1. ۱کرده ست در مراتب هستی خدای ماهرسان شگفت بیحد از ارض تا سما
2. ۲نتوان شمرد ازین دو که فضل کدام بیشکاندر شمارشان نتوان یافت انتها
3. ۳اندر حکایتست که مر هر دو را گهیبُد در سخن جدل ز ره فخر و کبریا
4. ۴گفت آنکه آسمان بزمین کز تو من بهمکم فضل از تو بیش و فراوان بصد گوا
5. ۵از حرکت عظیم زمان را منم اصولوز حکمت خدای جهان را منم بنا
6. ۶مأوای گوی و چوگان میدان مرمرمچوگان ز سیم ساده و گویم ز کهربا
7. ۷گه دیبهٔ کبودم ازو پاک کرده گردگه باغ سبز و ریخته گل گرد او صبا
8. ۸کرسی و عرش و لوح و قلم جمله در منستهم خُلد عدن ایزد و هم سدره منتها
9. ۹جبریل با براق ز من آمدند زیرسوی من آمده ست بمعراج مصطفی
10. ۱۰از من نزول کرد به امر خدای فردفرقان احمد نبی و تیغ مرتضی
11. ۱۱گفتش زمی که این صلف و عجب و کبر چندخاموش باش و بس کن ازین بیهده هُذا
12. ۱۲من خود بهم ز تو که نه بر تست بر منستهم جن و انس و حیوان هم نبت و هم نما
13. ۱۳هم عین آب حیوان هم بحرهای دُرهم جمع کان گوهر هم گونه گون غذا
14. ۱۴هم شهرهای شاهان هم قصر مهترانهم مشهد بزرگان هم جای اولیا
15. ۱۵تو چون جحیمی از شرر و دود و نار پرمن همچو جنتم ز همه نعمتی ملا
16. ۱۶گفت آسمان مکان طبایع همه منمپس کت مکان منم به بهی هم منم سزا
17. ۱۷گفتش زمی گهر را هم کان مکان بودلیکن ز کان گهر به اگرچند کم بها
18. ۱۸گفت آسمان منم که ز هر دو بمن بر استجای صف فریشتگان پر از صفا
19. ۱۹گفتش زمین که جای فرشته اگر توئیمن جای انبیایم و هم جای اصفیا
20. ۲۰پس من به‌ام به فضل ز تو زانکه در شرفهستند از فریشتگان برتر انبیا
21. ۲۱گفت آسمان که گر تن آنان بنزد تستجانشان بر من آید کز تن شود رها
22. ۲۲گفتش زمین که اینهمه جان زی من آمدهبر من شوند باز و تو آنگه بوی فنا
23. ۲۳گفت آسمان بمن بدعا دست برکنندگفتش زمین که از بر من باشد آن دعا
24. ۲۴گفت آسمان ز نور من آرم پدید روزگفتش زمین ز سایه من آرم شب دجی
25. ۲۵گفت آسمان فعال مرا جمله حکمت استوز حکمت است در حکما حکمت و ذکا
26. ۲۶گفتش زمین که قحط و وبا هم ز تو بودچه حکمت است قحط و برآوردن وبا
27. ۲۷حکمت بود که از تو مدام ابلهی به عزدانائی اوفتاده بصد شدّت و شقا
28. ۲۸گفت آسمان مرا ز تو هیبت فزون ازانکبر سرم اژدهاست میان شیر بابلا
29. ۲۹گفتش زمین یکیست ترا اژدها و شیربیش است صد هزار مرا شیر و اژدها
30. ۳۰گفت آسمان ز قدرت جبار من مدامگردنده‌ام معلق و بی جای اتکا
31. ۳۱گفتش زمی اگر تو به گردش معلقیمن نیز هم معلقم استاده در هوا
32. ۳۲گفت آسمان ز من نتوانی تو داد و منبدهم ولایت از تو بهر شاه کم رضا
33. ۳۳گفتش زمین که ملک خدایم نه ملک تونتوانیم تو داد بکس کاو دهد عطا
34. ۳۴گفت آسمان چو خانه ست آفاق و تو چو بوممن سقف بر سر تو، توأم چون بوی کفا
35. ۳۵گفتش زمین که اصل همه خانه بومش استپس بوم بهتر ارچه بود سقف بر علا
36. ۳۶من نقطه‌ام تو دائره‌ای ّ و گه روشبی نقطه اوفتد ز خط دائره خطا
37. ۳۷گفت آسمان نریخت بمن بر دما هگرزبر تو بسی است ریخته از مؤمنان دما
38. ۳۸گفتش زمین که نیست مرا زان دما گنهیکسر گنه تراست که پاک از تو بُد قضا
39. ۳۹گفت آسمان بمن نرسد دست هیچکسو زیر پائی و همه دستی به تو رسا
40. ۴۰گفت آسمان مدام بجائی تو من دوانمن چون کسی دُرستم و تو همچو مبتلا
41. ۴۱گفتش زمین که پادشهم من تو چاکریباشد رونده چاکر و بر جای پادشا
42. ۴۲گفت آسمان خدای مرا پیش ازتو کردتو پس ترستی از من و نار و هوا و ما
43. ۴۳گفتش زمین ز حیوان انسان پسین‌تر استلیک او به است از همه در دانش و دها
44. ۴۴چون جنگشان دراز ببُد ناگهان زمانآمد میانشان در و گفت این جدل چرا
45. ۴۵صلح آورید هر دو و بر صلح تا ابددائم وفا کنید میازید زی جفا
46. ۴۶نیکوتر از وفا مشناسید زآنکه هستکردن وفا طریق وفی میرابوالوفا
47. ۴۷میرجلیل سید اوحد سپهر فضلوالا مطهر ملک اصل ملک لقا
48. ۴۸آن دانش‌آوری که رزین فهم فیلسوفدر بحر دانشش نتواند زدن شنا
49. ۴۹هستیش گر پذیرد صورت هنرش جسمترسد ازین قضا و شود تنگ از آن قضا
50. ۵۰در بادیه خوئی ز کفش گر جهد در اوکوثر شود روان و بروید زر از گیا
51. ۵۱فَرَّش سر صعود و هنر مایهٔ مهی استخشم اصل خوف و خوشخوئیش مایهٔ رجا
52. ۵۲ای در کفایت تو مراد آمدن بکفوی در عنایت تو رها گشتن از عنا
53. ۵۳گر خشت تو بچین فتد اندر گه نبردور تیر تو به روم رود در صف وغا
54. ۵۴خاقان، روان ز سهم مر این را کند فدیقیصر بسر ز بیم مر آن را دهد نوا.