1. ۱رییس مشرق و مغرب ضیاء الدین منصورکه هست مشرق و مغرب ز عدل او معمور
2. ۲به اصطناع بیاراست دستگاه وجودبه استناد بیفزود پایگاه صدور
3. ۳سپهر قدری کاندر ازای قدرت اوشکوه گردون دونست و روز انجم زور
4. ۴گرفته مکنت او عرصهٔ صباح و مساببسته طاعت او گردن صبا و دبور
5. ۵نوایب فلکی در خلاف او مضمرسعادت ابدی بر هوای او مقصور
6. ۶قضا نسازد کاری ز عزم او پنهانقدر ندارد رازی ز حزم او مستور
7. ۷فضالهٔ سخطش نیش گشته بر کژدمحلاوت کرمش نوش گشته بر زنبور
8. ۸توان گریخت اگر حاجت اوفتد مثلابه پشتی حرم حرمتش ز سایه و نور
9. ۹زهی موافق احمام تو زمین و زمانخهی متابع فرمان تو سنین و شهور
10. ۱۰مجاهدان نفاذ تو همچو باد عجولمجاهزان وقار تو همچو خاک صبور
11. ۱۱به جود اگرچه کفت همچو ابر معروفستبه لاف هرزه چو رعدت زبان نشد مشهور
12. ۱۲کف تو قدرت آن دارد ارچه ممکن نیستکه خلق را برهاند ز روزی مقدور
13. ۱۳چه چشمهاست که آن نیست از مکارم توزهی کریم به واجب که چشم بد ز تو دور
14. ۱۴به تیغ قهر تو آنرا که سخته کرد قضاچو وحش و طیر نیابد به نفخ صور نشور
15. ۱۵به آب لطف تو آنرا که تشنه کرد امیدسپهر برشده ننمایدش سراب غرور
16. ۱۶بزرگوارا من خادم و توابع منهمیشه جفت نفیریم از جهان نفور
17. ۱۷مرا نه در خور ایام همتی است بلندهمی به پرده دریدن نداردم معذور
18. ۱۸مرا نه در خور احوال عادتی است جمیلهمی به راز گشادن نباشدم دستور
19. ۱۹زمانه هرچه بزاید به عرصه نتوان بردکه مادریست فلک بر بنات خویش غیور
20. ۲۰مرا فلک عملی داد در ولایت غمکه دخل آن نپذیرد به هیچ خرج قصور
21. ۲۱به خیره عزل چه جویم که می‌رسد شب و روزبه دست حادثه منشور در دم منشور
22. ۲۲من از فلک به تو نالم که از دشمن و دوستچو از فلک به مصیبت همی رسند و به سور
23. ۲۳همیشه تا که کند نور آفتاب فلکزمانه تیره و روشن به غیب و به حضور
24. ۲۴شبت چو روز جهان باد و روز دشمن توز گرد حادثه تاریک چون شب دیجور
25. ۲۵حساب عمر حسود ترا اگر به مثلزمانه ضرب کند باد همچو ضرب کسور