1. ۱شجاعی ای خط و شعر تو دام و دانهٔ عقلهزار مرغ چو من صید دام و دانهٔ تو
2. ۲ز من زمین خداوند من ببوس و بگویکه ای زمانهٔ فضل و هنر زمانهٔ تو
3. ۳نزاد مادر گیتی به صد هزار قراننه چون تو یا چو جگرگوشهٔ یگانهٔ تو
4. ۴چو گردکی که رساند زمین به دامن توچو مویکی که ستاند هوا ز شانهٔ تو
5. ۵اگر ز روی ضرورت کرانه کردم دوشز خدمت تو و بیرون شدم ز خانهٔ تو
6. ۶تو بر زمانه نه آن پر گشاده سیمرغیکه خوابگاه مگس شاید آشیانهٔ تو
7. ۷ز جاه تو چه عجب کاختران کرانه کنندبر آسمان ز موازات آسمانهٔ تو
8. ۸مرا ز خدمت تو جاه تست مانع و بسکه حایلست مرا جاه بی‌کرانهٔ تو
9. ۹وگرنه مردمک چشم من چه خواهد آنکه معتکف بنشیند بر آستانهٔ تو