1. ۱اگر محول حال جهانیان نه قضاستچرا مجاری احوال برخلاف رضاست
2. ۲بلی قضاست به هر نیک و بد عنان‌کش خلقبدان دلیل که تدبیرهای جمله خطاست
3. ۳هزار نقش برآرد زمانه و نبودیکی چنانکه در آیینهٔ تصور ماست
4. ۴کسی ز چون و چرا دم همی نیارد زدکه نقشبند حوادث ورای چون و چراست
5. ۵اگر چه نقش همه امهات می‌بندنددر این سرای که کون و فساد و نشو و نماست
6. ۶تفاوتی که درین نقش‌ها همی بینیز خامه‌ایست که در دست جنبش آباست
7. ۷به دست ما چو از این حل و عقد چیزی نیستبه عیش ناخوش و خوش گر رضا دهیم سزاست
8. ۸که زیر گنبد خضرا چنان توان بودنکه اقتضای قضاهای گنبد خضراست
9. ۹چو در ولایت طبعیم ازو گریزی نیستکه بر طباع و موالید والی والاست
10. ۱۰کسی چه داند کین گوژپشت مینارنگچگونه مولع آزار مردم داناست
11. ۱۱نه هیچ عقل بر اشکال دور او واقفنه هیچ دیده بر اسرار حکم او بیناست
12. ۱۲چه جنبش است که بی اولست و بی‌آخرچه گردش است که بی‌مقطع است و بی‌مبداست
13. ۱۳مرا ز گردش این چرخ آن شکایت نیستکه شرح آن به همه‌عمر ممکن است و رواست
14. ۱۴زمانه را اگر این یک جفاست بسیارستبه جای من چه کز این صدهزار گونه جفاست
15. ۱۵چو عزم خدمت آن بارگاه دید مراکه صحن و سقفش بی غارهٔ زمین و سماست
16. ۱۶چو دید کز پی تشریف نعمت و جاهمچو بندگان ویم قصد حضرت اعلاست
17. ۱۷به دست حادثه بندی نهاد بر پایمکه همچو حادثه گاهی نهان و گه پیداست
18. ۱۸سبک به صورت و چونان گران به قوت طبعکه پشت طاقتم از بار او همیشه دوتاست
19. ۱۹نظر به حیله ز اعضا جدا نمی‌کندشکراست بند بر اعضا که آن هم از اعضاست
20. ۲۰عصاست پایم و در شرط آفرینش خلقشنیده‌ای که کسی را به جای پای عصاست
21. ۲۱اگر چه دل هدف تیر محنت است و غمستوگرچه تن سپر تیغ آفتست و بلاست
22. ۲۲ز روزگار خوشست این همه جز آنکه لبمز دست‌بوس خداوند روزگار جداست
23. ۲۳خدایگان وزیران مشرق و مغربکه در وزارت صاحب شریعت وزراست
24. ۲۴سپهر فتح ابوالفتح طاهر آن صاحبکه بر سپهر کمالش سپهر کم ز سهاست
25. ۲۵پناه ملت و پشت هدی و ناصر دینکه دین و ملت ازو جفت نصرتست وبهاست
26. ۲۶جهان خواجگی و خواجهٔ جهان که به جاهبه خواجگان ممالک برش علو و علاست
27. ۲۷زمانه ملکی کز کلک و خاتمش در ملکهزار بند و گشاد و هزار برگ و نواست
28. ۲۸ز بار حلمش در جرم خاک استسلامز تف قهرش در طبع آن استسقاست
29. ۲۹ز قدر اوست که تار سپهر با پودستز عدل اوست که خار زمانه با خرماست
30. ۳۰قضاش گفت به دستت دهم زمام جهانزمانه گفت که او خود جهان مستوفاست
31. ۳۱قدر نمود که حکم تو بر قضا فکنمسپهر گفت که او خود به نفس خویش قضاست
32. ۳۲در آن ریاض که طوبی نمود سایه به خلقچه جای غمزهٔ بید وکرشمهای گیاست
33. ۳۳در آن مصاف که خیل ملائکه صف زدچه حد خنجر هندی و نیزهٔ بطحاست
34. ۳۴به خط طاعت و فرمان درش وحوش و طیوربه زیر سایهٔ عدل اندرش رجال و نساست
35. ۳۵ایا سپهر نوالی که پیش صدق سخاتسخای ابر دروغ و نوال بحر دغاست
