1. ۱شهر پرفتنه و پر مشغله و پر غوغاستسید و صدر جهان بار ندادست کجاست
2. ۲دیر شد دیر که خورشید فلک روی نمودچیست امروز که خورشید زمین ناپیداست
3. ۳بارگاهش ز بزرگان و ز اعیان پر شداو نه بر عادت خود روی نهان کرده چراست
4. ۴دوش گفتند که رنجور ترک بود آریبار نادادنش امروز بر آن قول گواست
5. ۵پرده دارا تو یکی درشو و احوال بدانتا چگونه است بهش هست که دلها درواست
6. ۶ور ترا بار بود خدمت ما هم برسانمردمی کن بکن این کار که این کار شماست
7. ۷ور توانی که رهی بازدهی به باشدتا درآییم و سلامیش کنیم ار تنهاست
8. ۸ور چنانست که حالیست نه بر وفق مرادخود مگو برگ نیوشیدن این حال کراست
9. ۹که تواند که به اندیشه درآرد به جهانکز جهان آنکه جهان صد یک ازو بود جداست
10. ۱۰وانکه باقی به مدد دادن جاهش بودینعمت و ایمنی امروز نه در حال بقاست
11. ۱۱وانکه برخاست ازو رسم بدی چون بنشستچون چنین است بهین کاری تسلیم و رضاست
12. ۱۲آفریده چکند گر نکشد بار قضاکافرینش همه در سلسلهٔ بند قضاست
13. ۱۳والی ما که سپهر است ولایت سوز استوای کین والی سوزنده به غایت والاست
14. ۱۴اجل از بارخدای اجل اندر نگذشتگر تو گویی که ز من درگذرد این سوداست
15. ۱۵چه توان کرد برون شد ز قضا ممکن نیستدامن از عمر بیفشاند و به یک ره برخاست
16. ۱۶ای ز اولاد پیمبر وسط عقد مپرسکز فراق تو بر اولاد پیمبر چه عناست
17. ۱۷وی دو قرن از کرمت برده جهان برگ و نواتو چه دانی که جهان بی‌تو چه بی‌برگ و نواست
18. ۱۸به وفات تو جهان ماتم اولاد رسولتازه‌تر کرد مگر سلخ رجب عاشوراست
19. ۱۹از فنای چو تویی گشت مبرهن ما راکه تر و خشک جهان رهرو سیلاب فناست
20. ۲۰با تو گیتی چو جفا کرد وفا با که کندوین عجب نیست که خود عادت او جمله جفاست
21. ۲۱دایهٔ دهر نپرورد کسی را که نخوردبینی ای دوست که این دایه چه بی‌مهر و وفاست
22. ۲۲گرچه خلقی ز جفاهای فلک مجروحنداندرین دور که شب حامل تشویش و بلاست
23. ۲۳بلخ را هیچ قفایی چو وفات تو نبودآخر ای دور فلک وقت بدان این چه قفاست
24. ۲۴رفتی و با تو کمالی که جهان داشت ببردگر جهان را پس از این ناقص خوانیم سزاست
25. ۲۵کی دهد کار جهان نور و تو غایب ز جهانشب و خورشید بهم هر دو کجا آید راست
26. ۲۶تنگ بودی ز بزرگیت جهان وین معنیداند آنکس که به اسباب بزرگی داناست
27. ۲۷وین عجب‌تر که کنون بی‌تو از آن تنگترستزانکه از درد تو خالی نه خلا ونه ملاست
28. ۲۸گرچه در هر جگری درد و غمت بیخی زدکه شبان‌روزی چون ذکر تو در نشو و نماست
29. ۲۹ما چه دانیم که از ما چه سعادت بگذشتوان تصور نه به اندازهٔ این سینهٔ ماست
30. ۳۰کیست با این همه کز نالهٔ زارش همه شبسقف گردون نه پر از ولولهٔ صوت و صداست
31. ۳۱کیست ای بوده چو دریا و چو ابرت دل و دستکز فراقت نه مژه ابرو کنارش دریاست
32. ۳۲تا جهان را نگذاری ز چنان جاه یتیمکه یتیمی جهان گرچه نه طفلست خطاست
33. ۳۳تا به خاک اندر آرام نگیری که سپهرهمچنان در طلب خدمت تو ناپرواست
34. ۳۴ای دریغا که ز تو درد دلی ماند به دستوانکه این درد نه دردیست که درمانش دواست
35. ۳۵ای دریغا که غم هجر و غم رفتن تونیست آن شب که درو هیچ امید فرداست
36. ۳۶ای دریغا که ثناها به دعا باز افتادچون چنین است بهین ذکر درین حال دعاست
37. ۳۷یاربش در کنف لطف خدایی خوددارکان چنان لطفی کان درخور آنست تراست
38. ۳۸چون رهانیدی از این تفرقها جمعش کنبا که با اهل عبا زانکه هم از اهل عباست
39. ۳۹ور به گیتی نظری کرد برو تنگ مکنکه جهان دجله شد و ما همه را استسقاست