1. ۱ای انوری تویی که به فضل و هنر سزنداحرار روزگار و افاضل ترا رهی
2. ۲بودند در قدیم امیران و شاعرانواکنون شدت مسلم بر شاعران شهی
3. ۳هستت خبر که هستم دور از تو ناتواناشکم چو ناردانه و رخسار چون بهی
4. ۴مشغول بوده‌ای که نکردی عیادتمیا خود مرا محل عیادت نمی‌نهی
5. ۵نی‌نی ز ابلهی است مرا از تو این طمعخیزد چنین طمع به حقیقت ز ابلهی
6. ۶با رنج ناتوانی ای دوستان مرادل گشت پر ز انده و از صبر شد تهی
7. ۷گوید طبیب بهتری امروز غم مخوراینک برفت علت و آغاز شد بهی
8. ۸غم این غمست و بس که ز من فوت می‌شوددر بزم صدر عالم رسم سه‌شنبهی
9. ۹آن جنت نعیم اگر در جهان بودممکن ظهور جنت ماوی، فتلک هی