36. ۳۶به پیش رفعت تو چرخ گوییا پست استبه جای دانش تو عقل گوییا شیداست
37. ۳۷ایا زمانه مثالی که امر و نهی ترابه روزگار بدارند و کار دست و دهاست
38. ۳۸تو آن کسی که ز بهر ثنا و مدحت توبه مادح تو پر از روزگار مدح و ثناست
39. ۳۹به درگه تو فلک را گذر به پای ادببه جانب تو قضا را نظر به عین رضاست
40. ۴۰عیار قدر تو آن اوجها که بر گردونعیال دست تو آن موجها که در دریاست
41. ۴۱ز شوق مجلس تست آن طرب که در زهره استز بهر خدمت تست آن کمر که بر جوزاست
42. ۴۲توال دست ترا موج بحر و بذل سحابمسیر امر ترا بال برق و پای صباست
43. ۴۳ز اعتدال هوایی که دولتت داردحماد را چو نبات انتمای نشو و نماست
44. ۴۴فلک ز جود تو سازد لطیفهای وجودمگر که منبع جود تو مصدر اشیاست
45. ۴۵کف جواد ترا دهر خواست گفت سخی استسپهر گفت مخوانش سخی که محض سخاست
46. ۴۶جهان به طبع گراید به خدمت تو که توبه ذات کل جهانی و کل او اجزاست
47. ۴۷وجود خوف و رجا فرع خشم و حلم تواندکه خشم و حلم تو اصل مزاج خوف و رجاست
48. ۴۸قضا چو ذات ترا دید گفت اینت عجبجهان گذشت و هنوز اندرو تن تنهاست
49. ۴۹اگر فنا در هستی به گل براندایدترا چه باک نه ذات تو مستعد فناست
50. ۵۰وگر بقا نبود در جهان ترا چه زیانبقا بذات تو باقی نه ذات تو به بقاست
51. ۵۱چه هیکلست به زیر تو در که با تک اوبسیط گوی زمین همچو پهنه بی‌پهناست
52. ۵۲تبارک‌الله از آن آب‌سیر آتش‌فعلکه با رکاب تو خاکست و با عنانت هواست
53. ۵۳به وقت رفتن و طی کردن مسالک ملکهواش فدفد و دریا سراب و که صحراست
54. ۵۴نشیب و بالا یکسان شمارد از پی آنکبه کام او به جهان نه نشیب و نه بالاست
55. ۵۵جهان‌نوردی کامروزش ار برانگیزیبه عالمیت رساند که اندرو فرداست
56. ۵۶سپهر اگر بدل خویش صورتی سازدبرش چو صورت اسبی بود که بر دیباست
57. ۵۷نه صاحبا ملکا ز آرزوی خدمت تودلم قرین عذابست و دیده جفت بکاست
58. ۵۸ولیک آمدنم نیست ممکن از پی آنکه رفتنم به سرین و نشستنم به قفاست
59. ۵۹همی به پشت چو کشتی سفر توانم کردکه راه وادی دشوار و عبره چون دریاست
60. ۶۰چنان مدان که تغافل نموده باشم از آنکه بر تباهی حالم همین قصیده‌گو است
61. ۶۱بلی گناه بزرگ است اگرچه عذری هستکه گر بگویم گویند بر تو جای دعاست
62. ۶۲ولیکن ار بدن مرده ریگ نیست چنانکه خدمت تو کند جان زار مانده کجاست
63. ۶۳به من جواب و سؤال امور دیوان راتعلقی نبود کان شعار و رسم شماست
64. ۶۴سؤالکیست در این حالتم به غایت لطفگمان بنده چنانست کان نه نازیباست
65. ۶۵ز غایت کرم تست یا ز خامی منکه با گناه چنین منکرم امید عطاست
66. ۶۶بدین دقیقه که راندم گمان کدیه مبربه بنده، گرچه گدایی شعریعت شعر است
67. ۶۷سرم به ظل عنایت بپوش بس باشدکه عمرهاست که در تف آفتاب عناست
68. ۶۸همیشه تا به جهان اندرون ز دور فلکشبست و روز و زین هر دو ظلمتست و ضیاست
69. ۶۹شبت همیشه ز اقبال روز روشن بادکه روز روشن اقبال تو شب اعداست
70. ۷۰به خرمی و خوشی بگذران جهان جهانکه هرچه جز خوشی و خرمی همه سوداست