1. ۱ای ز رای تو ملک و دین معمورشب این روز و ماتم آن سور
2. ۲حامل حرز نامهٔ امرتصادر و وارد صبا و دبور
3. ۳دولت تو چو ذکر تو باقیرایت تو چو نام تو منصور
4. ۴کلک تو شرع ملک را مفتیدست تو گنج رزق را گنجور
5. ۵سد حزم ترا متانت قافنور رای ترا تجلی طور
6. ۶شاکر حفظ سایهٔ عدلتساکن و سایر وحوش و طیور
7. ۷حرم حرمت تو شاید بودکه مفری بود ز سایه و نور
8. ۸کرم از فیض دستت آوردهدر جهان رسم رزق را مقدور
9. ۹هرکجا صولتت فشرده قدمزور بازوی آسمان شده زور
10. ۱۰فتنه را از کلاه گوشهٔ جاهکرده در دامن فنا مستور
11. ۱۱دادی از روزگار دشمن و دوستروز و شب را جهان ماتم و سور
12. ۱۲با روای تو روز نامعروفبا وقوف تو راز نامستور
13. ۱۳بوده آنجا که ذکر حامل ذکرهمه آیات شان تو مشهور
14. ۱۴آسمانی که در عناد وغلوهیچ خصم تو نیست جز مقهور
15. ۱۵آفتابی که در نظام جهانهیچ سعی تو نیست مشکور
16. ۱۶نه قضایی که در مصالح کلمنشی رای تو دهد منشور
17. ۱۷عزم تو توامان تقدیرستکه نباشد درو مجال فتور
18. ۱۸گر دهد در دیار آب و هوامهدی عدل تو قرار امور
19. ۱۹جوشن کینه برکشد ماهیکمر حمله بگسلد زنبور
20. ۲۰هرچه در سلک حل و عقد کشدکلکت آن عالمی بدو معمور
21. ۲۱یا بود کنه فکرت خسرویا بود سر سینهٔ دستور
22. ۲۲موقف حشر چیست بارگهتدر او در صریر نایب صور
23. ۲۳کز عدم کشتگان حادثه رامتسلسل همی کند محشور
24. ۲۴دامنت گر سپهر بوسه دهدننشیند برو غبار غرور
25. ۲۵به خدای ار به ملک کون زندقلزم همت تو موج سرور
26. ۲۶گرچه اندر سبای حضرت توباد و دیوند مسرع و مزدور
27. ۲۷نشود هوش تو سلیمان‌واربه چنان بار نامها مغرور
28. ۲۸نشو طوبی نه آن هوا داردکه تغیر پذیرد از باحور
29. ۲۹طبع غوره است آنکه رنگ رخشبه تعدی بگردد از انگور
30. ۳۰نفس تو معتدل مزاجی نیستکز تف کبریا شود محرور
31. ۳۱رو که کاملتر از تو مرد نزادمادر دهر در سرور و شرور
32. ۳۲لاف مردی زند حسود ولیکنام زنگی بسی بود کافور
33. ۳۳معتدل جاه بادی از پی آنکبه بقا اعتدال شد مذکور
34. ۳۴ای بقای ترا خواص دواموی عطای ترا لزوم وفور
35. ۳۵وانکه من بنده بوده‌ام نه به کاممدتی دیر از این سعادت دور
36. ۳۶وین که در کنج کلبه‌ای امروزبر فراق توام چو سنگ صبور
37. ۳۷تا بدانی که اختیاری نیستخود مخیر کجا بود مجبور
38. ۳۸به خدایی که از مشیت اوسترنج رنجور وشادی مسرور
39. ۳۹که مرا در همه جهان جانیستوان ز حرمان خدمتت رنجور
40. ۴۰از چنین مجلس ای نفیر از بختتا چرا داردم همیشه نفور
41. ۴۱ای دریغا اگر بضاعت منعیب قلت نداردی و قصور
42. ۴۲تا از این سان که فرط اخلاصیستخط قربت بیابمی موفور
43. ۴۳تا ز عمر آن قدر که مایه دهندکنمی بر ثنای تو مقصور
44. ۴۴گرچه زانجا که صدق بندگیستنیستم نزد خویشتن معذور
45. ۴۵چه کنم در صدور اهل زمانای بساط تو برده آب صدور
46. ۴۶سخنم دلپذیرتر ز لقاستغیبتم خوشگوارتر ز حضور
47. ۴۷حال من بنده در ممالک هستحلا آن یخ‌فروش نیشابور
48. ۴۸از چه برداشتم حساب مرادکان‌نشد چون حساب ضرب کسور
49. ۴۹چون صدف تا که یک نفس نزنمبا کلامی چو لؤلؤ منثور
50. ۵۰هر دری نیستنم چو گربهٔ رسشاید ار نیستم چو سگ ساجور
51. ۵۱سگ قصاب حرص را ارزداستخوان ریزه بر قفا ساطور
52. ۵۲جرعهٔ جام جود اگر بخورمنکند درد منتم مخمور
53. ۵۳مرد باش ای حمیت قانعخاک خور ای طبیعت آزور
54. ۵۴پادشاهم به نطق دور مشوشو بپرس از قصاید دستور
55. ۵۵آمدم با سخن که نتوان کرداز جوال شره برون طنبور
56. ۵۶دخترانند خاطرم را بکرهمه باشکل و باشمایل حور
57. ۵۷در شبستان روزگار عزبدر ملاقات و انبساط حذور
58. ۵۸همهرا عز و نسبت تو جهازهمه بر نقش و سایهٔ تو غیور
59. ۵۹درنگر گر کرای خطبه کندمکن از التفاتشان مهجور
60. ۶۰ای بجایی که هرچه تو گوییشد بر اوراق آسمان مسطور
61. ۶۱نظری کن به من چنانکه کنندتا بدان تربیت شور منظور
62. ۶۲تا فلک طول دهر پیمایدبه ذراع سنین و شبر شهور
63. ۶۳از سنین و شهور دور تو بادطول ایام و امتداد دهور
64. ۶۴روز اقبال تو چو دور سپهرجاودان فارغ از حجاب ظهور
65. ۶۵شب خصم تو تا به صبح آبدچون شب نیم‌کشتگان دیجور
66. ۶۶سخنت حجت و قضا ملزمقلمت آمر و جهان مامور