1. ۱روز عیش و طرب و بستانستروز بازار گل و ریحانست
2. ۲تودهٔ خاک عبیر آمیزستدامن باد عبیر افشانست
3. ۳وز ملاقات صبا روی غدیرراست چون آزدهٔ سوهانست
4. ۴لاله بر شاخ زمرد به مثلقدحی از شبه و مرجانست
5. ۵تا کشیده است صبا خنجر بیدروی گلزار پر از پیکانست
6. ۶فلک از هاله سپر ساخت مگربا چمن‌شان به جدل پیمانست
7. ۷میل اطفال نبات از پی قوتسوی گردون به طبیعت زانست
8. ۸که کنون ابر دهد روزیشانهر کرا نفس نباتی جانست
9. ۹باز در پردهٔ الوان بلبلمطرب بزمگه بستانست
10. ۱۰کز پی تهنیت نوروزیباغ را باد صبا مهمانست
11. ۱۱ساعد شاخ ز مشاطهٔ طبعغرقه اندر گهر الوانست
12. ۱۲چهرهٔ باغ ز نقاش بهاربه نکویی چو نگارستانست
13. ۱۳ابر آبستن دریست گرانوز گرانیش گهر ارزانست
14. ۱۴به کف خواجهٔ ما ماند راستنی که آن دعوی و این برهانست
15. ۱۵مضمر اندر کف این دینارستمدغم اندر دل آن بارانست
16. ۱۶کثرت این سبب استغناستکثرت آن مدد طوفانست
17. ۱۷بذل آن گه به و دشوارستجود این دم به دم و آسانست
18. ۱۸گرچه پیدا نکنم کان کف کیستکس ندانم که برو پنهانست
19. ۱۹کف دستیست که بر نامهٔ رزقنام او تا به ابد عنوانست
20. ۲۰مجد دین بوالحسن عمرانیکه نظیر پسر عمرانست
21. ۲۱آنکه در معرکهٔ سحر بیانقلمش همچو عصا ثعبانست
22. ۲۲طول و عرض دلش از مکرمتستپود و تار کفش از احسانست
23. ۲۳چرخ با قدر بلندش داندکه برو اوج زحل تاوانست
24. ۲۴ابر با دست جوادش داندکه برو نام سخا بهتانست
25. ۲۵نظرش مبدا صد اقبالستسخطش علت صد خذلانست
26. ۲۶ناوک حادثهٔ گردون راسایهٔ حشمت او خفتانست
27. ۲۷در اثر بهر مراعات ولیشخار عقرب چو گل میزانست
28. ۲۸بر فلک بهر مکافات عدوشزخمهٔ زهره شل کیوانست
29. ۲۹نفخ صورست صریر قلمشنفخ صوری نه که در قرآنست
30. ۳۰کان نشوری دهد آنرا که تنشبر سر کوی اجل قربانست
31. ۳۱وین حیاتی دهد آنرا که دلشکشتهٔ حادثهٔ دورانست
32. ۳۲ای تمامی که پس از ذات خدایجز کمال تو همه نقصانست
33. ۳۳تیر دیوان ترا مستوفیچرخ عمال ترا دیوانست
34. ۳۴زهره در مجلس تو خنیاگرماه بر درگه تو دربانست
35. ۳۵فتنه از امن تو در زنجیرستجور از عدل تو در زندانست
36. ۳۶بالله ار با سر انصاف شوینایب عدل تو نوشروانست
37. ۳۷کچو زو درگذری کل وجودجور عبدالملک مروانست
38. ۳۸شیر با باس تو بی‌چنگالستگرگ با عدل تو بی‌دندانست
39. ۳۹آن نه شیر است کنون روباهستوین نه گرگست کنون چوپانست
40. ۴۰هست جرمی که درو شیر فلکهمه پوشیده و او عریانست
41. ۴۱قلم تست که چون کلک قضاایمن از شبهت و از طغیانست
42. ۴۲از پی خدمت تو گوی فلکنه به صورت به صفت چوگانست
43. ۴۳در بر سایهٔ تو ذات عدوتنه به معنی به صور انسانست
44. ۴۴در سرای امل از جود کفتسفره در سفره و خوان در خوانست
45. ۴۵زآتش غیرت خوان تو مقیمبر فلک ثور و حمل بریانست
46. ۴۶هرچه در مدح تو گویند رواستجز تو ، وان‌لم‌یزل و سبحانست
47. ۴۷شعر جز مدحت تو تزویرستشغل جز طاعت تو عصیانست
48. ۴۸رمزی از نطق تو صد تالیف استسطری از خط تو صد دیوانست
49. ۴۹پس مقالات من و مجلس توراست چون زیره و چون کرمانست
50. ۵۰وصف احسان تو خود کس نکندمن کیم ور به مثل حسانست
51. ۵۱من چه دانم شرف و رتبت آنکعقل در ماهیتش حیرانست
52. ۵۲از تو آن مایه بداند خردمکه ترا جز به تو نتوان دانست
53. ۵۳ای جوادی که دل و دست تراصحن دریا و انامل کانست
54. ۵۴روز نوروز و می اندر خم و ماهمه هشیار، نه از حرمانست
55. ۵۵کس دگرباره درین دم نرسدپس بخور گرچه مه شعبانست
56. ۵۶به خدای ار به حقیقت نگریمه شعبان و صفر یکسانست
57. ۵۷همه بگذار کدامین گنه استکه فزون از کرم یزدانست
58. ۵۸تا که نه دایرهٔ گردون راحرکت گرد چهار ارکانست
59. ۵۹در جهان خرم و آباد بزیزانکه آباد جهان ویرانست
60. ۶۰از بد چار و نهت باد پناهآنکه بر چار و نهش فرمانست
61. ۶۱مدت عمر تو جاویدان بادتا ابد مدت جاویدانست