1. ۱ای چو عقل اول از آلایش نقصان بریچون سپهرت بر جهان از بدو فطرت برتری
2. ۲مسند تست آن کزو عالی نسب شد کبریاپایهٔ تست آن کزو ثابت قدم شد مهتری
3. ۳سایه و خورشید نتوانند پیمودن تمامگر ز جاه خویش در عالم بساطی گستری
4. ۴تا تو باشی مشتری را صدر و مسند کی رسدگر دوات زر شود خورشید پیش مشتری
5. ۵تو در آن جمع بدین منصب رسیدستی کزوماه با پیکی برون شد زهره با خنیاگری
6. ۶باز پس ماند ز همراهیت اگر آصف بودکاروانی کی رسد هرگز به گرد لشکری
7. ۷آصف ار آن ملک را ضبط آنچنان کردی به رایگم کجا کردی سلیمان مدتی انگشتری
8. ۸فرق باشد خاصه اندر جلوه‌گاه اعتبارآخر از نقش الهی تا به نقش آزری
9. ۹آن شنیدستی که روزی کلکت از روی عتابآنکه بی‌تمکین او ناید ز افسر افسری
10. ۱۰گفت نیلوفر چو کلک از آب سر بیرون کشدکیست او تا پیش کلک اندر سرش افتد سری
11. ۱۱آفتاب از بیم آن کین جرم را نسبت بدوستهمچو کلکت زرد شد بر گنبد نیلوفری
12. ۱۲گر نفاذ دیو بندت باس آهن بشکنددرع داودی کند در دستها زین پس پری
13. ۱۳ای به جایی در خداوندی کز آنسو جای نیستمی‌توانی چون همی از آفرینش بگذری
14. ۱۴بر بساط بارگاهت جای می‌جست آفتابچرخ گفتش خویش را چند بر جایی بری
15. ۱۵باد را هردم بساطت گوید ای بیهوده‌روعرش داری زیر پاهان تا به غفلت نسپری
16. ۱۶در چنین حضرت که از فرط تحیر گم شودسمت وزن و قافیت بر بونواس و بحتری
17. ۱۷از قصور مایه یا از قلت سرمایه دانگر تحاشی می‌کند از خدمت تو انوری
18. ۱۸تو خود انصافش بده در بارگاه آفتابهیچکس خفاش را گوید چرا می‌ننگری
19. ۱۹گر خلافی رفتش اندر وعده روزی درگذارمشمر از عصیان و خود دانم ز خدمت بشمری
20. ۲۰ور ز روی بندگی ترتیب نظمی می‌کندتا ازو روزی چنان کز بندگان یاد آوری
21. ۲۱عقل فتوی می‌دهد کین یک تجاوز جایزستورنه حسان کیست خود در معرض پیغمبری
22. ۲۲راستی به، طوطیان خطهٔ اسلام رابا وجودت خامشی دانی چه باشد کافری
23. ۲۳نیست مطلوبش مواجب زانکه در هر نوبتیبی‌تقاضا خود خداوندا نه آن غم می‌خوری
24. ۲۴اندرین نوبت خرد تهدید می‌کردش که هانجای می بین حاصلت زیفست و ناقد جوهری
25. ۲۵عشق گفت ای انوری دانی چه منیوش این سخنشاعری سودا مپز رو ساحری کن ساحری
26. ۲۶لیکن ار انصاف خواهی هیچ حاجت نیستتتا طریق فرخی گویی و طرز عنصری
27. ۲۷چون بگفتی صدر دنیا صاحب عادل عمرمدح کلی گفته شد دیگر چه معنی پروری
28. ۲۸سایهٔ او بس ترا بر سر که اندر ضمن اونوربخش اختران ننهاد جز نیک‌اختری
29. ۲۹چاکر او باش آیا گر مسلم گرددتبس خداوندی که بر اقران کنی زان چاکری
30. ۳۰تا بود در کارگاه عالم کون و فسادچار ارکان را بهم گه صلح و گاهی داوری
31. ۳۱بسته بادا بر چهار ارکان به مسمار دوامدور عمرت زانکه عالم را تو رکن دیگری
32. ۳۲پایهٔ گردون مسلم دور گردون زیردستسایهٔ سلطان مربی حفظ یزدان بر سری
33. ۳۳از جهان برخور بدان منگر که در خورد تو نیستنیست او در خورد تو لیکن تو او را درخوری