1. ۱ای ترک می بیار که عیدست و بهمنستغایب مشو نه نوبت بازی و برزنست
2. ۲ایام خز و خرگه گرمست و زین سببخرگاه آسمان همه در خز ادکنست
3. ۳خالی مدار خرمن آتش ز دود عودتا در چمن ز بیضهٔ کافور خرمنست
4. ۴آن عهد نیست آنکه ز الوان گل چمنگفتی که کارگاه حریر ملونست
5. ۵سلطان دی به لشکر صرصر جهان بکندبینی که جور لشکر دی چون جهان کنست
6. ۶در خفیه گرنه عزم خروجست باغ راچون آبگیرها همه پر تیغ و جوشنست
7. ۷نفس نباتی ار به عزب‌خانه باز شدعیبش مکن که مادر بستان سترونست
8. ۸باد صبا که فحل بنات نبات بودمردم گیاه شد که نه مردست و نه زنست
9. ۹از جوش نشو دیگ نما تا فرو نشستاز دود تیره بر سر گیتی نهنبنست
10. ۱۰در باغ برکه رقص تموج نمی‌کندبیچاره برکه را چه دل رقص کردنست
11. ۱۱کز دست دی چو دشمن دستور مدتیستکز پای تا به سر همه دربند آهنست
12. ۱۲صدری که دایم از پی تفویض کسب ملکخاک درش ملوک جهان را نشیمنست
13. ۱۳آن پادشا نشان که ز تمکین کلک اوستهر پادشا که بر سر ملکی ممکنست
14. ۱۴آن کز نهیب تف سموم سیاستشخون در عروق فتنه ز خشکی چوروینست
15. ۱۵هر آیتی که آمده در شان کبریاستاندر میان ناصیهٔ او مبینست
16. ۱۶آن قبه قدر اوست که بر اوج سقف اوخورشید عنکبوت زوایاء روزنست
17. ۱۷وان قلعه جاه اوست که گویی سپهر و مهردر منجنیق برجش سنگ فلاخنست
18. ۱۸جبر رکاب امر و عنان نفاذ اوزان دام که در ریاضت گردون توسنست
19. ۱۹خورشید سرفکنده و مه خویشتن شناسمریخ نرم گردن و کیوان فروتنست
20. ۲۰آنجا که کر و فر شبیخون قهر اوستنصرت سلاح‌دار و نگهبان مکمنست
21. ۲۱کلکش چه قایلست که صاحب‌قران نطقیعنی که نفس ناطقه در جنبش الکنست
22. ۲۲صوت صریر معجزش از روی خاصیتدر قوت خیال چنان صورت افکنست
23. ۲۳کاکنون مزاج جذر اصم در محاوراتده گوش و ده زبان چو بنفشه است و سوسنست
24. ۲۴ای صاحبی که نظم جهان را بساط توچون آفتاب و روز جهان را معینست
25. ۲۵در شرع ملک آیت فرمان تست و بسنصی که بی‌تکلف برهان مبرهنست
26. ۲۶در نسبت ممالک جاه تو ملک کوننه کاخ و هفت مشعله و چار گلخنست
27. ۲۷در آستین دهر چه غث و سمین نهاددست قضا که آن نه ترا گرد دامنست
28. ۲۸از جوف چرخ پر نشود دست همتتسیمرغ همت تو نه چو مرغان ارزنست
29. ۲۹آن ابر دست تست که خاشاک سیل اوتاریخ عهد آذر و نیسان و بهمنست
30. ۳۰برداشت رسم موکب باران و کوس رعدوین مختصر نمونه کنون اشک و شیونست
31. ۳۱تنگست بر تو سکنهٔ گیتی ز کبریاتدر جنب کبریاء تو این خود چه مسکنست
32. ۳۲وین طرفه‌تر که هست بر اعدات نیز تنگپس چاه یوسف است اگر چاه بیژنست
33. ۳۳خود در جهان که با تو دو سر شد چو ریسمانکاکنون همه جهان نه برو چشم سوزنست
34. ۳۴ترف عدو ترش نشود زانکه بخت اوگاویست نیک شیر ولیکن لگدزنست
35. ۳۵دشمن گریزگاه فنا زان به دست کردکاینجا بدیده بود که با جانش دشمنست
36. ۳۶صدرا مرا به قوت جاه تو خاطریستکاندر ازای فکرت او برق کودنست
37. ۳۷وانجا که در معانی مدحت بکاومشگویی جهازخانهٔ دریا و معدنست
38. ۳۸گویند مردمان که بدش هست و نیک هستآری نه سنگ و چوب همه لعل و چندنست
39. ۳۹در بوستان گفتهٔ من گرچه جای جایبا سرو و یاسمین مثلا سیر و راسنست
40. ۴۰در حیز زمانه شتر گربها بسیستگیتی نه یک طبیعت و گردون نه یک فنست
41. ۴۱با این همه چو بنگری از شیوهای شعراکنون به اتفاق بهین شیوهٔ منست
42. ۴۲باری مراست شعر من، از هر صفت که هستگر نامرتبست و گر نامدونست
43. ۴۳کس دانم از اکابر گردن‌کشان نظمکورا صریح خون دو دیوان به گردنست
44. ۴۴ناجلوه‌گاه عارض روزست و زلف شباین تیره گل که لازم این سبز گلشنست
45. ۴۵دور زمانه لازم عهد تو باد ازآنکازتست روز هرکه در این عهد روشنست
46. ۴۶وین آبگینه خانهٔ گردون که روز و شباز شعلهای آتش الوان مزینست
47. ۴۷بادا چراغ‌وارهٔ فراش جاه توتا هیچ در فتیلهٔ خورشید روغنست