی‌دار
11. ۱۱زمین فروتر آب و هواست و آتش‌بازبه راست ز این همه در زیر گنبد دوار
12. ۱۲از این سه تاست بدو قایم آن‌چه بپذیردهمی بپذیرد این هر سه مرد را ناچار
13. ۱۳به مجمر اندر نقاد عنبر و عود استبه کوره اندر صراف زر و سیم عیار
14. ۱۴زبانه‌هاش زبانست در غش زر وسیمبه راست گفتن همچون زبانهٔ معیار
15. ۱۵اگر نماز برم آفتاب را نه شگفتکه در تف آتش را آفتاب بینم یار
16. ۱۶هم آفتاب چو پیغمبری است ز ایزد عرشکه معجزستش دادن به دیده‌ها دیدار
17. ۱۷چنو برآید پیشی گرند حیوان خوشچنو فروشد گردند مار جان او بار
18. ۱۸چو آمریست ز یزدان کجا بدان بک امردو صدهزار همی نبت خیزد و اثمار
19. ۱۹یکی به دیگر طعم و یکی به دیگر لونیکی به دیکر سان و یکی به دیگر سار
20. ۲۰چو عارضی است سپاه نبات را که به عرضگه بهار بیاید به دشت و کوه و بغار
21. ۲۱حصار بند مه دی که ساخت گل‌ها راگشاید و همه را آورد برون ز حصار
22. ۲۲گر این هنر همه مر آفتاب و اتش راستبهست قبلهٔ من پس بر این مکن انکار
23. ۲۳جواب دادم و گفتم کنون تو فضل ز منشنو یکایک و بر حُجَتم خرد بگمار
24. ۲۴زمین چه باشد اگر زیر آتش است که اوفروتن است و فروتن بدان نباشد عار
25. ۲۵اگر به جستن آتش رسول گشت کلیمهم آتش آمد کز تف زبانش کرد فکار
26. ۲۶و گر بدو کرد ایزد ندا به گاه خلیلنگفت جز بزمی گاه نوح که آب برآر
27. ۲۷گذار مؤمن و کافر به حشر جمله بر اوستهم او در آخر در دوزخست با کفار
28. ۲۸زمی است از پی خلقان یکی بساط بسیطمیان چرخ معلق به قدرت جبار
29. ۲۹زمیست قبله‌گه از معنی گل آدمفرشتگانش بدو ساجد انبیا زوار
30. ۳۰جهان چو مهمان‌خانه است میزبان ایزدزمین چو مائده حیوان همه چو مائده‌خوار
31. ۳۱زمین نمازگهی شد که بینی از بر اوهمه جهان به نماز خدا و استغفار
32. ۳۲بهایمان به رکوعند و آدمی به قیامنشسته که به تشهد به سجده در اشجار
33. ۳۳فلک چو ایوانی شد زمین در او چو شهیبه تکیه و ارکان پیشش ستاده چاکروار
34. ۳۴ز بهر خدمتش آینده و رونده مدمچه روز و شب چه عناصر چه انجم سیار
35. ۳۵فصول سالش هم خادمند ز آن‌که به وقتلباس آرد هر یک ورا به سبز انگار
36. ۳۶سپید ساده زمستان دورنگ حله تموزحریر زرد خزان دیبه بدیع بهار
37. ۳۷چو نامه شد وی و اشجار چون حروف سخنچو نقطه شد وی و افلاک چون خط پرگار
38. ۳۸ازوست آمدن ما و بازگشت بدوستبه حشر ازوی خیزیم هم صغار و کبار
39. ۳۹وز آفتاب که راندی سخن شنیدم نیزهم او به شغل زمین است تا به دست ادوار
40. ۴۰اگرچه ابصار از نور او همی بینندهمو چو بس نگرند تبه کند ابصار
41. ۴۱اگر ز تابش اویست روز بس چه بودز سایهٔ زمیست ار نگه کنی شب تار
42. ۴۲زمی بساط خدا آفتاب شمع وی استمدام تابان بر روی او بر و بحار
43. ۴۳بساط نز پی شمع است بلکه شمع مدامز بهر روی بساط است خلق را هموار
44. ۴۴بدید مغ که ز می به قبلگی ز آتشبماند حجتش و عاجز ماند از گفتار
45. ۴۵مقرً ببود که دین حقیقت اسلام استمحمد است بهین ز انبیا و از اخیار